Nee, die mannen hebben helegaar niks te maken met mijn verdwijning. Uhuh. Echt niet, hoor. Sta ik daar op het station in Arnhem, lekker te genieten van mijn broodje bal, voel ik opeens een arm onder mijn linkerarm en een kleine twee seconden later een arm onder mijn rechterarm. Naast mij zie ik twee pantyhoofden. Even denk ik dat het de mannetjes van het vieze pantylog zijn (echt, je schrijft iets over panty's en voor je het weet gaan de meest dubieuze types ermee aan de haal) en ik probeer te gillen. Er wordt een hand om mijn mond geslagen en verbazend geroutineerd word ik weggevoerd. Alsof ze het godjandosie elke dag doen! Ik word in de bak van een wit busje gegooid en het busje begint te rijden.
Jammergenoeg voor de heren ontvoerders ken ik het gebied tussen Arnhem en Nijmegen behoorlijk goed (het is immers min of meer mijn achterland, mijn moeder komt er vandaan) en dus zat ik mij lekker kapot te lachen in dat busje, want al snel merkte ik dat we hard bezig waren om in de richting van Nijmegen te rijden. En toen we opeens een lange tijd stilstonden en/of langzaam reden (door mij geïnterpreteerd als de Waalbrugfile) wist ik het zeker. Nu was het een kwestie van goed opletten, want Nijmegen ken ik zowaar nog beter dan het oostelijk deel van de Betuwe.
En u raadt het nooit: we reden regelrecht naar het huis van Cyriel. Ja, nee echt. Het busje stopt, de pantyhoofden komen de laadbak binnen en doen een zak over mijn hoofd, stelletje Neanderthalers. Ik word een tweetal trappen opgeleid, ga een deur door en moet meteen links. Ja, duidelijk. Cyriels huis, tssssk... wanneer de zak van mijn hoofd gaat, blijkt het aardedonker te zijn. 'Zo,' zegt een onbekende stem, 'Daar zit je dan, trutje. Je weet toch dat kanten kraagjes al dik anderhalve eeuw niet meer in schwung zijn?' Nou begin ik wel erg te twijfel of het wel Cyriel en Prosper zijn, die pantyhoofden. Wanneer ik alleen in de kamer ben, zoek ik de wand op en stuit op drie fietsen. Nee, het is toch het huis van Cyriel, want het lijkt me wel erg sterk dat er nog iemand anders is die drie fietsen aan de muur heeft hangen. Ik zoek op de tast naar Cyriels computer, zet hem aan en ga op zoek naar de inloggegevens voor zijn website.
Ik heb ze eindelijk gevonden en typ mijn verhaal. Raadselen, ik zeg het u. En ik heb honger. En die Cyriel en Prosper hebben verdulleme een mooiere versie van pivot dan Virginie en ik hebben!
Cyriel (30) en J. (27) bezien de wereld met hun eigen blik. En daar schrijven ze dan over. Hoe, dat is zelfs voor hen regelmatig een verrassing.
Zij zijn reeds gelauwerd en geprezen. In de literaire wereld houdt men al sinds de negentiende eeuw rekening met deze vooruitstrevende dames en nu zijn ze weer helemaal terug. Rosalie en Virginie, wij zijn vereerd dat wij in jullie zog mee mogen doen!
