29 April 2008 :: 18:01

Het draait en het tolt en het tolt en het draait, draaien, tollen, tollen, draaien

Sommige mensen hebben het volgens een vast stramien, bij mij valt er geen peil op te trekken: de Nacht van het Draaien en Keren. Als het echter zo ver is, weet ik dat meteen.
En vannacht was er weer zo eentje. Gisteren ging ik op tijd naar bed om vanochtend lekker te gaan werken, maar rond een uur of twee werd ik wakker. En dan weet je het meteen: die ogen, die gaan pas een half uur voor de wekker weer dicht .
Waar ik dan wakker van lig? Grote problemen als te weinig geld? Relatieproblemen? Ziektes? Oorlogen? Nee, vaak is er een kleine gedachte die net na het ontwaken in mijn hoofd open ploft en daar langzaam begint rond te draaien. Eerst langzaam en hij neemt maar een beetje ruimte in, maar alras draait hij sneller en sneller en tolt mijn hele hoofd. En niks dat helpt, hoor. Schaapjes tellen, ademoefeningen, boekje lezen, de gedachte blijft roepen: "Ik ben er nog! En ik houd je wakker! Moehaha!" Totdat de vermoeidheid eindelijk overwint en ik nog een hazenslaapje meepik.

Oh, en nu wilt u natuurlijk weten wat dit met kleding te maken heeft? Eigenlijk niks, maar ik kan u wel vertellen dat ik wel draaide en keerde, maar dat mijn T-shirt dat weigerde. En mij daarmee nog meer ergernissen bezorgde.

28 April 2008 :: 16:46

Men is nooit te oud om te leren

Toen ik in groep acht zat, schreef ik in mijn agenda dat ik een leren jas wilde. Met een spijkerbroek en een wit T-shirt. Want hé, achter dat zachte voorkomen school heus een stoere knul, dat mag u gerust weten!
Die spijkerbroek en dat witte T-shirt, dat was niet zo'n groot probleem. Die had ik namelijk al in mijn kast. Maar een leren jas, tjonge, dat zat er voor mij niet in. Want tja, leer is best prijzig en ik was als kleine jongen nu niet echt zuinig met mijn kleren.
En ook toen ik zelf wat geld verdiende, vond ik dat het geld niet waard. Ik kan me wel voornemen ergens zuinig op te zijn, maar vroeg of laat (en dan zeer waarschijnlijk eerder vroeg dan laat) gaat het toch mis. Op nieuwe shirts staan regelmatig oliehanden en eigenlijk heb ik geen enkele broek waar niet al heel snel gras op zit. Nog steeds.
Maar goed, we dwalen af. Net toen J. en ik na maandenlang gedraai wat kregen, liep ik met mijn moeder door Sittard. En daar zagen we leren jassen in de aanbieding. Zwaar in de aanbieding. Zo'n aanbieding waarvan je zegt: "Hé, daar ontbreekt vast een getalletje." En overmoedig als ik destijds door alle vlinders was (en doordat mijn moeder de helft wilde betalen) besloot ik dat ik de jas wel kon kopen. Even passen en hij zat als gegoten.

Trots als een pauw trok ik een dag of drie later mijn spijkerbroek aan. Ik stopte het witte T-shirt erin en deed wat gel in mijn haar. In een vloeiende beweging trok ik mijn jas aan en stapte op mijn fiets om naar J. te gaan.
Nadat J. de deur had opengegaan, sprintte ik de twee trappen op naar haar studentengang. En terwijl zij staat te koken, hang ik nonchalant tegen de deurpost. "J., kijk eens wat ik van het weekend gekocht heb?"

"Hé, kijk uit, ze hebben net vandaag de deurpost geverfd!"

25 April 2008 :: 18:13

Een fijn cadeautje

J. richtte de lamp op mijn gezicht. "Vertel me wat je voor Sinterklaas wilt!" Ze spuugde de woorden uit, die een voor een op mijn hoofd uiteen spatten.
"Maar ik weet echt niet wat ik wil," verdedigde ik mijzelf zwakjes. Dit verhoor duurde nu al een uur en mijn argumenten werden steeds kleiner. Legde ik eerst nog uit dat ik in de drie weken tussen mijn verjaardag en Sinterklaas echt geen andere wensen had, nu had ik daar de kracht niet meer voor.
"Als je nu niks zegt, gaat ook het laatste kledingstuk uit." J. was een bedreven beul, zo veel was duidelijk. Ik zat alleen nog maar in een onderbroek op de keukenstoel midden in de kamer en het vooruitzicht mijn blote billen op het koude hout te plaatsen werd me te machtig. Het enige wat ik nog wilde, was dat ik iets kon verzinnen en zo kon breken. Dit trok ik echt niet langer.
"Kom op, Cyriel, er is toch wel iets wat je hebben wilt? Je bent toch niet zo'n mietje dat alles al heeft dat hem gelukkig maakt? Je bent toch geen watje?"
Beschaamd keek ik naar beneden. En daar zag ik dat mijn onderbroek toch eigenlijk niet zo mooi meer was. Het zwart was grijs, het rood grauw en welk model erin had gezeten was niet meer te zeggen. Eindelijk...

Dus toen ik op 5 december een nieuwe boxershort kreeg, reageerde ik met een spontaan: "Hoe wist je dat ik dat wilde hebben?"

24 April 2008 :: 21:04

Kleren maken de man

Vanochtend was het weer zo ver. Eens in de zoveel tijd word je wakker en kijk je naar buiten: echt een dag om je fijnste kleren aan te trekken! Zo'n vroege lentedag als vandaag - nou ja, beetje late lentedag, maar we gaan niet klagen - nodigt je gewoonweg daarvoor uit.
Je pakt je lekkerste onderbroek en bij het aantrekken merk je dat 'ie niet zo strak om je buik zit. Afgevallen? Nee, rek uit het elastiek. En als je je sokken aantrekt, blijk je er bij je tenen net zo hard weer uit te schieten.
Ach, je laat je humeur niet bederven. Het is maar ondergoed, je trekt er toch iets overheen. En van een knaapje haal je je lievelingsbroek. Want die staat je zo goed, dat is gewoon niet normaal meer! Ladingen complimenten heb je ervoor gekregen en als je eerlijk bent: geef ze eens ongelijk. Maar dan... Doordat je deze broek zo vaak hebt aangehad, is hij bij het zitvlak wat dunner geworden. Natuurlijk had je dat al lang in de gaten, alleen nu is het echt door. En dan is het dus echt tijd om afscheid te nemen. Hij krijgt nog een tweede leven als poetsdoek voor de fiets, maar het is wel met pijn in het hart dat je de stof waarmee je lief en leed hebt gedeeld, op de poetsstapel legt. Snik.
En als ook je T-shirt niet meer zwart maar grijs blijkt te zijn, weet je het zeker. Dit is de Dag Waarop Al Je Lievelingskleren Niet Meer Draagbaar Blijken. De dag waarop je je realiseert dat alles voorbijgaat, zelfs die fijne band met je kleren. Je hijst je in tweederangs kledij, kijkt in de spiegel en pinkt een traantje weg. Ook leuk, maar je bent het net niet.

Dank jullie, fijne onderbroek, lekkere sokken, sexy broek en hip T-shirt. Samen waren we een goed stel en ik zal nooit vergeten wat we allemaal hebben meegemaakt.

22 April 2008 :: 14:30

Lekker puh

Ja, en als ik de neiging krijg om in de stad te huppelen dan doe ik dat gewoon. Dus toen wij in de stad waren waren wij heel serieus aan het praten. Maar ik was eigenlijk heel vrolijk, dus ik zei tegen J.: "Ik ga denk ik even huppelen." Toen zei J.: "Doe even normaal, je bent 28." Toen zei ik: "Nietes." Maar ze heeft wel gelijk, want ik ben wel 28. Maar ja, dat maakt niks uit, vind ik.
Toen ben ik dus gaan huppelen en iedereen moest kijken en heel hard lachen want ik huppelde eigenlijk om J. heen die stil stond en zelf het hardst van allemaal lachte.
J. zei toen: "Cyriel, beloof me een ding: word nooit helemaal volwassen."

Toen sloeg ik mijn armen over elkaar en ik zei: "Dat bepaal ik zelf wel!" Lekker puh.

21 April 2008 :: 19:55

De onredelijke arm der wet

Met mijn bescheiden zelfkennis durf ik toch wel te beweren dat ik niet bijzonder kwaadaardig ben aangelegd en dat ik ook zelden neigingen heb om iets te slopen. Zelfs in mijn wilde jaren, toen ik er ’s nachts op uit ging om posters uit bushokjes te halen, toonde ik altijd veel liefde en genegenheid voor de bushokjes die ik uitkoos, zodat ze geheel intact bleven. Wat dat betreft zijn er aanzienlijk wat voetbalsupporters die meer op hun kerfstok hebben.
Supporter zijn van VVV Venlo is voor mij dan ook wel handig. Tijdens wedstrijden van deze club vinden eigenlijk nooit ongeregeldheden plaats en dat vind ik prima. Ik geniet liever van het voetbal.
Zo wilde ik gisteren dan ook met twee van mijn vrienden, die voor De Graafschap zijn, naar de wedstrijd VVV-De Graafschap, een duel waarin er nogal wat op het spel stond. Aangezien het vak voor de supporters uit Doetinchem vol zat, heb ik kaartjes voor het VVV-vak gekocht voor mijn vrienden, ik was van plan ze bij mij in de buurt te stallen, zo kon er niks verkeerd gaan. Datzelfde trucje werkte een tijd geleden ook toen ik twee NEC-vrienden mee had genomen naar VVV-NEC.
Wij spraken af in Nijmegen en vertrokken met de trein richting Venlo. Daar aangekomen, stapten we uit de trein. Na enkele passen buiten de trein te hebben gezet werden wij aangesproken door twee politieagenten op mountainbikes.
Waar wij naar op weg waren. En of wij onze identiteitskaarten even wilden laten zien. O, twee van u komen uit de omgeving van Doetinchem? Dan gaan wij even uw gegevens noteren. Lever uw kaartjes maar in, daar heeft u niks meer aan. U mag hier immers helemaal niet zijn. Er geldt een verplichte buscombi, dus u mag niet op eigen vervoer naar Venlo. U moet linea recta terug naar Nijmegen, met de eerstvolgende trein. Als u het station verlaat, wordt u opgepakt en gaat u mee naar het politiebureau.
Zelden ben ik zo woedend geweest. Die agenten waren totaal voor geen rede vatbaar. Ik ben op een gegeven moment maar even weggelopen, want ik stond op het punt om die agenten helemaal verrot te schelden en ik had de behoefte om iets te slopen.
Ik nodig mijn vrienden uit om naar een wedstrijd te komen en door die twee machtsbeluste mannetjes werd mijn gastvrijheid beklad. Je staat volledig machteloos, want als je wilt protesteren, dan mag je mee naar het bureau. Nee, de politie stelt me enorm teleur. De politie is je beste vriend? Nou, dat ging gisteren bij mij absoluut niet op!

20 April 2008 :: 16:32

Een man zijn heeft ook nadelen

Mannen zijn aanstellers en ik ben daar geen uitzondering op. Al van jongs af aan vond ik het heerlijk om ziek te zijn. Nu ja, het verzorgd worden beviel me wel, hoewel de echte klachten eigenlijk best achterwege gelaten mochten worden. In elk geval, je ziek zijn een beetje overdrijven was de normale gang van zaken. Hoofdpijn was ondraaglijk en een maag die lichtelijk van streek was zorgde ervoor dat ik wáán-zin-nig misselijk was.

Boh, dat overgeven, dat is slechts een kwestie van tijd, hoor. Want echt, ik kan alleen maar liggen. Rechtop zitten is me eigenlijk al te veel, maar ik moet wel, want behalve televisie kijken kan ik weinig. En die hóófdpijn. Mensen, ik vrees dat ik er nooit meer vanaf kom!

Maar wij mannen, wij voelen dat ook echt. Pijn is per definitie niet fijn, dus een beetje pijn ook niet. En waarom zou je daarover zwijgen? Zelfs de eerste tekenen van ziekte moet je serieus nemen, want dan kun je je erop voorbereiden. Extra sinaasappeltje en een glaasje beerenburg.

Alleen hoop ik nu dat ik me vandaag aanstel, en niet ziek begin te worden. Want daar heb ik even geen zin in.

19 April 2008 :: 16:06

Onverwacht vermogen

Door met mijn ogen over de pagina's te gaan,
verander ik mijn fonkelnieuwe, pas gedrukte krant,
in oud papier.

Mijn blikken kunnen niet doden,
maar ze kunnen blijkbaar wel
het verouderingsproces flink doen versnellen.

18 April 2008 :: 15:31

Herrie in de morgen

J. moet rond 6.00 uur op en ik zo'n anderhalf uur later. En aangezien ik geen ochtendmens ben, sta ik zelden gelijk met J. op. Als ik dat wel doe, is dat reuzegezellig, maar meestal kan ik me er niet toe zetten. Rustig omdraaien en verder slapen, daar kies ik voor. Principekwestie.
Maar voor ik me kan omdraaien, moest ik steeds de wekker verzetten. En als we 's avonds naar bed gingen, was het belangrijk niet te vergeten de wekker weer goed in te stellen. Want J. en verslapen, dat is geen goede combinatie.
Ik was het al lang zat om 's ochtends de wekker te verzetten en toen ik J. tot twee keer toe net op tijd heb kunnen wakker porren, besloot J. dat het tijd werd voor een tweede wekker. "Cyriel," zei ze, "ik denk dat ik maar eens een extra wekker ga kopen." Puik plan. Ik zag het al helemaal voor me: allebei onze eigen wekkers, met onze eigen echte tijden (want J.'s wekker loopt ook nog eens standaard vijf minuten voor 'zodat ze zeker op tijd wakker is'. Waanzinnige stierenpoep, als je het mij vraagt. Maar ja, dat doet niemand) en onze eigen wektijden. Alleen nog maar half wakker worden van J.'s wekker, die ze al na een seconde uitzet en dan kan ik prima doorslapen, zonder ook maar een oog open te doen. De hemel in onze slaapkamer, zoiets.

Maar helaas... J. had namelijk besloten zo'n ouderwetse opdraaiwekker te kopen. Vroeger heb ik ook zo'n ding gehad en ik was helemaal vergeten wat een pokkeherrie die krengen maken. Elke ochtend worden we nu rond zes uur bruut uit onze dromen gerinkeld en op slag zijn we klaarwakker. Het werkt dus, maar daar is meteen alles mee gezegd.

En nu ben ik al drie dagen pischagerijnig. Dusdanig chagerijnig dat ik voor J. maar een cadeautje heb gekocht. Een normale elektrische wekker. Voor straf pak ik 'm alleen niet in. Dat zal haar leren!

17 April 2008 :: 13:02

Kou

Gisteravond zat ik op een plastic kuipstoeltje op een lege tribune in de kasteelruine van Kessel, vlakbij Venlo. We hadden voor het eerst weer toneelrepetitie op locatie. Vorig jaar heb ik meegedaan aan een bewerking van Romeo en Julia, dit jaar zijn we bezig met een bewerking van Macbeth. Nu heb ik een minder grote rol, wat inhoudt dat ik vooralsnog veel langs de kant zit te kijken. In datzelfde kasteel. Dat erg koude kasteel, rond deze tijd van het jaar. Als je in die kou de hele avond in een kasteel gaat zitten, wil het nog wel eens voorkomen dat je dat gaat merken. Ik voelde de kilte van de stenen mijn schoenzolen doordringen. Ik had mijn jas aan en een dikke trui, en toch: de kou kroop langzaam mijn kleren in. Naast me zat J., een van de medespelers, die zich ingewikkeld had in meerdere dekentjes, aangezien hij al een verkoudheid te pakken had. Het was echt koukleumen in Kessel.

Maar toen viel de duisternis in en dan gebeurt er iets met die locatie. Het oersteen van de muren is door de eeuwen heen zo verweerd, dat het er bruin uitziet. Door de verlichting zie je het geel tussen het bruin door komen, waardoor het lijkt alsof je het vanzelf warmer krijgt. In de overal aanwezige nissen ontstaan schaduwen die de locatie iets mysterieus meegeven. Tegen de wanden spelen de schaduwen van de medespelers hun eigen toneel. Rond de spot die het speelvlak verlicht cirkelen allerlei vliegjes. In het midden van het speelvlak staat de waterput als vanzelfsprekend middelpunt. Achter de balustrade rondom de binnenplaats zijn de kantelen minimaal verlicht, daarbovenuit groeien de bomen die door de spots van buiten het kasteel zodanig verlicht worden dat het lijkt alsof de kale takken van de bomen met een kleine lijn van licht gescheiden zijn van de pikzwarte hemel.
Het saamhorigheidsgevoel van de groep, de soms absurde situaties die bedacht worden door de regisseuse en de groep spelers, het proberen van nieuwe spel-elementen, sommige hilarische vondsten die erin bijven, andere die worden geschrapt, omdat ze niet werken. Ik geniet.

De kou, het deert me niet meer. Toneel is als een warm bad. Ik ben thuis, dit is wat ik graag doe.

Het Kasteel

15 April 2008 :: 22:56

Geen tijd voor een logje

Sorry! Maar na twee dagen nonstop werken en cola drinken kan ik morgen heel, heel vroeg een website voor een grote klant online zetten. Dikke kans dat u haar al op de radio hebt gehoord.
Hopelijk kan ik dadelijk mijn ogen nog dicht doen, want ik vind het stiekem reuze spannend! Duimt u even mee dat alles goed gaat? Dan krijgt u deze week nog een mooi logje, want daar ben ik wel aan toe, ondertussen.

13 April 2008 :: 20:21

Dilemma van de Dag

Laat ik mijn driedagenbaardje staan omdat 'ie me stoerder maakt of ga ik me scheren omdat J. me niet meer wil kussen?

12 April 2008 :: 22:23

Hoe later, hoe beter

Gisteravond was J. de hort op. Ze ging stappen met mensen van haar werk.
Nu moet u weten dat J. eigenlijk een ochtendmens is en ik veel meer een nachtdier. Omdat uitgeslapen de dag doorkomen best prettig is, heb ik mijn ritme aangepast en ga ik elke avond op tijd met J. naar bed. Heel lekker, want dan kunnen we tenminste lepeltje liggen. Alleen, ik kan er niet echt aan wennen. Niet dat ik niet gedij bij het vaste ritme, maar elke avond zegt een stemmetje in mijn hoofd: "Jeetje, ga je nu alweer naar bed? De dag is net begonnen!" Na elf uur begin ik met leven, dat idee. Ik mis dus zo'n twee, drie uur per dag, want ik haal ze toch 's ochtend niet in.

Dus toen J. gisteren aankondigde zeker niet voor twee uur 's nachts thuis te komen, heb ik optimaal van de gelegenheid gebruik gemaakt. Tot elf uur heb ik niks gedaan om mij volledig voor te bereiden en daarna ben ik gaan werken. Whisky'tje erbij, muziekje aan en na enen een boek open. En toen J. thuiskwam, lag ik net in bed. Op een fatsoenlijk tijdstip om naar bed te gaan, verdorie!

11 April 2008 :: 23:16

Ode aan Prosper

Na het werk ben ik eerst naar Arnhem gereden om al mijn spaargeld van deze maand uit te geven aan fietsmateriaal. Vervolgens ben ik een fijne fles whisky gaan halen voor een vriend die mij helpt bij het zomerklaar maken van mijn fiets. Daarna nog even naar de Aldi gereden om de wekelijkse boodschappen te doen, want ja, ik was toch met de auto. Efficiëntie is mijn middelste naam, of zo iets.
Toen ik thuiskwam en de kofferbak opendeed, zag ik ook nog de videocamera die ik even te leen heb om te testen. Samen met al die andere spullen. Boordevol, die kofferbak, wat ik u brom.
Ik krabde even op mijn hoofd en brak deze over de vraag hoe ik alles in een keer naar boven zou krijgen. Ziet u, als ik niet hoef te sporten, ben ik namelijk nogal lui ingesteld. Nu ja, als het om boodschappen gaat wel in elk geval. Sjonge jonge, ik zag even werkelijk geen uitkomst.
Wanhopig keek ik om mij heen in de hoop dat iemand mij zou kunnen helpen. En toen kwam 'ie. Jawel, mijn held. Want wie fietste daar toevallig langs? Het was Prosper!

Prosper wilde mij maar al te graag helpen, sjouwde een deel van mijn boodschappen naar boven en plofte daar op de bank met een blikje cola in zijn hand. Zette een plaatje op en begon over het boek te vertellen waar hij in aan het lezen was.

Een fijne vriend, die Prosper.

10 April 2008 :: 21:07

Geslachtscrisis

Ik was een heel blogje aan het typen, maar het leek eigenlijk nergens op. Laten we het er op houden dat ik afgelopen zondag in Bataviastad met de neus op de feiten werd gedrukt: ik hou van winkelen, heb moeite om aanbiedingen te laten liggen, liep met drie tassen de poort weer uit en heb twee keer zo veel schoenen als J.
Potverdikkie, met mijn carrière als huisvrouw komt het wel goed.

08 April 2008 :: 17:44

Dromen over Rome

De zon schijnt en probeert zowaar mijn huid te verwarmen. Ik doe het bovenste knoopje van mijn jas los en stop mijn sjaal in mijn tas. Terwijl ik naar huis fiets, dwalen mijn gedachten terug naar april 2006.

Eindelijk, na jaren, ging ik terug naar Rome. Was ik er in 1997 met mijn schoolklas, in 2006 hadden J. en ik een appartement midden in Rome voor een week gehuurd. Echt in het midden van het oude centrum. Het was prachtig weer en rustig wandelend hebben we een week met zijn tweetjes gedwaald. Rome bleek nog mooier dan ik me kon herinneren. En dan met name de twee dagen dat we alleen maar in een park een boek hebben gelezen en ijsjes hebben gegeten.
Maar ook de musea die we bezocht hebben en het dagelijkse wandelingetje naar de bakker in de ochtend. Zelfs de wirwar aan scooters, auto's en bussen maakte me vrolijk. Gewoon brutaal kijken en oversteken, dat hielp al.
Lekker hardlopen langs de Tiber. Een heuvel beklimmen en over de stad uitkijken.

Een toeterende auto haalt me bruut uit mijn dagdroom. Dat gebeurt me de laatste tijd wel vaker. J. en ik hebben dit jaar maar een week vakantie en we hebben besloten weer naar Rome te gaan.

Ooit vroeg een vriendin waarom ik Rome zo'n mooie stad vind. "Parijs is toch ook mooi?" Heel lang heb ik niet geweten wat het antwoord op haar eerste vraag was (want ja, Parijs is ook mooi. Maar minder magisch). Natuurlijk, het weer was goed en het eten lekker. Maar dat is op wel meer plaatsen. Wat maakt Rome voor mij tot de mooiste stad? Terwijl ik weer eens terugdacht, schoot het antwoord me te binnen. In Rome heeft elke straathoek zijn eigen geschiedenis. En ook al ken je die lang niet altijd, dan kun je er wel een bedenken. Overal borrelen er verhalen in me op, van lang geleden tot misschien twee uur terug. Maar altijd en overal ben ik in Rome verhaaltjes aan het verzinnen.

Verder fietsend bedenk ik me dat er nu nog een mooie reden is om van Rome te houden. Dankzij de voorpret en het dagdromen zijn de dagelijkse werkzaamheden een stuk korter.

07 April 2008 :: 08:01

Hoe alles anders liep, maar toch steeds goedkwam

Om vijf uur zou J. klaar zijn op haar werk, 25 kilometer van ons huis. We zouden naar Lelystad gaan en er moesten drie fietsen mee. Op een daarvan zou ik naar haar werk rijden, zodat we op tijd konden vertrekken.
Maar ze moest 'even' drie kwartier langer werken. Daar zat ik dan in mijn fietskleding in de hal van een ziekenhuis. Gelukkig had ik mijn laptop bij me en kon ik op tijd een belangrijk stuk mailen.

We zouden bij J.'s vader eten. Op donderdag had ik een tijdrit, op zaterdag een wedstrijd en op zondag weer een tijdrit. Een goede, stevige maaltijd was welkom. Echter, we vertrokken dus wat later.
Maar het werd een frietje onderweg. Ik hield het niet meer van de honger. Gelukkig was het wel Ras-patat.

Zaterdagochtend, ik zat in de auto om naar Deventer te rijden. Daar had ik een wedstrijd van 150 kilometer en ik had er zin in. Dit jaar heb ik weinig wedstrijdkilometers gemaakt en dat vind ik jammer. Omgekleed en wel zong ik met de autoradio mee, helemaal in mijn sas.
Maar ik na 20 minuten rijden bedacht ik me dat mijn wielrenschoenen nog in Lelystad stonden. Ik kon dus omkeren en de wedstrijd vergeten. Gelukkig begon het meteen daarna te regenen.

Van de nood een deugd makend besloot ik met J. te gaan shoppen bij Loods 5. We hebben nog een eettafel en tien eetstoelen nodig. En ja, hoor. We zagen de stoelen die we bij de eettafel in de keuken willen. Subtiel en wit, dat moesten we hebben.
Maar de stoel, die was er maar drie keer. We hebben dus alleen inspiratie gehaald. Nou ja, niet alles kwam helemaal goed.

J.'s vader ging zaterdag naar Canada. We hadden hem afgezet op Schiphol en verheugden ons op een avondje met zijn tweeën. Lekker samen koken en eten en misschien nog wat wandelen of even ergens drinken. Gewoon, wat tijd voor onszelf.
Maar de vlucht van J.'s vader was geannuleerd. Zomaar, zonder reden. En dus hebben we hem opgehaald. En dat was eigenlijk hartstikke gezellig.

Zondagochtend, helemaal klaar voor de tijdrit. Dit keer had ik alles mee, want na de zeperd van zaterdag... Ik kreeg rugnummer 13, op eigen verzoek. De tegenstanders zagen er redelijk sterk uit en ik, ik voelde me goed. Er stond een stevige wind en al snel haalde ik degene die een minuut voor mij gestart was in. Ik kon blijven trappen en mijn snelheid vasthouden. Er waren niet zo veel deelnemers, dus een goede klassering zou heel goed moeten kunnen. Wat zou ik geworden zijn? Derde? Tweede?
Maar ik werd eerste.

- Edit: sanneke, je moet nu genoeg hints hebben, haha -

05 April 2008 :: 17:05

Zaterdagochtend

Ruw word ik uit mijn droom gehaald. Een monotoon, repeterend geluid ontsnapt aan J.'s mond. Met ingehouden woede fluistergrom ik: "J.! Je snurkt!" Hier wordt ze nooit wakker van, maar ze draait zich wel altijd om.
Enigszins uit mijn hum doordat ik had willen doorslapen, keer ik mijn rug naar J. toe. Ik slaap het lekkerst op mijn zij en probeer de slaap weer te pakken te krijgen.
Het lukt niet. Buiten schijnt een flauw zonnetje door een spleet tussen de gordijnen en de vogeltjes fluiten.
Achter mij wordt er een beetje gewoeld en ineens voel ik een arm om mijn middel. Ik word vriendelijk doch dwingend geacht mij om te draaien, zoveel wordt hieruit duidelijk. J. duwt haar kont naar achteren, zodat ik wel mee moet gaan in haar houding.
Ik leg mijn hoofd dicht achter de hare en geniet. Mijn T-shirt is iets omhoog gekropen en mijn buik raakt haar rug. Niks voelt dichterbij dan huid-op-huidcontact. Langzaam dommel ik weer in.
Eigenlijk is er geen betere manier om de dag te beginnen dan met lepeltje liggen.

03 April 2008 :: 16:41

De eerste afspraak van het jaar

Mijn fiets staat klaar, mijn tijdritpak is uitgewassen. Vanavond rij ik de eerste tijdrit van het jaar.
Hoe sta ik ervoor? Ik heb geen idee.
Tijdrijden is mijn specialiteit. Lang rechtdoor rijden, dat kan ik wel.
Maar ben ik goed voorbereid? Normaal rij ik meer wedstrijden in het voorjaar.
Vorig jaar heb ik echt supergoede tijden gereden, dus ja, ik kan wel zeggen dat ik goed ben.
Had ik vorig jaar niet gewoon geluk? Dit jaar zal dat vast wel tegenvallen.
Ik zet mezelf wel bij de favorieten. Anderen doen dat ook.
Waarom denkt iedereen dat ik het wel goed zou doen? Ik heb dit jaar toch nog niks bewezen?
Ook heb ik beter leren afzien deze winter. Daar kan ik misschien nog iets mee winnen.
Poeh, je rijdt je ook twintig minuten helemaal de pleuris. Kan ik dat wel?

Ja, ik heb er weer zin in!
Maar ik heb er wel onwijs veel zin in.

01 April 2008 :: 16:10

Nieuw nummer

Mensen,

Helaas is mijn telefoon vanochtend gestolen. Omdat ik toch bereikbaar wil zijn, heb ik een prepaid gekocht. Mijn nummer is tijdelijk gewijzigd in 06-01042008.
Omdat ik ook alle nummers kwijt ben, wil ik jullie vragen mij even te bellen. Dan kan ik jullie nummers in mijn telefoon opslaan.

Dank je!

Groeten,
Cyriel