31 Januari 2008 :: 20:56

Over rood en groen en Hendrik

Toen ik ongeveer tien jaar geleden uit het brave Sittard vertrok om in het linkse bolwerk Nijmegen te gaan wonen, ging er een hele wereld voor me open. Ik, de jongen die zich altijd keurig aan de regels hield, werd geconfronteerd met een nieuwe regel, eentje die ik nog niet kende. Namelijk dat je je niet altijd aan de regels houdt. En zeker niet als het om rode stoplichten gaat. Want rode stoplichten, die zijn er alleen voor auto's. Ook als er een mannetje of een fietsje op staat.
Rood betekent niet stoppen, maar een extra keertje kijken. Zo is het en niet anders.
Dus daar stond ik steeds weer in mijn eentje voor het rode licht. Reden we met een hele groep naar de stad en kwamen we een rood licht tegen, dan stopte ik keurig voor de streep en de rest niet. Oké, 's nachts om vier, vijf uur vond ik het ook niet nodig om te stoppen. Want dan kwám er niks. Maar 's middags in de spits: je reinste zelfmoordpoging, wat ik je brom.
In de loop der tijd begon ik mezelf raar te vinden. Was ik überbraaf of waren de anderen stom bezig? Was ik nu de vertragende factor? Kwamen we door mij te laat, ook al fiets ik tussen de stoplichten vlot door? De twijfel sloop binnen.
En terwijl ik me dat afvroeg als ik weer eens voor het rode licht stond te wachten, viel me iets op. Ik keek namelijk tegen de ruggen van mijn groepsgenoten aan, die niet voor het stoplicht waren gestopt, maar er net voorbij. Wachtend op ruimte om over te steken. Zij die lachten als ik de brave Hendrik speelde. En vaak gebeurde er het volgende: ik sta in mijn eentje voor het rode licht, zij net iets verder. Maar als mijn licht op groen sprong, bleven zij staan. Je merkte de twijfel bij hen: kan ik wel of kan ik niet oversteken? En dan was ik al op gang en er voorbij.

En zo leerde ik dat het helegaar zo slecht niet is om af en toe een beetje te braaf te zijn. Meestal wel natuurlijk, maar als ik weer eens wachtende en twijfelende fietsers inhaal, lacht de Hendrik in me toch even in zijn vuistje.
Moehaha

30 Januari 2008 :: 17:22

De dingen die ik geheim moet houden

Mijn hoofd loopt vol en mijn mond bijna over. Ik heb een heleboel plannetjes en ik weet dingen, die anderen (nog) niet mogen weten. Maar het nare is dat het allemaal leuke weetjes en plannen zijn.
Was het nu vervelend of stom, dan zou ik het minder mensen willen vertellen. Maar nu! Oi oi, wat moet ik me inhouden. Of ik nu hier een stukje plaats, bij iemand reageer of dat ik in het Dagelijks Leven met iemand aan het kletsen ben, ik moet constant op mijn hoede zijn. Want de gevolgen zijn vreselijk. Mensonterend. Hele plannen kunnen in duigen vallen, opdrachten niet doorgaan. En dan en dan.

Dus ik denk dat ik eens een slootkant opzoek, een gat graaf en daar alles ingooi. Als er dan maar geen riet gaat groeien.

29 Januari 2008 :: 23:05

Vieze blaadjes

Mijn vriendin heeft sinds 1 januari een nieuwe baan. En op haar oude werk besloten ze dat ze haar gingen missen en daarom werd ze op haar afscheidsborrel overladen met cadeaus. Wijn, een poetspakket voor het nieuwe huis, klusbonnen en een dinerbon. Het kon niet op.
En dus gingen we gisteren lekker met z'n tweetjes uit eten. In een tentje waar ik wel van gehoord had, maar nog nooit iets heb mogen proeven. Ik kan er kort over zijn: je eet wat de pot schaft, maar het was héérlijk!
Goed, wij nemen vier gangen (mijn vriendin wilde er drie, ik vijf, dus kozen we voor het poldermodel) en we kletsen eens ouderwets over van alles en nog wat. Tussen gang 2 en 3 moest mijn vriendin naar de wc. Ik keek wat om me heen, nam een slokje van mijn cola, keek nog wat om me heen, nam nog een slokje en bij mijn derde glas cola werd ik eindelijk van mijn eenzaamheid verlost. Sjonge jonge, wat duurde dat lang!
"Oh, ze hebben zo'n gezellige wc hier!" kirde mijn vriendin. "Er liggen gewoon tijdschriften! Dus nu heb ik een half artikel gelezen over zwanger zijn en bevallen in New York."
Derhalve bespraken wij tijdens gang 3 de cultuurverschillen tussen deze westerse werelden. Over waarom je een tribune voor publiek nodig zou hebben (ráre Amerikanen!) en dat pijn er toch wel bijhoort (nee, Nederland nog niet massaal aan de ruggenprik). Ik drink nog wat cola en het glas wijn van mijn vriendin was er blijkbaar weer een te veel. Want voor gang 4 piepte ze er weer even tussenuit.
En ja hoor, ook deze keer duurde het weer een hele poos voordat we verder konden kletsen. Ze had namelijk even het artikel uit moeten lezen. Logisch, want dat zou ik ook doen.

Gang vier kwam, we namen nog een cola (ik) en een koffie (zij) en ineens was het half elf. Tijd om af te rekenen. Terwijl mijn vriendin met haar dinerbon en pinpas zwaait, fluister ik lief in haar oor: "Nu ga ik even snel naar het toilet, hoor!" Want het is lastig fietsen met een volle blaas, wat ik je brom.
Maar waar het mij natuurlijk om te doen was: ik wilde weten of er ook bij de mannen een stapeltje tijdschriften lag.

Dus toen we samen buiten stonden, begon ik te lachen en riepvroeg: "Weet je wat er op de wc lag? Een Playboy! Hier gaan we vaker heen!"
"Wie stond er in?" toonde mijn vriendin meteen haar interesse. "Herkende je haar hoofd of haar schaamhaar?"

En toen moest ik iets bekennen. Want hoewel ik wel heel stoer riep dat we terug moesten omdat ze een Playboy op de wc hebben liggen en ik hem snel heb doorgebladerd (hé, ik moet toch een keer kunnen zeggen dat ik op de wc de Playboy heb gelezen!), heb ik eigenlijk niks gezien. Ik heb de Playmate niet uitgeklapt. Ik heb de nietjes in haar buik niet gezien, laat staan haar zuidelijk halfrond. Ik schaamde me namelijk een beetje...

26 Januari 2008 :: 21:23

Mierennest

Daar staat hij. Moederziel alleen, in een groot mierennest. Je ziet het verschil duidelijk: waar om hem heen alles krioelt alsof er levens vanaf hangen, staat hij op standje slowmotion. Met zijn één meter achtennegentig en zijn witte haardos valt hij duidelijk op.
Hij kijkt rond, is duidelijk op zoek naar iets. Maar niet naar wat al die anderen zoeken. Stapels hebben zij in hun handen en rennen dan weer daar heen, dan weer ergens anders heen. En hij blijft staan. Nou ja, regelmatig een stapje opzij om niet omvergelopen te worden, maar meer niet.
Je ziet hem langzaam zichzelf verliezen. Hij snapt het niet. Wat gebeurt er hier? Waarom wordt er hier gegraaid? Waarom lopen al die mensen tussen al die rekjes en stellingen rond alsof ze nog maar een minuut te leven hadden? Ging het vroeger ook zo? Waar is hij beland?

Dan komen er twee jonge meiden op hem af en ontbloot hij zijn tanden. De lach wordt beantwoord met een "Opa, we zijn klaar hoor!" Hij geeft zijn kleindochters een arm en loopt naar buiten. Beide dames hebben aan de andere arm volle H&M-tassen hangen.

25 Januari 2008 :: 11:04

Leeftijd onbekend

Gisteren op tv gehoord (ongeveer dan, want natuurlijk weet ik niet meer letterlijk wat 'ie gezegd heeft).

"Ze hebben hier zelfs strips uit 1980. Toen was ik nog niet eens geboren. Dat is dus echt oud!"

En ik ben dus uit 1979. En dat is blijkbaar oud en daar moet ik aan wennen. Lees ik bijvoorbeeld over een sporter van 33 dat 'ie nog een bepaald doel heeft, dan denk ik: "Ja, hij is al oud, dus heeft 'ie nog maar even." Staat er even later dat 'ie geboren is in '74. En dan denk ik: "Hé, hij is ongeveer net zo oud als ik."
Gemiddeld duurt het dan een seconde of drie voordat ik me realiseer dat ik me niet met zijn leeftijd verbind (want hé, zo oud ben ik niet), maar wel met zijn geboortedatum.
Andersom heb ik dat ook. Als ik zie dat iemand geboortejaar begint met 198, dan denk ik: "Snotjong." Terwijl als ik zie dat iemand 25 is, ik daar verder vrij weinig over denk.

Bizar, hè? Ik voel me dus zo'n beetje leeftijdloos. Maar ik ben lekker wel uit de jaren zeventig! Puh!

23 Januari 2008 :: 17:45

In de pauze een blikje scoren

Als ik vandaag naar de karretjes loop, zie ik drie opgeschoten jongens over twee fietsen gebogen staan. Diep in de capuchon friemelen ze aan het slot. Even denk ik dat ze bezig zijn de fietsen te stelen, maar als ik een klik hoor en zie dat er een sleutel uit het slot gehaald wordt, weet ik dat dat niet zo is.
Ondertussen heb ik mijn winkelwagentje en loop ik naar de ingang. Net als de deuren opengaan, flitsen ze voorlangs en wurmen zich tussen mij en de deurpost door naar binnen. Haast, denk ik bij mezelf. Ik sjok door de eerste gang, pak hier wat perssinaasappels, daar een brood en doe het lekker rustig aan. Aan het eind van het gangpad zie ik de jongens staan. Ze kijken wat om zich heen en hebben niks vast. Wel staan ze in de weg, zoals dat hoort als je hangt.
Goed, zo kom ik ze nog een keer of vijf tegen terwijl ik de stapel in mijn karretje hoger zie worden. Als ik besluit dat ik alles heb, nou ja, voldoende, sluit ik achteraan in de rij aan. Ik hang wat over de duwstang van mijn wagentje en geniet van een moppie jèzzzzzzz op mijn mp3-speler. Vanuit mijn ooghoeken zie ik dat bij de niet-bemande kassa naast me een jongen naar voren loopt. Hé, dat is er een van de drie! Hij heeft niks bij zich en gaat op de inpaktafel zitten. Daar blijkt zijn vriend ook al te zitten.
Maar waren ze net niet met zijn drieën? Ik kijk om en zie dat er eentje in de rij staat. Hij heeft duidelijk verloren en is nu de sjaak. Ondertussen ben ik aan de beurt en moet ik alle zeilen bijzetten om de cassière bij te houden. Mijn karretje is weer vol, ik trek mijn pinpas door de sleuf en betaal.
Als ik naast de twee op de inpaktafel mijn tassen inpak, zie ik dat de andere jongen erbij komt staan.

In de tijd dat ik boodschappen heb gehaald voor de hele week, hebben zij drie blikjes. Eén per persoon. Deed ik er vroeger ook zo lang over in de pauze?

21 Januari 2008 :: 21:25

De reünie II

We hadden het dus de hele dag over trouwen. En zoals iedereen weet, heb je daar twee mensen voor nodig. Een man en een vrouw, twee mannen of twee vrouwen, daar wil ik vanaf zijn. Maar in je eentje wordt het moeilijk.
Dat kwam dus ook ter sprake. Want ook al zijn er toch wel wat mensen met een (vaste) relatie binnen onze gang, er zijn er toch ook nog steeds zonder. Onvoorstelbaar eigenlijk, want we zijn verrekte leuk. Maar goed, het zij zo. Dus viel de term backup. Een backup is iemand met wie je afspreekt dat als je later allebei nog vrijgezel, eenzaam en een ouwe vrij(st)er bent, dat je daar dan mee trouwt.
"Ja, weet je nog dat wij hebben afgesproken elkaars backup zijn, R.?" zo vroeg een ganggenote van mij aan R.
"Ook al aan jou?," riep RII uit (want we hadden twee R.'s).
"Uh, ja, voor de zekerheid heb ik jullie beide maar gevraagd," speelde zij op zeker. "Met de een als ik dertig ben en met de ander bij de veertig."
"Gelukkig dat je bijna dertig bent, want dan hoef ik nog niet," luchtte RII zijn hart.
Ineens bleek iedereen tussen zijn achtiende en tweeëntwintigste zo'n afspraak te hebben gemaakt. Herinneringen aan lang vervlogen vriendschappen werden op tafel gesmeten en de eerste zoektocht naar de backup werd al gepland.

En toen werd mij de vraag gesteld: "Cyriel, wie is eigenlijk jouw backup?"
"Tja, op 3 oktober 2001 hebben J. en ik afgesproken dat als we op 3 oktober 2011 nog vrijgezel zouden zijn, dat we dan met elkaar zouden trouwen. Dat hebben we op een bierviltje vastgelegd en het staat dus zwart op wit.
Maar nu hebben we iets met elkaar en een dilemma. Want wie maakt het het eerst uit?"

20 Januari 2008 :: 20:45

De reünie

Gisteren om half één 's middags zat het bij mij vol met oude bekenden. Mensen met wie ik heb samengewoond in mijn studententijd. Die in die tijd alles van mij wisten. Vrienden bij wie ik mij nog steeds echt thuis voel, omdat wij destijds in ondergoed samen televisie keken en dat nu als wij samen zijn zonder nadenken nog steeds doen. Dat soort mensen en zo'n soort band, dus.
We hadden onze jaarlijkse gangreünie. En omdat ik sinds het aankoop van ons huis de meesten nog niet gezien had, had ik een mapje klaargelegd met foto's van het huis, omschrijvingen van het huis, plattegronden van het huis. Ik had in mijn hoofd de verhalen klaargezet met alle plannen die wij met het huis hebben, met de plannen die ik met het huis heb (want ja, die biljarttafel in het kantoor annex de studiekamer is toch echt mijn idee en gaat me nog wat moeite kosten).
De boel was min of meer aan de kant en we zaten met zijn allen te lunchen. Het voelde alsof het tijd was om te gaan vertellen.
En net toen ik wilde beginnen, zei een van de dames: "Uh, R. en ik gaan trouwen..."

U begrijpt, zulk nieuws is prachtig, ik was zelf ook door het dolle heen voor haar en de hele dag hebben we over niks anders gepraat dan jurken, locaties, aanzoeken en de act die wij gaan opvoeren (daarover later meer).
Alleen zit ik nu nog met al die enthousiaste verhalen over mijn huis. Ik denk dat ik even tegen de muur ga praten.

16 Januari 2008 :: 13:26

Tussendoortje

Toen onze lieve tantes aankondigden dat ze op Hyves te vinden waren, moest ik natuurlijk ook kijken.
En wat blijkt? Hyves vindt het hoog tijd dat de dames eens een blog beginnen.

En ik vind dat dus ook!

15 Januari 2008 :: 14:24

Even een boompje opzetten

Ongeveer een week voor Kerst, we schrijven dus december 2007.
Als ik door de donkere straten van Nijmegen rijd, zie ik overal gelukkige gezinnen in warme, versierde woonkamers. Ik zie een traditionele, rood met witte kerstboom. Een ander huis heeft duidelijk een themakamer, met overal zilvere en paarse accenten. En ergens anders is het thema "het maakt niets uit, we gooien alles door elkaar" en daar hangen veel door kinderhanden met bloed, zweet en tranen in elkaar geknutselde ballen en slingers. Het geeft me een feestelijk gevoel.
Nog een hoek om en dan ben ik thuis. Gelukkig, mijn vriendin is er al. Maar bij ons geen kerstversiering. Nee, uit de ramen komt hel, geel licht. Dit jaar geen boom, zo stelde mijn vriendin, want met Kerst zouden we toch niet thuis zitten. En hoewel ik me daar toen in kon vinden, draai ik me nu om, fiets naar de kerstbomenman en zoek een mooie, volle boom uit. De kluit leg ik op de bagagedrager, zodat de rest van de boom op mijn zadel en het stuur kan leunen en ik loop naar huis.
"Kijk eens, schat! Toch een boom, want bij ons is het ook gezellig!"
Mijn vriendin is verrast, moppert eerst een beetje, maar draait heel snel bij en is ontzettend blij met mijn spontane actie. Samen tuigen we de boom op en 's avonds op de bank kruipen we dicht tegen elkaar aan en genieten we van ons eigen kerststalletje.

12 januari 2008.
De boom staat er nog steeds. Nou ja, de stam en de kale takken. De naalden liggen (voor zover niet gisteren, de dag ervoor, de dag daarvoor en zo verder opgezogen) door de hele kamer. Enkele ballen liggen aan gruzelementen en de aarde in de pot is uitgedroogd.
"Ja, het was jouw idee, Cyriel. Ruim jij de boom ook even op?"
"Morgen heb ik meer tijd. Mag het dan ook?"
"Dat zei je gisteren, de dag ervoor, de dag daarvoor en zo verder ook al! Ik wil dat het nu gebeurt."
Ik zucht eens diep, schop mijn slippers aan, sleep de boom vier trappen af en heb er bijna spijt van dat ik de boom in huis gehaald heb.

13 Januari 2008 :: 19:34

Ziek in mijn hoofd

Ik heb een temperatuur waar de Sahara jaloers op is, mijn hoofd produceert meer bpm dan Armin van Buuren en ik slaap meer dan een beer in winterslaap. Kortom, het door Nederland razende griepvirus heeft mij te pakken.

Dus een aanstekelijk stukje houdt u van me tegoed.

09 Januari 2008 :: 13:18

Ooit was het een medicijn, geloof ik

Een klik
Licht gesis
Doordrukken en een slok
Mijn spieren verslappen
Een oooooh ontsnapt aan mijn mond
En mijn hoofdpijn is verdwenen

Ben ik nu officieel Coca Cola-verslaafd?

06 Januari 2008 :: 16:35

Is het al voorjaar?

"Uhm Cyriel, ik wil je niet uit bed trappen, maar het is weer hoog tijd voor onze wekelijkse poetsronde... We gaan nu tot 12 uur schoonmaken!"
"Nu al? Het is zondagochtend, 11 uur, ik ben nog niet echt wakker en twee weken geleden hebben we ook al alles gedaan."
"Daarom dus."

Tegen zo veel logica kon ik niet op, dus ik gooide het dekbed van me af, hees mijn onderbroek decent over mijn kont en slofte naar de keuken om een emmer met een sopje te pakken. Beetje lentefris erbij en hop, naar de wasbak in de slaapkamer. Ik leeg alle zeepbakjes en tandenborstelbekertjes en gooi deze in het sopje. Eerst die maar eens poetsen. En die spiegel, die kan ook wel eens een poetsbeurt gebruiken. Om over de deur van de inbouwkast maar te zwijgen. En terwijl ik langzaam de tijd vergeet en alles om mij heen begint te blinken, hoor ik uit een verre, andere wereld ineens een stem die mij roept.

"Cyriel..."
"Cyriel!"
"CYRIEL! Het is nu twaalf uur, je zou ook nog de wc poetsen en de keuken, wc en douche dweilen. En je hebt nog niet eens de wasbak gedaan!"

Tja, nu is het dus half vijf, ik heb viereneenhalf uur minder werk kunnen doen dan gepland, maar we hebben wel een verschrikkelijk schoon huis nu.

03 Januari 2008 :: 22:18

De tand des tijds

In mij schuilt nog steeds een deel van de kleuter die ik was. Soms, als je heel goed oplet, kun je dat nog zien. Let maar eens op als ik lach. Juist als ik lach, als ik even alles loslaat en mezelf helemaal laat gaan. Als ik mijn mond open, mijn tanden ontbloot en alles er in een hikkend geluid uit laat komen.

Maar helaas, dit deel is geen lang leven meer beschoren. Wanneer het over is, is niet te zeggen. Het kan over een jaar voorbij zijn, maar met wat geluk duurt het nog acht jaar.
De tandarts verwacht echter niet dat ik nog veel langer van mijn melkkies kan genieten.

02 Januari 2008 :: 21:20

Knallend 2008 in

Kerstavond 2007:
"Wel leuk dat jullie de traditie hebben om na de nachtmis worstenbrood en beschuit met muisjes te eten, maar ik zit nog wel vol van de carpaccio, het varkenshaasje met friet en broccoli en "

Eerste Kerstdag:
Ontbijt met croissant, kerststol en lekkere waldkornpuntjes met kaas
's Middags veul kerstkransjes, nog een stukje kerststol en een puntje vlaai
En dan 's avonds: carpaccio van gerookte zalm, uiensoep, kippenpasteitje, kotelet, gebakken aardappelen, stoorfpeertjes, sla, doperwtjes en slagroombessenijs met een toefje slagroom na.

Tweede Kerstdag:
Elke cross wordt vooraf gegaan door vier krentenbollen, dus deze ook. Natuurlijk ben ik daarna leeg en eet ik nog twee krentenbollen en een stuk kerststol. Want, hé, dat is toch lekker!
En 's avonds smaken de restjes van het kerstmenu van mijn schoonfamilie best goed!

27 december:
"Lang zal oma leven, lang zal oma leven, in de gloria!"
"Poeh hé, ik zit best vol van drie borden Chinees buffet. Maarreh, is er nog ergens ijs te krijgen?"

28 december:
"Cyriel, vandaag heb ik geen zin om te koken, hoor! Zit nog vol van al het eten..."
"Zal ik dan maar de frituurpan aanzetten?"

29 december:
Hoe leuk is dat: mijn zusje komt chocoladefonduën! Maarreh, waarom zetten ze niet bij het gerecht dat je al na drie happen volzit?

30 december:
Zie Tweede Kerstdag voor het ontbijt... Deze keer werd de cross echter gevolgd door anderhalf uur schaatsen, waardoor een bezoekje aan de MacDonalds voor een ijsje of twee beslist noodzakelijk was.
En dan 's avonds weer frieten. Maar... deze keer ook sla. Hoezee! Gezond bezig!

Nieuwjaarsdag:
"Hmmm, ontbijt? Doe mij maar vast een oliebol!"
"Heeft er iemand een appelbeignet voor mijn lunch? Oh, ik zie ook dat we nog kerststol hebben!"
En hoe lekker is witlofsalade met aardappelen en beenham? Vergeet ook de ijsstam met de bekende naam niet!

1 januari 2008, 0.00 uur:
"Jeetje, die knallen lijken wel van uit de gang te komen! Maar waar is Cyriel eigenlijk? Hij ging een half uur geleden al naar het toilet..."