Wanted dead or alive
Wanted dead or alive
31 Maart 2008 :: 22:19

Eindelijk de lente

De overdracht van het huis is een maand verplaatst. Naar achteren.
Alle negatieve energie die dit opriep, heb ik tijdens de training eruitgetrapt. Terwijl ik over mijn stuur hang en mijn benen vol melkzuur zitten, krijgt de trainer een telefoontje. Twee dames zijn we onderweg verloren en eentje heeft een lekke band. Of iemand kan komen helpen, want ze schijnen er zelf problemen mee te hebben.
Niemand reageert en ergens in mijn kleine teen blijkt nog een beetje verantwoordelijkheidsgevoel te zitten. Ook al ben ik nu geen trainer, op woensdag geef ik deze dames elke week fietsles. Met het laatste restje spierkracht weet ik mijn vinger de lucht in te krijgen ten teken dat ik er wel naartoe fiets.
De meisjes zijn ontzettend dankbaar, want ze kregen zelf de band er niet op. Ik ook bijna niet, want het is echt een rotband. En net als ik het laatste beetje lucht de band in wil pompen, valt me op hoe mooi de schemering is. Een lichtoranje lucht, een paar wolken en een warm windje.

Ik heb net een jasje uitgedaan en ook in mijn hoofd breekt de lente door.
31 Maart 2008 :: 22:19

Eindelijk de lente

31 Maart 2008 :: 22:19

Eindelijk de lente

31 Maart 2008 :: 22:19

Eindelijk de lente

31 Maart 2008 :: 22:19

Eindelijk de lente

31 Maart 2008 :: 22:19

Eindelijk de lente

23 Maart 2008 :: 14:06

Wielrenners zijn dom

Mijn trainer zegt altijd twee dingen: "Je hoeft niet snel te zijn, als je er maar snel uitziet" en "Wielrenners zijn dom. Ben je het niet, dan word je het wel." En ik kan het niet anders dan met hem eens zijn, zeker met zijn tweede adagium.
Elk jaar loop ik namelijk tegen hetzelfde probleem aan. In het voorjaar ga ik meer trainen en bovendien worden de trainingen ook steeds intensiever. U begrijpt dat ik dan ook regelmatig volledig uitgeteld op de bank lig. Ik heb meer slaap nodig en ben echt aanzienlijk sneller moe. Gelukkig heeft Joop Zoetemelk ooit gezegd dat je de Tour in bed wint, dus die overwinningen, die komen er aan. Wat ik u brom.
Maar goed, waar ik heen wil: ook mijn hoofd wordt moe. En met een moe hoofd is het slecht denken, dat kan ik u vertellen. Dus ieder voorjaar heb ik een periode dat ik veel dingen vergeet, niet op namen kan komen, veel zaken op het puntje van mijn tong liggen, et cetera. Als J. mij iets vraagt, weet ik het antwoord niet. Had ik iemand beloofd iets te doen, dan kunt u er vergif op innemen dat ik het vergeet. Lastig, hoor.
Als echte hypochonder schiet dan de term dementie door mijn hoofd. Niet dat ik echt geloof dat ik dementeer, maar hé, ik denk er wel even aan.
En het stomme is: ieder jaar kan ik dit zien aankomen, maar elk jaar ben ik het vergeten...

- U kunt natuurlijk nog steeds uw vage en geheimzinnige berichten kwijt in de reacties. U hebt nog vier dagen. -
23 Maart 2008 :: 14:06

Wielrenners zijn dom

Mijn trainer zegt altijd twee dingen: "Je hoeft niet snel te zijn, als je er maar snel uitziet" en "Wielrenners zijn dom. Ben je het niet, dan word je het wel." En ik kan het niet anders dan met hem eens zijn, zeker met zijn tweede adagium.
Elk jaar loop ik namelijk tegen hetzelfde probleem aan. In het voorjaar ga ik meer trainen en bovendien worden de trainingen ook steeds intensiever. U begrijpt dat ik dan ook regelmatig volledig uitgeteld op de bank lig. Ik heb meer slaap nodig en ben echt aanzienlijk sneller moe. Gelukkig heeft Joop Zoetemelk ooit gezegd dat je de Tour in bed wint, dus die overwinningen, die komen er aan. Wat ik u brom.
Maar goed, waar ik heen wil: ook mijn hoofd wordt moe. En met een moe hoofd is het slecht denken, dat kan ik u vertellen. Dus ieder voorjaar heb ik een periode dat ik veel dingen vergeet, niet op namen kan komen, veel zaken op het puntje van mijn tong liggen, et cetera. Als J. mij iets vraagt, weet ik het antwoord niet. Had ik iemand beloofd iets te doen, dan kunt u er vergif op innemen dat ik het vergeet. Lastig, hoor.
Als echte hypochonder schiet dan de term dementie door mijn hoofd. Niet dat ik echt geloof dat ik dementeer, maar hé, ik denk er wel even aan.
En het stomme is: ieder jaar kan ik dit zien aankomen, maar elk jaar ben ik het vergeten...

- U kunt natuurlijk nog steeds uw vage en geheimzinnige berichten kwijt in de reacties. U hebt nog vier dagen. -
21 Maart 2008 :: 16:43

Wacht eens even!

Vroeger, toen mijn zus L. en ik nog klein waren en het weer de tijd van het jaar was dat de Intertoys-gids op de deurmat plofte, was het elke keer weer een race wie De Speelgoedbijbel het eerst in zijn handen had. Als je ‘m als eerste te pakken kreeg, kon je eindelijk weer met open mond genieten van allemaal prachtige nieuwigheden die je állemaal aan Sinterklaas ging vragen.
De herinnering aan het bewonderen van de Intertoys-gids is me het meest bijgebleven. Niet de GI Joe-poppetjes die ik jaarlijks van Sinterklaas kreeg, niet het kasteel van He-Man, niet de Teenage Mutant Ninja Turtles en al die andere dingen waar ik voor langere of kortere tijd alles van wilde verzamelen. Juist niet de daadwerkelijk gekregen cadeau’s hebben de grootste indruk gemaakt, maar het verheugen op iets leuks wat komen gaat.
Op zich vind ik wachten niet direct de leukste bezigheid die er is. Wachten op dingen waar je enorm naar uitkijkt, is echter iets waar ik ongekend veel plezier aan beleef. Ik herinner mij bijvoorbeeld 19 december 2001, toen het eerste deel van the Lord of the Rings uitkwam in de bioscoop. Virginie en ik zaten toen in ons eerste jaar van de opleiding Nederlands en we waren allebei verstokte Tolkien-fans (en we zijn dit nog steeds overigens). We zijn daar toen met vriendin M. heen geweest. Het was een onvergetelijke ervaring. Na afloop hebben we nog heel lang zitten nagenieten. Ik weet ook nog goed hoe we luidruchtig zuchtend verkondigden dat we ons afvroegen hoe we het komende jaar door moesten komen, want het was een heel jaar wachten op het tweede deel. Maar stiekem vond ik dat juist heel fijn..... Ik denk dat ik die filmtrilogie heel anders had beleefd als de films kort achter elkaar waren verschenen.
Maar het állermooiste is, wanneer iets leuks, waar je echt veel zin in hebt, erg sporadisch verschijnt, zodat je onverwachts merkt dat het er weer is. Dat overkwam me gisteren. Ik liep de boekhandel binnen, ik was niet van plan iets te kopen (ik had immers al eerder deze week iets gekocht), maar ik wilde uitsluitend een beetje rondneuzen. Nadat ik enkele passen over de drempel had gezet, zag ik ‘m staan: het vierde deel van de Geschiedenis van de Nederlandse literatuur, genaamd Een nieuw vaderland voor de muzen.
Ik ben niet iemand die vaak danst, ik heb een ritmegevoel van een augurk, maar een vreugdedansje kon ik niet onderdrukken. Ik sprintte met dit boek naar de kassa en de vrouw die het boek afrekende keek me verwonderd na, terwijl ik me bijna huppelend naar huis toe bewoog om daar in dit prachtige boekwerk te gaan bladeren.
Het is een dikke pil, dus het zal nog wel even duren voor ik ‘m uitheb. De verschijningsdata van alle delen zijn volgens mij al eens vooruit geschoven. Helemaal niet erg: stel maar lekker uit, want dat betekent dat ik tegen die tijd weer aangenaam verrast word.
21 Maart 2008 :: 16:43

Wacht eens even!

Vroeger, toen mijn zus L. en ik nog klein waren en het weer de tijd van het jaar was dat de Intertoys-gids op de deurmat plofte, was het elke keer weer een race wie De Speelgoedbijbel het eerst in zijn handen had. Als je ‘m als eerste te pakken kreeg, kon je eindelijk weer met open mond genieten van allemaal prachtige nieuwigheden die je állemaal aan Sinterklaas ging vragen.
De herinnering aan het bewonderen van de Intertoys-gids is me het meest bijgebleven. Niet de GI Joe-poppetjes die ik jaarlijks van Sinterklaas kreeg, niet het kasteel van He-Man, niet de Teenage Mutant Ninja Turtles en al die andere dingen waar ik voor langere of kortere tijd alles van wilde verzamelen. Juist niet de daadwerkelijk gekregen cadeau’s hebben de grootste indruk gemaakt, maar het verheugen op iets leuks wat komen gaat.
Op zich vind ik wachten niet direct de leukste bezigheid die er is. Wachten op dingen waar je enorm naar uitkijkt, is echter iets waar ik ongekend veel plezier aan beleef. Ik herinner mij bijvoorbeeld 19 december 2001, toen het eerste deel van the Lord of the Rings uitkwam in de bioscoop. Virginie en ik zaten toen in ons eerste jaar van de opleiding Nederlands en we waren allebei verstokte Tolkien-fans (en we zijn dit nog steeds overigens). We zijn daar toen met vriendin M. heen geweest. Het was een onvergetelijke ervaring. Na afloop hebben we nog heel lang zitten nagenieten. Ik weet ook nog goed hoe we luidruchtig zuchtend verkondigden dat we ons afvroegen hoe we het komende jaar door moesten komen, want het was een heel jaar wachten op het tweede deel. Maar stiekem vond ik dat juist heel fijn..... Ik denk dat ik die filmtrilogie heel anders had beleefd als de films kort achter elkaar waren verschenen.
Maar het állermooiste is, wanneer iets leuks, waar je echt veel zin in hebt, erg sporadisch verschijnt, zodat je onverwachts merkt dat het er weer is. Dat overkwam me gisteren. Ik liep de boekhandel binnen, ik was niet van plan iets te kopen (ik had immers al eerder deze week iets gekocht), maar ik wilde uitsluitend een beetje rondneuzen. Nadat ik enkele passen over de drempel had gezet, zag ik ‘m staan: het vierde deel van de Geschiedenis van de Nederlandse literatuur, genaamd Een nieuw vaderland voor de muzen.
Ik ben niet iemand die vaak danst, ik heb een ritmegevoel van een augurk, maar een vreugdedansje kon ik niet onderdrukken. Ik sprintte met dit boek naar de kassa en de vrouw die het boek afrekende keek me verwonderd na, terwijl ik me bijna huppelend naar huis toe bewoog om daar in dit prachtige boekwerk te gaan bladeren.
Het is een dikke pil, dus het zal nog wel even duren voor ik ‘m uitheb. De verschijningsdata van alle delen zijn volgens mij al eens vooruit geschoven. Helemaal niet erg: stel maar lekker uit, want dat betekent dat ik tegen die tijd weer aangenaam verrast word.
21 Maart 2008 :: 16:43

Wacht eens even!

Vroeger, toen mijn zus L. en ik nog klein waren en het weer de tijd van het jaar was dat de Intertoys-gids op de deurmat plofte, was het elke keer weer een race wie De Speelgoedbijbel het eerst in zijn handen had. Als je ‘m als eerste te pakken kreeg, kon je eindelijk weer met open mond genieten van allemaal prachtige nieuwigheden die je állemaal aan Sinterklaas ging vragen.
De herinnering aan het bewonderen van de Intertoys-gids is me het meest bijgebleven. Niet de GI Joe-poppetjes die ik jaarlijks van Sinterklaas kreeg, niet het kasteel van He-Man, niet de Teenage Mutant Ninja Turtles en al die andere dingen waar ik voor langere of kortere tijd alles van wilde verzamelen. Juist niet de daadwerkelijk gekregen cadeau’s hebben de grootste indruk gemaakt, maar het verheugen op iets leuks wat komen gaat.
Op zich vind ik wachten niet direct de leukste bezigheid die er is. Wachten op dingen waar je enorm naar uitkijkt, is echter iets waar ik ongekend veel plezier aan beleef. Ik herinner mij bijvoorbeeld 19 december 2001, toen het eerste deel van the Lord of the Rings uitkwam in de bioscoop. Virginie en ik zaten toen in ons eerste jaar van de opleiding Nederlands en we waren allebei verstokte Tolkien-fans (en we zijn dit nog steeds overigens). We zijn daar toen met vriendin M. heen geweest. Het was een onvergetelijke ervaring. Na afloop hebben we nog heel lang zitten nagenieten. Ik weet ook nog goed hoe we luidruchtig zuchtend verkondigden dat we ons afvroegen hoe we het komende jaar door moesten komen, want het was een heel jaar wachten op het tweede deel. Maar stiekem vond ik dat juist heel fijn..... Ik denk dat ik die filmtrilogie heel anders had beleefd als de films kort achter elkaar waren verschenen.
Maar het állermooiste is, wanneer iets leuks, waar je echt veel zin in hebt, erg sporadisch verschijnt, zodat je onverwachts merkt dat het er weer is. Dat overkwam me gisteren. Ik liep de boekhandel binnen, ik was niet van plan iets te kopen (ik had immers al eerder deze week iets gekocht), maar ik wilde uitsluitend een beetje rondneuzen. Nadat ik enkele passen over de drempel had gezet, zag ik ‘m staan: het vierde deel van de Geschiedenis van de Nederlandse literatuur, genaamd Een nieuw vaderland voor de muzen.
Ik ben niet iemand die vaak danst, ik heb een ritmegevoel van een augurk, maar een vreugdedansje kon ik niet onderdrukken. Ik sprintte met dit boek naar de kassa en de vrouw die het boek afrekende keek me verwonderd na, terwijl ik me bijna huppelend naar huis toe bewoog om daar in dit prachtige boekwerk te gaan bladeren.
Het is een dikke pil, dus het zal nog wel even duren voor ik ‘m uitheb. De verschijningsdata van alle delen zijn volgens mij al eens vooruit geschoven. Helemaal niet erg: stel maar lekker uit, want dat betekent dat ik tegen die tijd weer aangenaam verrast word.
18 Maart 2008 :: 22:29

Dirty Harry

Weet u, ik heb in mijn leven slechts eenmaal een écht schietijzer in mijn handen gehad en de trekker overgehaald en tóch krijg ik het voor elkaar om mezelf geregeld in mijn eigen voet te schieten. Heel pijnlijk. Maar dat niet alleen! Nu zit ik kansloos te wachten, kijkend naar die voet met dat gat erin en ik verveel me ook te pletter. Ik heb al mijn correctiewerk dat ik bij me heb al gedaan, mijn lessen voorbereid, reflecties geschreven, cijfers ingevoerd, mijn administratie bijgewerkt en nu...... is het werk op. Maar aangezien ik mezelf in mijn voet heb geschoten, kan ik nog niet naar huis.
Daarom kijk ik naar buiten en denk terug aan die ene keer dat ik in Louisiana op bezoek was bij familie van mijn vriendin. In Louisiana, moet u weten, is het heel gebruikelijk dat 10-jarige jochies de godganse dag met een jachtgeweer door de kamer paraderen, alsof het een klappertjespistool is. Ik als cultuurrelativist zie daar natuurlijk de toegevoegde waarde van in, want wie ben ik nu om dat vreemd de vinden? “’s Lands wijs, ’s lands eer”, zei mijn grootvader zaliger altijd en hij kon het weten.
Hoe dan ook, die blaag met dat jachtgeweer wilde mij dolgraag leren schieten, dus heb ik dat ook eens geprobeerd. Het resultaat was een colablikje met een bijna-gat erin en een aanhoudend suizen in mijn rechteroor. Geen groot succes dus.
Nee, een doorgewinterde Dirty Harry zal ik waarschijnlijk nooit worden. Daarvoor mis ik toch echt die schijt-aan-alles-en-iedereen-houding. Dat is vermoedelijk ook de reden waarom ik mezelf in mijn voet heb geschoten, zodat ik nu aan het wachten ben op een leerling. Deze leerling had ik opgedragen om een uurtje na te blijven, maar haar lessen zijn nog niet afgelopen, terwijl ik al lang en breed klaar ben. De vraag is, hoe voorkom ik dat me dit nog eens overkomt? Misschien, als die leerling straks vervelend is, neem ik wat krijtjes in mijn hand en zeg:

I know what you're thinking. "Did he have six or only five pieces of chalk?" Well, to tell you the truth, in all this excitement I kind of lost track myself. But being as this is IVA-chalk, the most powerful chalk in the world, and would blow your head clean off, you've got to ask yourself a question: Do I feel lucky? Well, do ya, punk?

Ik denk niet dat die leerling dan ooit nog durft na te blijven.
18 Maart 2008 :: 21:03

Wie kent hem niet?

Van de week zat ik met twee wielrenvrienden een beetje te drinken. Het was tijdens de ALV van onze wielrenvereniging en aangezien we in het bestuur zitten, moet je toch wat. De ALV liep ten einde en we moesten nog een nieuwe naam voor de vereniging bedenken. Nu hebben we een suffe naam en dat past natuurlijk niet bij de jonge, snelle, sexy mensen die wij zijn.
Al brainstormend kwamen we op het briljante idee dat de vereniging ook wel een verenigingsband kon gebruiken. En aangezien een van ons drieën naar de naam Jelle luistert, moet die band Jelle en de Nijdams heten. Een verdammt lekker bekkende bandnaam, nietwaar? Jelle zou dan gitaar spelen (dat doet 'ie toch al) en D. en ik zouden dan gaan drummen en bassen. Oké, dat we die instrumenten niet beheersen, dat is een kleinigheidje. Je bent nooit te oud om te leren.

Goed, ik vond het een meesterlijk idee en toen ik thuiskwam moest ik het dan ook meteen aan J. kwijt. "J., J., weet je wat voor schitterend plan we hebben? Ik ga in een bandje!"
"Jij? Maar je hebt het ritmegevoel van een maisveld in een orkaan."
"Nee, maar wacht, het beste komt nog: we noemen ons Jelle en de Nijdams! Dat kan toch niet mislukken?"

Alleen, toen J. vroeg wie Nijdam was, toen ben ik sip in een hoekje gaan zitten treuren. Of het nu een gebrek aan algemene ontwikkeling is of toch die generatiekloof van tweeëneenhalf jaar, dat iemand Jelle Nijdam niet kent, daar zakt toch mijn broek van af.
17 Maart 2008 :: 09:34

Eenheidsworst

Ook ik zat gisteren samen met mijn pianoman in de trein. Tja, je bent Nederlander of niet, dus als er iets gratis te halen valt, zeg ik daar geen nee op. Het viel me wel op dat er zoveel mensen met een pianoman op reis waren. Volgens de NS waren het er 175.000 tot 200.000. Een niet te missen hoeveelheid pianomannetjes overal in de trein. Ik vroeg me af hoe ver mensen zullen gaan voor een gratis dagje in de trein. Iedereen met een gifgroene Oilily-sjaal met hyenaprint én met twee rookworsten onder zijn oksels mag komende zondag gratis reizen: hoeveel extra reizigers levert dat op? Waarschijnlijk niet veel, maar het lijkt me wel mooi om te zien.
17 Maart 2008 :: 09:34

Eenheidsworst

Ook ik zat gisteren samen met mijn pianoman in de trein. Tja, je bent Nederlander of niet, dus als er iets gratis te halen valt, zeg ik daar geen nee op. Het viel me wel op dat er zoveel mensen met een pianoman op reis waren. Volgens de NS waren het er 175.000 tot 200.000. Een niet te missen hoeveelheid pianomannetjes overal in de trein. Ik vroeg me af hoe ver mensen zullen gaan voor een gratis dagje in de trein. Iedereen met een gifgroene Oilily-sjaal met hyenaprint én met twee rookworsten onder zijn oksels mag komende zondag gratis reizen: hoeveel extra reizigers levert dat op? Waarschijnlijk niet veel, maar het lijkt me wel mooi om te zien.
17 Maart 2008 :: 09:34

Eenheidsworst

Ook ik zat gisteren samen met mijn pianoman in de trein. Tja, je bent Nederlander of niet, dus als er iets gratis te halen valt, zeg ik daar geen nee op. Het viel me wel op dat er zoveel mensen met een pianoman op reis waren. Volgens de NS waren het er 175.000 tot 200.000. Een niet te missen hoeveelheid pianomannetjes overal in de trein. Ik vroeg me af hoe ver mensen zullen gaan voor een gratis dagje in de trein. Iedereen met een gifgroene Oilily-sjaal met hyenaprint én met twee rookworsten onder zijn oksels mag komende zondag gratis reizen: hoeveel extra reizigers levert dat op? Waarschijnlijk niet veel, maar het lijkt me wel mooi om te zien.
17 Maart 2008 :: 09:34

Eenheidsworst

Ook ik zat gisteren samen met mijn pianoman in de trein. Tja, je bent Nederlander of niet, dus als er iets gratis te halen valt, zeg ik daar geen nee op. Het viel me wel op dat er zoveel mensen met een pianoman op reis waren. Volgens de NS waren het er 175.000 tot 200.000. Een niet te missen hoeveelheid pianomannetjes overal in de trein. Ik vroeg me af hoe ver mensen zullen gaan voor een gratis dagje in de trein. Iedereen met een gifgroene Oilily-sjaal met hyenaprint én met twee rookworsten onder zijn oksels mag komende zondag gratis reizen: hoeveel extra reizigers levert dat op? Waarschijnlijk niet veel, maar het lijkt me wel mooi om te zien.
17 Maart 2008 :: 09:34

Eenheidsworst

Ook ik zat gisteren samen met mijn pianoman in de trein. Tja, je bent Nederlander of niet, dus als er iets gratis te halen valt, zeg ik daar geen nee op. Het viel me wel op dat er zoveel mensen met een pianoman op reis waren. Volgens de NS waren het er 175.000 tot 200.000. Een niet te missen hoeveelheid pianomannetjes overal in de trein. Ik vroeg me af hoe ver mensen zullen gaan voor een gratis dagje in de trein. Iedereen met een gifgroene Oilily-sjaal met hyenaprint én met twee rookworsten onder zijn oksels mag komende zondag gratis reizen: hoeveel extra reizigers levert dat op? Waarschijnlijk niet veel, maar het lijkt me wel mooi om te zien.
17 Maart 2008 :: 09:34

Eenheidsworst

Ook ik zat gisteren samen met mijn pianoman in de trein. Tja, je bent Nederlander of niet, dus als er iets gratis te halen valt, zeg ik daar geen nee op. Het viel me wel op dat er zoveel mensen met een pianoman op reis waren. Volgens de NS waren het er 175.000 tot 200.000. Een niet te missen hoeveelheid pianomannetjes overal in de trein. Ik vroeg me af hoe ver mensen zullen gaan voor een gratis dagje in de trein. Iedereen met een gifgroene Oilily-sjaal met hyenaprint én met twee rookworsten onder zijn oksels mag komende zondag gratis reizen: hoeveel extra reizigers levert dat op? Waarschijnlijk niet veel, maar het lijkt me wel mooi om te zien.
17 Maart 2008 :: 09:34

Eenheidsworst

Ook ik zat gisteren samen met mijn pianoman in de trein. Tja, je bent Nederlander of niet, dus als er iets gratis te halen valt, zeg ik daar geen nee op. Het viel me wel op dat er zoveel mensen met een pianoman op reis waren. Volgens de NS waren het er 175.000 tot 200.000. Een niet te missen hoeveelheid pianomannetjes overal in de trein. Ik vroeg me af hoe ver mensen zullen gaan voor een gratis dagje in de trein. Iedereen met een gifgroene Oilily-sjaal met hyenaprint én met twee rookworsten onder zijn oksels mag komende zondag gratis reizen: hoeveel extra reizigers levert dat op? Waarschijnlijk niet veel, maar het lijkt me wel mooi om te zien.
17 Maart 2008 :: 09:34

Eenheidsworst

Ook ik zat gisteren samen met mijn pianoman in de trein. Tja, je bent Nederlander of niet, dus als er iets gratis te halen valt, zeg ik daar geen nee op. Het viel me wel op dat er zoveel mensen met een pianoman op reis waren. Volgens de NS waren het er 175.000 tot 200.000. Een niet te missen hoeveelheid pianomannetjes overal in de trein. Ik vroeg me af hoe ver mensen zullen gaan voor een gratis dagje in de trein. Iedereen met een gifgroene Oilily-sjaal met hyenaprint én met twee rookworsten onder zijn oksels mag komende zondag gratis reizen: hoeveel extra reizigers levert dat op? Waarschijnlijk niet veel, maar het lijkt me wel mooi om te zien.
17 Maart 2008 :: 09:34

Eenheidsworst

Ook ik zat gisteren samen met mijn pianoman in de trein. Tja, je bent Nederlander of niet, dus als er iets gratis te halen valt, zeg ik daar geen nee op. Het viel me wel op dat er zoveel mensen met een pianoman op reis waren. Volgens de NS waren het er 175.000 tot 200.000. Een niet te missen hoeveelheid pianomannetjes overal in de trein. Ik vroeg me af hoe ver mensen zullen gaan voor een gratis dagje in de trein. Iedereen met een gifgroene Oilily-sjaal met hyenaprint én met twee rookworsten onder zijn oksels mag komende zondag gratis reizen: hoeveel extra reizigers levert dat op? Waarschijnlijk niet veel, maar het lijkt me wel mooi om te zien.
05 Maart 2008 :: 22:52

Onbewust

zit ik met naar bed gaan toch te wachten tot J. thuiskomt. Maar dan wordt het echt een latertje...
05 Maart 2008 :: 22:52

Onbewust

zit ik met naar bed gaan toch te wachten tot J. thuiskomt. Maar dan wordt het echt een latertje...
05 Maart 2008 :: 22:52

Onbewust

zit ik met naar bed gaan toch te wachten tot J. thuiskomt. Maar dan wordt het echt een latertje...
05 Maart 2008 :: 22:52

Onbewust

zit ik met naar bed gaan toch te wachten tot J. thuiskomt. Maar dan wordt het echt een latertje...
02 Maart 2008 :: 22:25

De nadelen van het wielrennen

Dat er niet alleen voordelen aan het wielrennen zitten, zal u niks verbazen. Immers, elke hobby kent wel zijn mindere kanten. Zo ook het sportieve fietsen en daar werd ik vandaag op pijnlijke wijze aan herinnerd.
Vandaag stond er weer een voorjaarswedstrijdje op het programma. Nu is de temperatuur zo, dat ik twijfelde of ik in korte broek zal starten. U zult wel denken: "Die is gek." Dat klopt ook, maar bedenk ook dat door de inspanning je benen zo warm worden dat je geen lange broek nodig hebt. In de winter cross ik altijd met korte broek en tijdens een wedstrijd heb ik het nog nooit koud gehad.
Nu is het wegwielrennen echter minder intensief dan het veldrijden en dus ligt de grens van een korte broek ergens tussen de tien en de vijftien graden. Celsius natuurlijk, maar dat spreekt voor zich. En vandaag was het elf graden. Dus ja, de twijfel sloeg toe. Wat moest ik doen? Ik kende het rondje niet, dus ik wist niet hoe de wind zou staan en dat heeft een enorme invloed op deze keuze. Goed, om een lang verhaal kort te houden: ik besloot kniestukken mee te nemen en thuis vast mijn benen in te olieën. Deze olie houdt de warmte iets langer vast en maakt het mogelijk om met korte broek te rijden. Dus ik pak mijn pot met smeerspul en oliede mijn benen lekker in. Goed tot onder de rand van de korte broek, zodat alles dadelijk lekker warm zou blijven, of ik die lange broek nu aanhield of niet.
U moet weten, dit spul is prima, zolang het op de vrije huid blijft. Komt het op andere plaatsen of wordt er veel over gewreven, dan brandt het als de pest. Warm, warm! Ik zeg het u: de rechaud bij de Chinees is er de noordpool bij.
Goed, mijn benen waren lekker geprepareerd en ik besloot nog even naar de wc te gaan. Ik vermijd het contact tussen mijn handen en mijn benen, want ik zou daarna maar in mijn ogen wrijven. Dat is niet fijn. Ik hannes dus een beetje met het vooraf naar beneden trekken en daarna naar boven sjorren van mijn broek, was mijn handen, ga naar buiten en stap op mijn fiets.

Bij het naar boven trekken moet het zeemleer van mijn broek echter een beetje van dat spul aangeraakt hebben. Want tot zo'n 15 kilometer verder heb ik met een brandend kruis rondgereden. Autsj.
02 Maart 2008 :: 22:25

De nadelen van het wielrennen

Dat er niet alleen voordelen aan het wielrennen zitten, zal u niks verbazen. Immers, elke hobby kent wel zijn mindere kanten. Zo ook het sportieve fietsen en daar werd ik vandaag op pijnlijke wijze aan herinnerd.
Vandaag stond er weer een voorjaarswedstrijdje op het programma. Nu is de temperatuur zo, dat ik twijfelde of ik in korte broek zal starten. U zult wel denken: "Die is gek." Dat klopt ook, maar bedenk ook dat door de inspanning je benen zo warm worden dat je geen lange broek nodig hebt. In de winter cross ik altijd met korte broek en tijdens een wedstrijd heb ik het nog nooit koud gehad.
Nu is het wegwielrennen echter minder intensief dan het veldrijden en dus ligt de grens van een korte broek ergens tussen de tien en de vijftien graden. Celsius natuurlijk, maar dat spreekt voor zich. En vandaag was het elf graden. Dus ja, de twijfel sloeg toe. Wat moest ik doen? Ik kende het rondje niet, dus ik wist niet hoe de wind zou staan en dat heeft een enorme invloed op deze keuze. Goed, om een lang verhaal kort te houden: ik besloot kniestukken mee te nemen en thuis vast mijn benen in te olieën. Deze olie houdt de warmte iets langer vast en maakt het mogelijk om met korte broek te rijden. Dus ik pak mijn pot met smeerspul en oliede mijn benen lekker in. Goed tot onder de rand van de korte broek, zodat alles dadelijk lekker warm zou blijven, of ik die lange broek nu aanhield of niet.
U moet weten, dit spul is prima, zolang het op de vrije huid blijft. Komt het op andere plaatsen of wordt er veel over gewreven, dan brandt het als de pest. Warm, warm! Ik zeg het u: de rechaud bij de Chinees is er de noordpool bij.
Goed, mijn benen waren lekker geprepareerd en ik besloot nog even naar de wc te gaan. Ik vermijd het contact tussen mijn handen en mijn benen, want ik zou daarna maar in mijn ogen wrijven. Dat is niet fijn. Ik hannes dus een beetje met het vooraf naar beneden trekken en daarna naar boven sjorren van mijn broek, was mijn handen, ga naar buiten en stap op mijn fiets.

Bij het naar boven trekken moet het zeemleer van mijn broek echter een beetje van dat spul aangeraakt hebben. Want tot zo'n 15 kilometer verder heb ik met een brandend kruis rondgereden. Autsj.

Het recht van de sterkste

Tijmen (33), José (30) en Koosje Jans (1) bezien de wereld met hun eigen blik. En daar schrijven ze dan over. Nu ja, Koosje Jans natuurlijk niet, maar Tijmen en José wel. Hoe, dat is zelfs voor hen regelmatig een verrassing.

Logtantes

Zij zijn reeds gelauwerd en geprezen. In de literaire wereld houdt men al sinds de negentiende eeuw rekening met deze vooruitstrevende dames en nu zijn ze weer helemaal terug. Rosalie en Virginie, wij zijn vereerd dat wij in jullie zog mee mogen doen!

Nuit Blanche

Net geschoten

sanneke (Opbouwen): En toen kwamen wij en toe…
José (Dit was november.…): @Tijmen: die had ik aan K…
sanneke (Dit was november.…): Wat een harde werker ben …
Tijmen (Dit was november.…): Ik was echt ziek. Kan me …
sanneke (Dit was november.…): Ziek zijn is stom en je k…
sanneke (Disco): Ja, nu baalt de buurman n…
José (Disco): @sanneke: Aha twitterdisc…
Door (Disco): Wat een swingend huishoud…
sanneke en rinke (Disco): Waah, geweldig!! Precies …
José (Gewoontedier): @sanneke: ehm ja… zand du…

Zoek!