24 Juli 2010 :: 19:21

Check

Fietsen. Check. Tent. Check. Zwemkleding. Check. Zonnebrand. Factor 3. (Cyriel:) Check. Factor 30. (J.:) Check. Muziek voor onderweg. Checkerdicheck.
Paspoort. Check. Deuren op slot. Check. Geld. Pin. Koelkast leeg. Naar de buren. Check.
Auto klaar. Check. We kunnen weg. Check.
TomTom ingesteld naar de camping. Naar de camping. Camping? Verdorie.
Campinggids. Check. Dat checken we onderweg wel!

Dikke doei!

20 Juli 2010 :: 19:19

Mijn onbekende kant

Sanneke vroeg om een onbekende kant van mij. Ik vermoedde al dat - open boek als ik ben - het moeilijk moest zijn om een voor haar onbekende kant te vinden, maar ook voor mijzelf bleek het nog niet zo makkelijk.
Peinzend bedacht ik welke geheimen ik met me meedraag. Dat bleken er verdomd weinig. En die twee die ik wel heb, die zijn niet voor niets geheim. Dat wilde ik zo even houden.

Zomaar een verzoek van Sanneke afslaan was echter ook geen optie. Ik werd er beetje bij beetje steeds gekker van. Eerst ijsbeerde ik de nodige rondjes door het huis, daarna sloeg ik een drietal keer met mijn hoofd tegen de muur. Omdat ik nog niet zo gek was dat ik geen pijn voelde, besloot ik het bij die drie keer te houden en hardop tegen mijzelf te praten. Wel buiten natuurlijk. Want dat vind ik de raarste mensen, die in het openbaar hardop tegen zichzelf praten. En met de komst van die handsfreesetjes voor mobiele telefoons is de wereld een stuk gekker geworden, maar dat terzijde.
Ik liep dus zo een beetje door de straat tegen mezelf te praten. Af en toe schreeuwde ik wat voor een dramatisch effect, maar meestal was het op beschaafde toon. Zodat ik toch nog mezelf kon horen en iets van een dialoog kon houden. Met mezelf, ja.

En toen hoorde ik het. Nu ja, ik hoorde het eigenlijk niet. Want mijn onbekende kant is mijn afkomst. Bij veel mensen kun je op basis van hun accent wel een beetje gokken waar ze vandaan komen. Ik ben in mijn leven door mijn ouders echter van her naar der gesleurd en dit nomadenleven heb ik op eigen initiatief nog even doorgezet. Hoewel ik mijn best heb gedaan om lokale invloeden in mijn uitspraak te vermijden, ontkom je er niet aan toch af en toe wat op te pikken. Van al deze ingrediënten heb ik mijn eigen mengelmoesje gebrouwen. Voor mensen vanuit het noorden klink ik zuiders. Zuiderlingen denken dat ik uit het noorden kom. Mensen uit het oosten schatten mij uit het westen des lands en westerlingen lachen om mijn oosters accent. Kortom, ik kom daarvandaan waar ik niet ben.

Mijn afkomst, dat ben ik. Onbekend.

08 Juli 2010 :: 20:02

Mannenkus

Als ik hem tegenkom en moet groeten, word ik zenuwachtig. Zal ik? Zal ik niet? Waar pak ik 'm vast? Hoe ver ga ik? Het giert door mijn keel en ik vind het haast net zo spannend als de eerste keer dat ik haar zag.

Mannen in Nederland tonen hun genegenheid door elkaar een stevige hand te geven. Als ze elkaar goed kennen, komt daar nog een por tegen de schouders bij en als ze elkaar echt mogen slaan ze elkaar nog eens extra hard met de vuist op een bovenarm. Liefde wordt in blauwe plekken uitgedrukt.
Tussen vrouwen en mannen en vrouwen is dat anders. Daar wordt lustig gekust en bij wederzijds goeddunken - uiteraard spontaan - warm geknuffeld. Niemand die daar raar van staat te kijken.
Daarom wil ik ook een pleidooi houden voor de mannenkus. Mannen, als je elkaar tegenkomt, sla elkaar niet bont en blauw, maar keer je vriend je wang toe. En het liefst de andere ook. Vóél die liefde van gezicht naar gezicht stromen. Sla een arm om elkaar heen en hou elkaar één, twee, drie seconden vast. Als we dat met zijn allen doen, blijft de zon vast wat langer schijnen. Warmer wordt het in elk geval.

Drie onwennige kussen op de wang worden gevolgd door een links-rechts-links-net-geen-botsing-maar-toch-een-omhelzing. Het is even nieuw, maar het voelt goed. Hier kan ik wel aan wennen.

02 Juli 2010 :: 16:57

Beroemd en berucht

Vandaag stond het NK voor journalisten op het programma. Op het parkoers van de Tour-proloog, dus zeer speciaal voor elke wielerliefhebber. En laat ik dat nu zijn. Dat durf ik gerust te zeggen.
Maar goed. In normale doen kan ik een rol van betekenis spelen. Ik zeg niet dat ik hem wel even ga winnen, aangezien ik het sprintvermogen van een strijkijzer heb. Maar ik denk dat ik wel tot de sterkere renners behoor. Zoals gezegd, in normale doen.
Dit jaar had ik echter diverse excuses. Ik ben ruim vier maanden geblesseerd geweest, train pas sinds een paar weken en ben de afgelopen dagen ziek geweest. Ik weet het, dat zegt elke wielrenner voor elke wedstrijd. Een wetmatigheid in het wielrennen. Zou ik in normale doen ook zeggen. Ware het dan dat het niet waar was en nu dus wel.
Zonder enige hoop trok ik naar Rotterdam. Mijn enige doel was het rijden van wedstrijdkilometers, want daar ligt voor mij momenteel de winst. En de winst lag in een nieuw pakje. Ik schrijf namelijk met enige regelmaat voor Rabosport.nl en zij sponsorden mij met een prachtig Rabo-pakje. Verafschuw ik normaal renners die in kleding van profploegen rijden, nu ik gesponsord werd, is dat natuurlijk anders. Enige trots lag op mijn schouders.

Helaas konden we voor de wedstrijd het parkoers niet verkennen. Het was namelijk hermetisch afgesloten, omdat de profrenners, de echte mannen, de klasbakken die de Tour rijden, het parkoers voor hún wedstrijd verkenden. Jammer, maar dan maar rond het parkoers warmrijden.
En daar gebeurde wat voor mij het hoogtepunt van deze wielerdag was (oké, Nederland-Brazilië was ook best leuk, maar dat had dus niks met wielrennen te maken). Steeds als ik namelijk een hoek omging en even aanzette, zag ik het enthousiaste publiek en de aanwezige fotografen snel naar hun fototoestellen grijpen en een plaatje van me maken. Eerst vroeg ik me af waarom, totdat ik door een leuke jongedame werd aangesproken.
"Succes, hè, morgen! Tof dat we jullie live kunnen zien."
Ah, mijn kleding! In mijn hoofd had ik natuurlijk mijn standaard pakje aan, maar dat zagen zij natuurlijk anders. Oké, de fiets is van een heel ander merk, maar blijkbaar zie ik er (af-)getraind genoeg uit om voor een prof door te kunnen gaan.
In al mijn professionaliteit antwoordde ik dan ook: "Tuurlijk, geen probleem. Waar moet je die handtekening hebben?"
Een mooi sportweekend was begonnen.

14 Juni 2010 :: 15:18

Voetbal?

Rinke en ik waren helemaal klaar voor het WK Voetbal. We leefden al tijden naar deze dag toe. Rinke had wat liedjes ingestudeerd en ik had tegen vijf uur nog snel wat boodschappen gedaan.
We hadden chips. Vlees voor de barbecue. Stokbrood. Knoflooksaus - natuurlijk. En een zeldzaamheid in huize Cyriel: er was bier. Maar voor zo'n heug'lijke dag mag dat ook wel een keer.
Bovendien hadden we dames opgetrommeld om ons het bier te brengen. J. was er, Rinkes Sanneke en zelfs de zusters van Nuit Blanche stonden helemaal klaar.

Rinke liet zich op de bank vallen en verzuchtte: "Kom maar op met die afstandsbediening."
Aangezien ook ik reeds in mijn zetel had plaatsgenomen, vroeg ik een van de dames de afstandsbediening te pakken. "En we doen eens gek: ook maar een biertje voor ons!"
Verwachtingsvol zetten we de TV aan. Maar na drie ronden zenders zappen hadden we nog geen oranje shirt gespot. Hoe kan dat nou?

Teletekst bood uitkomst. Nederland speelde in het geheel niet zaterdag! Enigszins teleurgesteld keken Rinke en ik elkaar aan. En de kamer rond.
Snel schakelen deed ons besluiten er dan maar het beste van te maken. We hadden immers chips. Vlees voor de barbecue. Stokbrood. Knoflooksaus - natuurlijk. En een zeldzaamheid in huize Cyriel: er was bier.
En we hadden de dames. Rosalie toverde nog snel een authentiek gourmetstel tevoorschijn en toen wisten we het zeker. Dit zou nog wel eens een beter avondje kunnen worden!

Als er ondertussen geen wedstrijd van oranje is geweest, eten zij misschien nog...

02 Juni 2010 :: 20:35

De tekenen van het ouder worden

Toen het schoolplein van zijn oude middelbare school niet langer zijn jachtterrein vormde, maar hij 's middags postvatte bij de basisschool bij hem op de hoek, wist hij dat hij ouder werd.
"Nooit gedacht dat een kind een sexy accessoire kan zijn," mijmerde hij, terwijl hij de jonge moeders minzaam toelachte en telkenmale een lekke band simuleerde.

25 Mei 2010 :: 13:18

Spreekbeurt

"Ik hou mijn spreekbeurt over onzichtbaarheid," zei het jongetje na drie keer diep ademhalen.
En de klas ging vrolijk verder met kletsen, joelen en vliegtuigjes vouwen.

23 Mei 2010 :: 19:49

Kleren maken de man

Als puber vroeg ik mij af waarom de meisjes mij niet zagen staan. Op mijn puistjes na had ik een gaaf gezicht, ik beschikte over een authentiek permanentje en mijn vlasbaardje schoor ik keurig om de vijf dagen. Daar kon het toch niet aan liggen?
Ik beschikte nog over een vetloos lichaam. Weliswaar weinig sportief en eerder uitgemergeld, maar ik had ook geen zwangerschapsbuikje of borsten waarvoor ik de bh van een toekomstig vriendinnetje zou moeten lenen.

Toch moest het iets in mijn uiterlijk zijn. Want verder was ik intelligent, bij tijd en wijle grappig, altijd in voor een goed gesprek en uitermate gemanierd tegen potentiële schoonouders. En als het per se moest, wilde ik zelfs mijn emoties tonen. Want in de Yessen en Tina's van mijn zusjes had ik gelezen dat je daar pluspunten mee kon scoren.
Kortom, sociaal gezien scoorde ik een ruime voldoende.

Peinzend na de zoveelste stapavond zonder scorend vermogen liep ik door de stad terug naar huis. In mijn ogen zag ik een zwarte schim die mij volgde. Een beetje bang keek ik opzij.
En toen zag ik het. Die zwarte schim was mijn spiegelbeeld in de etalages. Letterlijk een zwarte schim. Want ik droeg een zwart T-shirt. Een zwarte spijkerbroek. En witte sportsokken. Maar die zaten in, u raadt het al, zwarte soldatenkistjes. Kleding die ik dagelijks droeg, waarvan ik een stuk of vier complete setjes van had.
Met mijn analytisch vermogen (had ik al verteld dat dat een van mijn sterke punten is?) concludeerde ik al snel dat dat het moest zijn. Ik was gewoon een zwarte vlek in de ogen van de meisjes van mijn leeftijd. Ik zoog het licht uit hun ogen op, weerkaatste het niet terug.
Tijd voor een radicale maatregel. Ik sleepte mijn moeder de dag erna naar de winkel en kocht allemaal kleurige kleding. En vandaag de dag trek ik minimaal één fleurig kledingstuk aan. Zwart mag nog steeds, maar enkel als basis.

En oké, ik ben misschien nog steeds niet de babe magnet die ik voor ogen had. Maar J. heb ik maar mooi binnen. Vast door mijn kleding.

22 Mei 2010 :: 14:14

Etos-humor

Als de opgeschoten knul voor mij vertrekt en het meisje achter de kassa hem met haar liefste lach een fijne avond wenst, denk ik: "Zou ze dat doen omdat hij net condooms afrekende?"

20 Mei 2010 :: 20:25

Mijn eerste communie

Sarah wilde graag gênante foto's van Cyriel in een communiejurkje. Tenminste, ik vermoed dat dat de reden is dat ik het stokske van haar heb gekregen.
Ik heb echter geen foto's, alleen herinneringen. Ik rakel ze even op.

Hoewel ik het grootste deel van mijn jeugd in het katholieke zuiden heb doorgebracht, is het ritueel van de eerste communie eigenlijk volledig aan mij voorbijgegaan. Als atheïsten-streng-in-de-leer deden we in huize Cyriel niet aan kerkelijke riten en hadden mijn ouders mij op een openbare basisschool gedropt, dus geen feesten met kokette jurkjes en glimmende fietsen voor mij - nu bedenk ik me dat dat laatste wel weer uitstekend bij me had gepast. Maar dat is zo makkelijk, achteraf praten.
Mijn eerste communie was pas toen ik drie maanden verkering met J. had en zij de communie van een van haar neefjes het uitgelezen moment vond om mij bij haar omvangrijke familie in het wild los te laten. U begrijpt: al die volwassenen wilden maar wat graag weten wat voor ideale schoonzoon J. aan de haak had geslagen - ik kan er immers ook niks aan doen dat mijn reputatie mij vooruitsnelt.
Nu wil echter het geval dat ik tamelijk bescheiden ben. Een ander zou het doodsbang en verlegen noemen, maar dat zijn kwalificaties die ik niet aan mezelf kan en wil toekennen. Goed, om van "Ja, leuk, ik studeer Nederlands. Geboren in Groningen, opgegroeid in Sittard en nu in Nijmegen, ja de hele oostkant. Maar vertel vooral verder over het veevoerbedrijf want dat is écht reuze-interessant en daar heb ik altijd al alles over willen weten en u bent pas een half uur aan het woord"-gesprekjes af te zijn, ging ik met de kinderen voetballen, trampolinespringen, verstoppertje spelen, jan-huigen-in-de-tonnen totdat het tijd was om weer naar huis te gaan.
Mooi ontlopen, dacht ik zo. Blijk ik alsnog prima binnen de familie te passen, aldus J.'s tante. "Want hij is zo leuk met kinderen."

En dat, waarde lezer die het tot hier heeft uitgehouden, zijn de herinneringen aan mijn eerste communie.