Wanted dead or alive
Wanted dead or alive
31 Januari 2008 :: 20:56

Over rood en groen en Hendrik

Toen ik ongeveer tien jaar geleden uit het brave Sittard vertrok om in het linkse bolwerk Nijmegen te gaan wonen, ging er een hele wereld voor me open. Ik, de jongen die zich altijd keurig aan de regels hield, werd geconfronteerd met een nieuwe regel, eentje die ik nog niet kende. Namelijk dat je je niet altijd aan de regels houdt. En zeker niet als het om rode stoplichten gaat. Want rode stoplichten, die zijn er alleen voor auto's. Ook als er een mannetje of een fietsje op staat.
Rood betekent niet stoppen, maar een extra keertje kijken. Zo is het en niet anders.
Dus daar stond ik steeds weer in mijn eentje voor het rode licht. Reden we met een hele groep naar de stad en kwamen we een rood licht tegen, dan stopte ik keurig voor de streep en de rest niet. Oké, 's nachts om vier, vijf uur vond ik het ook niet nodig om te stoppen. Want dan kwám er niks. Maar 's middags in de spits: je reinste zelfmoordpoging, wat ik je brom.
In de loop der tijd begon ik mezelf raar te vinden. Was ik überbraaf of waren de anderen stom bezig? Was ik nu de vertragende factor? Kwamen we door mij te laat, ook al fiets ik tussen de stoplichten vlot door? De twijfel sloop binnen.
En terwijl ik me dat afvroeg als ik weer eens voor het rode licht stond te wachten, viel me iets op. Ik keek namelijk tegen de ruggen van mijn groepsgenoten aan, die niet voor het stoplicht waren gestopt, maar er net voorbij. Wachtend op ruimte om over te steken. Zij die lachten als ik de brave Hendrik speelde. En vaak gebeurde er het volgende: ik sta in mijn eentje voor het rode licht, zij net iets verder. Maar als mijn licht op groen sprong, bleven zij staan. Je merkte de twijfel bij hen: kan ik wel of kan ik niet oversteken? En dan was ik al op gang en er voorbij.

En zo leerde ik dat het helegaar zo slecht niet is om af en toe een beetje te braaf te zijn. Meestal wel natuurlijk, maar als ik weer eens wachtende en twijfelende fietsers inhaal, lacht de Hendrik in me toch even in zijn vuistje.
Moehaha
31 Januari 2008 :: 20:56

Over rood en groen en Hendrik

31 Januari 2008 :: 20:56

Over rood en groen en Hendrik

26 Januari 2008 :: 21:23

Mierennest

Daar staat hij. Moederziel alleen, in een groot mierennest. Je ziet het verschil duidelijk: waar om hem heen alles krioelt alsof er levens vanaf hangen, staat hij op standje slowmotion. Met zijn één meter achtennegentig en zijn witte haardos valt hij duidelijk op.
Hij kijkt rond, is duidelijk op zoek naar iets. Maar niet naar wat al die anderen zoeken. Stapels hebben zij in hun handen en rennen dan weer daar heen, dan weer ergens anders heen. En hij blijft staan. Nou ja, regelmatig een stapje opzij om niet omvergelopen te worden, maar meer niet.
Je ziet hem langzaam zichzelf verliezen. Hij snapt het niet. Wat gebeurt er hier? Waarom wordt er hier gegraaid? Waarom lopen al die mensen tussen al die rekjes en stellingen rond alsof ze nog maar een minuut te leven hadden? Ging het vroeger ook zo? Waar is hij beland?

Dan komen er twee jonge meiden op hem af en ontbloot hij zijn tanden. De lach wordt beantwoord met een "Opa, we zijn klaar hoor!" Hij geeft zijn kleindochters een arm en loopt naar buiten. Beide dames hebben aan de andere arm volle H&M-tassen hangen.
26 Januari 2008 :: 21:23

Mierennest

Daar staat hij. Moederziel alleen, in een groot mierennest. Je ziet het verschil duidelijk: waar om hem heen alles krioelt alsof er levens vanaf hangen, staat hij op standje slowmotion. Met zijn één meter achtennegentig en zijn witte haardos valt hij duidelijk op.
Hij kijkt rond, is duidelijk op zoek naar iets. Maar niet naar wat al die anderen zoeken. Stapels hebben zij in hun handen en rennen dan weer daar heen, dan weer ergens anders heen. En hij blijft staan. Nou ja, regelmatig een stapje opzij om niet omvergelopen te worden, maar meer niet.
Je ziet hem langzaam zichzelf verliezen. Hij snapt het niet. Wat gebeurt er hier? Waarom wordt er hier gegraaid? Waarom lopen al die mensen tussen al die rekjes en stellingen rond alsof ze nog maar een minuut te leven hadden? Ging het vroeger ook zo? Waar is hij beland?

Dan komen er twee jonge meiden op hem af en ontbloot hij zijn tanden. De lach wordt beantwoord met een "Opa, we zijn klaar hoor!" Hij geeft zijn kleindochters een arm en loopt naar buiten. Beide dames hebben aan de andere arm volle H&M-tassen hangen.
26 Januari 2008 :: 21:23

Mierennest

Daar staat hij. Moederziel alleen, in een groot mierennest. Je ziet het verschil duidelijk: waar om hem heen alles krioelt alsof er levens vanaf hangen, staat hij op standje slowmotion. Met zijn één meter achtennegentig en zijn witte haardos valt hij duidelijk op.
Hij kijkt rond, is duidelijk op zoek naar iets. Maar niet naar wat al die anderen zoeken. Stapels hebben zij in hun handen en rennen dan weer daar heen, dan weer ergens anders heen. En hij blijft staan. Nou ja, regelmatig een stapje opzij om niet omvergelopen te worden, maar meer niet.
Je ziet hem langzaam zichzelf verliezen. Hij snapt het niet. Wat gebeurt er hier? Waarom wordt er hier gegraaid? Waarom lopen al die mensen tussen al die rekjes en stellingen rond alsof ze nog maar een minuut te leven hadden? Ging het vroeger ook zo? Waar is hij beland?

Dan komen er twee jonge meiden op hem af en ontbloot hij zijn tanden. De lach wordt beantwoord met een "Opa, we zijn klaar hoor!" Hij geeft zijn kleindochters een arm en loopt naar buiten. Beide dames hebben aan de andere arm volle H&M-tassen hangen.
26 Januari 2008 :: 21:23

Mierennest

Daar staat hij. Moederziel alleen, in een groot mierennest. Je ziet het verschil duidelijk: waar om hem heen alles krioelt alsof er levens vanaf hangen, staat hij op standje slowmotion. Met zijn één meter achtennegentig en zijn witte haardos valt hij duidelijk op.
Hij kijkt rond, is duidelijk op zoek naar iets. Maar niet naar wat al die anderen zoeken. Stapels hebben zij in hun handen en rennen dan weer daar heen, dan weer ergens anders heen. En hij blijft staan. Nou ja, regelmatig een stapje opzij om niet omvergelopen te worden, maar meer niet.
Je ziet hem langzaam zichzelf verliezen. Hij snapt het niet. Wat gebeurt er hier? Waarom wordt er hier gegraaid? Waarom lopen al die mensen tussen al die rekjes en stellingen rond alsof ze nog maar een minuut te leven hadden? Ging het vroeger ook zo? Waar is hij beland?

Dan komen er twee jonge meiden op hem af en ontbloot hij zijn tanden. De lach wordt beantwoord met een "Opa, we zijn klaar hoor!" Hij geeft zijn kleindochters een arm en loopt naar buiten. Beide dames hebben aan de andere arm volle H&M-tassen hangen.
26 Januari 2008 :: 21:23

Mierennest

Daar staat hij. Moederziel alleen, in een groot mierennest. Je ziet het verschil duidelijk: waar om hem heen alles krioelt alsof er levens vanaf hangen, staat hij op standje slowmotion. Met zijn één meter achtennegentig en zijn witte haardos valt hij duidelijk op.
Hij kijkt rond, is duidelijk op zoek naar iets. Maar niet naar wat al die anderen zoeken. Stapels hebben zij in hun handen en rennen dan weer daar heen, dan weer ergens anders heen. En hij blijft staan. Nou ja, regelmatig een stapje opzij om niet omvergelopen te worden, maar meer niet.
Je ziet hem langzaam zichzelf verliezen. Hij snapt het niet. Wat gebeurt er hier? Waarom wordt er hier gegraaid? Waarom lopen al die mensen tussen al die rekjes en stellingen rond alsof ze nog maar een minuut te leven hadden? Ging het vroeger ook zo? Waar is hij beland?

Dan komen er twee jonge meiden op hem af en ontbloot hij zijn tanden. De lach wordt beantwoord met een "Opa, we zijn klaar hoor!" Hij geeft zijn kleindochters een arm en loopt naar buiten. Beide dames hebben aan de andere arm volle H&M-tassen hangen.
26 Januari 2008 :: 21:23

Mierennest

Daar staat hij. Moederziel alleen, in een groot mierennest. Je ziet het verschil duidelijk: waar om hem heen alles krioelt alsof er levens vanaf hangen, staat hij op standje slowmotion. Met zijn één meter achtennegentig en zijn witte haardos valt hij duidelijk op.
Hij kijkt rond, is duidelijk op zoek naar iets. Maar niet naar wat al die anderen zoeken. Stapels hebben zij in hun handen en rennen dan weer daar heen, dan weer ergens anders heen. En hij blijft staan. Nou ja, regelmatig een stapje opzij om niet omvergelopen te worden, maar meer niet.
Je ziet hem langzaam zichzelf verliezen. Hij snapt het niet. Wat gebeurt er hier? Waarom wordt er hier gegraaid? Waarom lopen al die mensen tussen al die rekjes en stellingen rond alsof ze nog maar een minuut te leven hadden? Ging het vroeger ook zo? Waar is hij beland?

Dan komen er twee jonge meiden op hem af en ontbloot hij zijn tanden. De lach wordt beantwoord met een "Opa, we zijn klaar hoor!" Hij geeft zijn kleindochters een arm en loopt naar buiten. Beide dames hebben aan de andere arm volle H&M-tassen hangen.
26 Januari 2008 :: 21:23

Mierennest

Daar staat hij. Moederziel alleen, in een groot mierennest. Je ziet het verschil duidelijk: waar om hem heen alles krioelt alsof er levens vanaf hangen, staat hij op standje slowmotion. Met zijn één meter achtennegentig en zijn witte haardos valt hij duidelijk op.
Hij kijkt rond, is duidelijk op zoek naar iets. Maar niet naar wat al die anderen zoeken. Stapels hebben zij in hun handen en rennen dan weer daar heen, dan weer ergens anders heen. En hij blijft staan. Nou ja, regelmatig een stapje opzij om niet omvergelopen te worden, maar meer niet.
Je ziet hem langzaam zichzelf verliezen. Hij snapt het niet. Wat gebeurt er hier? Waarom wordt er hier gegraaid? Waarom lopen al die mensen tussen al die rekjes en stellingen rond alsof ze nog maar een minuut te leven hadden? Ging het vroeger ook zo? Waar is hij beland?

Dan komen er twee jonge meiden op hem af en ontbloot hij zijn tanden. De lach wordt beantwoord met een "Opa, we zijn klaar hoor!" Hij geeft zijn kleindochters een arm en loopt naar buiten. Beide dames hebben aan de andere arm volle H&M-tassen hangen.
13 Januari 2008 :: 19:34

Ziek in mijn hoofd

Ik heb een temperatuur waar de Sahara jaloers op is, mijn hoofd produceert meer bpm dan Armin van Buuren en ik slaap meer dan een beer in winterslaap. Kortom, het door Nederland razende griepvirus heeft mij te pakken.

Dus een aanstekelijk stukje houdt u van me tegoed.
13 Januari 2008 :: 19:34

Ziek in mijn hoofd

Ik heb een temperatuur waar de Sahara jaloers op is, mijn hoofd produceert meer bpm dan Armin van Buuren en ik slaap meer dan een beer in winterslaap. Kortom, het door Nederland razende griepvirus heeft mij te pakken.

Dus een aanstekelijk stukje houdt u van me tegoed.
06 Januari 2008 :: 16:35

Is het al voorjaar?

"Uhm Cyriel, ik wil je niet uit bed trappen, maar het is weer hoog tijd voor onze wekelijkse poetsronde... We gaan nu tot 12 uur schoonmaken!"
"Nu al? Het is zondagochtend, 11 uur, ik ben nog niet echt wakker en twee weken geleden hebben we ook al alles gedaan."
"Daarom dus."

Tegen zo veel logica kon ik niet op, dus ik gooide het dekbed van me af, hees mijn onderbroek decent over mijn kont en slofte naar de keuken om een emmer met een sopje te pakken. Beetje lentefris erbij en hop, naar de wasbak in de slaapkamer. Ik leeg alle zeepbakjes en tandenborstelbekertjes en gooi deze in het sopje. Eerst die maar eens poetsen. En die spiegel, die kan ook wel eens een poetsbeurt gebruiken. Om over de deur van de inbouwkast maar te zwijgen. En terwijl ik langzaam de tijd vergeet en alles om mij heen begint te blinken, hoor ik uit een verre, andere wereld ineens een stem die mij roept.

"Cyriel..."
"Cyriel!"
"CYRIEL! Het is nu twaalf uur, je zou ook nog de wc poetsen en de keuken, wc en douche dweilen. En je hebt nog niet eens de wasbak gedaan!"

Tja, nu is het dus half vijf, ik heb viereneenhalf uur minder werk kunnen doen dan gepland, maar we hebben wel een verschrikkelijk schoon huis nu.
03 Januari 2008 :: 22:18

De tand des tijds

In mij schuilt nog steeds een deel van de kleuter die ik was. Soms, als je heel goed oplet, kun je dat nog zien. Let maar eens op als ik lach. Juist als ik lach, als ik even alles loslaat en mezelf helemaal laat gaan. Als ik mijn mond open, mijn tanden ontbloot en alles er in een hikkend geluid uit laat komen.

Maar helaas, dit deel is geen lang leven meer beschoren. Wanneer het over is, is niet te zeggen. Het kan over een jaar voorbij zijn, maar met wat geluk duurt het nog acht jaar.
De tandarts verwacht echter niet dat ik nog veel langer van mijn melkkies kan genieten.
02 Januari 2008 :: 21:20

Knallend 2008 in

Kerstavond 2007:
"Wel leuk dat jullie de traditie hebben om na de nachtmis worstenbrood en beschuit met muisjes te eten, maar ik zit nog wel vol van de carpaccio, het varkenshaasje met friet en broccoli en "

Eerste Kerstdag:
Ontbijt met croissant, kerststol en lekkere waldkornpuntjes met kaas
's Middags veul kerstkransjes, nog een stukje kerststol en een puntje vlaai
En dan 's avonds: carpaccio van gerookte zalm, uiensoep, kippenpasteitje, kotelet, gebakken aardappelen, stoorfpeertjes, sla, doperwtjes en slagroombessenijs met een toefje slagroom na.

Tweede Kerstdag:
Elke cross wordt vooraf gegaan door vier krentenbollen, dus deze ook. Natuurlijk ben ik daarna leeg en eet ik nog twee krentenbollen en een stuk kerststol. Want, hé, dat is toch lekker!
En 's avonds smaken de restjes van het kerstmenu van mijn schoonfamilie best goed!

27 december:
"Lang zal oma leven, lang zal oma leven, in de gloria!"
"Poeh hé, ik zit best vol van drie borden Chinees buffet. Maarreh, is er nog ergens ijs te krijgen?"

28 december:
"Cyriel, vandaag heb ik geen zin om te koken, hoor! Zit nog vol van al het eten..."
"Zal ik dan maar de frituurpan aanzetten?"

29 december:
Hoe leuk is dat: mijn zusje komt chocoladefonduën! Maarreh, waarom zetten ze niet bij het gerecht dat je al na drie happen volzit?

30 december:
Zie Tweede Kerstdag voor het ontbijt... Deze keer werd de cross echter gevolgd door anderhalf uur schaatsen, waardoor een bezoekje aan de MacDonalds voor een ijsje of twee beslist noodzakelijk was.
En dan 's avonds weer frieten. Maar... deze keer ook sla. Hoezee! Gezond bezig!

Nieuwjaarsdag:
"Hmmm, ontbijt? Doe mij maar vast een oliebol!"
"Heeft er iemand een appelbeignet voor mijn lunch? Oh, ik zie ook dat we nog kerststol hebben!"
En hoe lekker is witlofsalade met aardappelen en beenham? Vergeet ook de ijsstam met de bekende naam niet!

1 januari 2008, 0.00 uur:
"Jeetje, die knallen lijken wel van uit de gang te komen! Maar waar is Cyriel eigenlijk? Hij ging een half uur geleden al naar het toilet..."

Het recht van de sterkste

Tijmen (33), José (30) en Koosje Jans (1) bezien de wereld met hun eigen blik. En daar schrijven ze dan over. Nu ja, Koosje Jans natuurlijk niet, maar Tijmen en José wel. Hoe, dat is zelfs voor hen regelmatig een verrassing.

Logtantes

Zij zijn reeds gelauwerd en geprezen. In de literaire wereld houdt men al sinds de negentiende eeuw rekening met deze vooruitstrevende dames en nu zijn ze weer helemaal terug. Rosalie en Virginie, wij zijn vereerd dat wij in jullie zog mee mogen doen!

Nuit Blanche

Net geschoten

sanneke (Opbouwen): En toen kwamen wij en toe…
José (Dit was november.…): @Tijmen: die had ik aan K…
sanneke (Dit was november.…): Wat een harde werker ben …
Tijmen (Dit was november.…): Ik was echt ziek. Kan me …
sanneke (Dit was november.…): Ziek zijn is stom en je k…
sanneke (Disco): Ja, nu baalt de buurman n…
José (Disco): @sanneke: Aha twitterdisc…
Door (Disco): Wat een swingend huishoud…
sanneke en rinke (Disco): Waah, geweldig!! Precies …
José (Gewoontedier): @sanneke: ehm ja… zand du…

Zoek!