29 Juni 2008 :: 17:20

Gelukkig scheen de zon

J. en ik gaan de buurt verkennen en dan met name de natuur om de wijk. We trekken onze wandelschoenen aan en eropuit. Af en toe slaan we wat weggetjes in en we belanden in een poel van rust. Heerlijk.
Op een bankje eten we onze boterhammen op. We drinken wat cola en hebben het gezellig. Beetje kletsen, beetje geinen. J. neemt mij in de maling, ik houd haar voor de gek. Dus als ik in slowmotion naar een grasveld ren, vind ik het logisch dat J. moet lachen. Maar opeens houdt het gelach op. En het gras. Ik lig in het water en in plaats van J.'s gegiechel hoor ik haar nu bulderen. Een beetje versuft sta ik op, sla al het kroos van me af en trek dan J. ook in het water.

Als we weer een beetje bijgekomen zijn, stappen we het water uit en naar huis. Lekker douchen.

26 Juni 2008 :: 17:45

Mijn kleinste zusje

Dankzij de geboorte van Neeltje en haar broers die doorsliepen, moest ik even terugdenken aan toen mijn zusje geboren werd. Ik was negen.

Ik word wakker van kindergehuil. Geen idee hoe laat het is, maar ik ben me gruwelijk aan het ergeren. Kunnen de buren niet weggaan en hun baby meenemen? U moet weten, ik word nogal slecht wakker en zeker 's nachts. Dan ga ik alleen maar denken hoe lang ik nog kan slapen en elk minuutje dat ik dan bij bewustzijn doorbreng, is een verspild minuutje. Dus ik denk hoe moe ik morgen op school zal zijn, hoe lekker ik aan het slapen was en ik probeer mijn droom terug te halen.
Een blik op de wekker leert me dat het iets over drie is. 's Nachts dus. En dat is toch wel een vreemd tijdstip om bezoek te hebben van de buren.

Oh... Nee... Het zal toch niet?

Nu pas besef ik me dat mijn moeder wel eens bevallen zou kunnen zijn van Knofje. Want zo noemden wij het kindje in haar buik. Dus ik spring mijn bed uit, ren naar de gang en zie daar mijn vader.
"Kom maar, Cyriel, je hebt er een zusje bij."
En als ik de slaapkamer binnenloop, krijg ik te horen dat Knofje vanaf dan L. heet. En ik mag haar vasthouden. En mijn andere twee zusjes komen er ook aangestommeld, net gewekt door papa. En iedereen is zo blij en iedereen lacht en het is nog steeds 's nachts, maar we mogen toch wat drinken. En we gaan weer naar bed. En 's ochtends mogen we dan op school beschuit met muisjes uitdelen.

Ik ben geloof ik zelden zo trots geweest als ik toen ik L. vast mocht houden.

25 Juni 2008 :: 23:55

Kutkeffer

Tussen de middag aten we altijd warm. We hadden geen overblijfklas en mochten dus naar huis.
Op weg naar school moest ik door een klein steegje en al daarvoor hoorde ik een hond blaffen. En toen ik me langs hem wilde wurmen, beet hij me in de enkels. Gillend gaf ik dat beest een trap en ik rende naar huis. Dat mormel had mijn kijk op blaffers voorgoed veranderd.

Sindsdien vertrouw ik honden voor geen meter. Ook al had ik eigenlijk nergens last van. Ik geloof namelijk dat die vlooienbaal anderhalf centimeter lang was. Angsthaas die ik ben...

24 Juni 2008 :: 17:44

De Blik

DieVanNederlands had vandaag een stukje over De Blik. En dat herinnerde me aan dit voorval van ongeveer vijf jaar geleden.

Daar sta ik dan. Voor me ongeveer dertig kinderen van pak 'm beet vijftien jaar. Een havo 3-klas en ik moet ze wat bijbrengen over de mooie grammatica van onze taal.

Van tevoren zag ik er om twee redenen tegen op. Allereerst vermoedde ik dat grammatica nu niet het meest geliefde onderdeel van Nederlands is - ook al vond ik het altijd machtig mooi. En ten tweede was het mijn allereerste les die ik zou geven. Je kunt zo vaak meegekeken hebben als je wilt en ook al heb je het nog zo minutieus voorbereid, het blijft spannend.
Goed, natuurlijk had ik van tevoren overlegd wat ik de kinderen zou leren. En uiteraard had ik dit uitgewerkt door alvast de oefeningen te bepalen, op te schrijven wat ik op het bord zou zetten en het ook een keer hardop uitgelegd. Thuis. In mijn eentje.

Jeetje, die kinderen zijn wel heel stil. En niemand die wat te vragen heeft. Ik ben door mijn stof heen. En dat ruim twintig minuten te vroeg. Ik heb nog een half uur. Help!
"Oké, als jullie het allemaal begrijpen, dan is dit het huiswerk voor de volgende keer. Jullie mogen er nu aan beginnen en hoe harder je nu werkt, hoe minder je thuis hoeft te doen."

Stil dat ze waren. Dertig minuten lang ijverig huiswerk aan het maken. Ik hoefde alleen maar rond te lopen en als iemand een vraag had, werd er heel beleefd een hand opgestoken. Pas bij de bel gooiden ze de spullen in de tas en waren ze weer rumoerig.

Was dit dezelfde klas als die ik gisteren van achterin obeserveerde? Nergens heb ik ze zo hard zien werken, altijd was er wel een excuus om iets te roepen, om op te staan, om je te gedragen zoals een normale puber zou doen. Maar waarom dan zo bij mij?

Na de les kwam mijn begeleider met het antwoord. "Je uitleg was best oké, want je had de aandacht van de kinderen. Je praatte alleen wel erg snel, zodat ik benieuwd was hoe je het zou oplossen nu je tijd over had. Maar man, wat zet jij een blik op als je niet praat. Zo streng, ik zou ook niks durven zeggen!"

Ach ja, ik was weer even vergeten dat ik een bozige neutrale kijkstand heb. Toch handig, in zo'n klas. En natuurlijk bij die verkopers in de stad, maar dat is een ander verhaal!

23 Juni 2008 :: 18:00

De eerste indruk is niet altijd de beste

Tegenover me staat een pak van ongeveer twee meter. Via via heeft hij me uitgenodigd eens te komen praten over een website die ik gemaakt heb. Via via had me ook gewaarschuwd dat hij alles wilde weten. Ik moest me erop voorbereiden dat ik blootgelegd zou worden. Het was een man met kennis, zei Via via.
Ik was er dus al enigszins met vrezen naar toe gegaan, maar die zwarte muur stelde me niet meteen gerust. Toch bleek het gesprek heel gemoedelijk en we eindigden beiden een beetje onderuitgezakt, sparrend over wat er in de toekomst mogelijk is, zeker ook voor mij.

Bij het afscheid zegt hij: "Nog een ding: ik vind je er in het echt aardiger uitzien dan op je website." Hij had zich ook vergist.

22 Juni 2008 :: 17:19

Over en uit

Na de negentig minuten word ik gebeld.
"Cyriel, waar ben je? We zitten hier met het cadeau voor E.!"
Shit, vergeten. Verjaardag van E. en ik zit thuis in mijn eentje voetbal te kijken.
"Ik kom eraan! Geef me een kwartiertje, ik mis wel de eerste helft van de verlenging." Ik sluit het gesprek en ook mijn huis.
Op de Waalbrug is het rustig. Een enkele auto komt voorbij. En ik geniet. Heerlijk rustig. Je hoort zelfs de vogeltjes. Dan bedenk ik me dat dit het eerste toernooi is dat voetbal me niet interesseert. Vroeger, toen was ik fanatiek. Elke wedstrijd op tv zag ik, ik zat om de week bij Fortuna op de tribune en in de even jaren was ik drie weken lang oranje.
Maar nu? Dit was al de tweede wedstrijd die ik in mijn eentje zat. Ik had ook echt geen neiging om naar het café te gaan en bij doelpunten stond ik niet op de tafel te dansen, ook niet bij de wedstrijden die ik wel in gezelschap bekeek. Nee, ik vond het wel leuk en zeker ook gezellig, maar ik ben geen voetballiefhebber meer.

Dat bedenk ik me allemaal als ik Nijmegen binnenfiets. En daar kijk ik bij mensen naar binnen en zie ze voor de tv zitten. Soms alleen, soms met vrienden en enkele groepen staan in de tuin. Stiekem geniet ik van dit stukje volksvermaak, de saamhorigheid die dit teweegbrengt. En als ik op het feestje de tweede helft van de verlenging meemaak en oranje zie verliezen, baal ik niet, maar ik geniet van de mensen die wel balen. Samen balen.

Ik ben misschien geen voetballiefhebber meer, maar van de toernooien zal ik blijven houden.

21 Juni 2008 :: 17:59

Welkom in de nieuwe straat

In februari, op een regenachtige donkere avond, woon ik een vergadering van de straatstichting bij. In juni houden zij elk jaar een open weekend en dan openen alle bedrijven en ateliers hun deuren. En aangezien ik er dan woon, wil ik misschien wel meedoen. Ik val met mijn neus in de boter: er wordt verhit gedisussieerd over hoe het dit jaar opgezet moet worden. Het druilerige weer lijkt mee naar binnen genomen.

Helaas kregen we de sleutel een maand later, waardoor ik het niet red alles op tijd klaar te krijgen. Maar vandaag staat er toch iemand naar binnen te kijken als ik aan het werk ben. Ik besluit maar naar buiten te gaan en een rondje te maken. De zon schijnt en aan de lucht staan maar een paar wolkjes. Ik leer mijn nieuwe straat kennen en alles en iedereen is uitbundig. De deuren zijn geopend en wederom is het weer mee naar binnen gekomen.

19 Juni 2008 :: 22:10

Dwars door de plas

Achter onze schuur verspert een plas de hele brandgang. Het buurjongetje komt aangefietst, ver voor zijn moeder en hij stopt net voor de plas. "Kom op," zeg ik, "hard aan komen fietsen en dan midden door de plas!"
Het jongetje kijkt me aan. Je ziet hem even denken: "Hmmm, een volwassene die zoiets zegt... Moet ik daar naar luisteren?" Dan beginnen zijn oogjes ondeugend te twinkelen. Hij kijkt om, ziet dat zijn moeder nog ver genoeg weg is en raast midden door de plas. Het water spat alle kanten op en zijn voeten moeten wel doorweekt zijn.
Ik lach naar hem en sluit de poort achter me. En ik hoor zijn moeder. "Nu zijn je schoenen nat! Die kun je morgen niet meer aan. Waarom rijd je dan ook dwars door die plas?"
Stilletjes sluip ik naar binnen.

18 Juni 2008 :: 22:09

Fietsen

Iedere ochtend trap ik tien kilometer naar kantoor en in het begin van de middag tien terug. Vooral tijdens de heenreis kruis ik groepen middelbarescholieren, veel middelbarescholieren. Ook zij moeten iedere dag naar school fietsen.
Zo'n vijftien jaar geleden was ik blij dat wij in de stad woonden, in vijf minuten ging ik van deur tot deur. Nu voel ik me toch een beetje een van hen, maar ik heb geen medelijden met mezelf. Het is nu mijn eigen keuze en dat maakt het veel, veel lekkerder. Ik beweeg wat (maar dat deed ik sowieso wel genoeg). Ik kijk wat, er is zo veel te zien. Mensen, gebouwen, de stad an sich. En ik denk wat, want daar heb ik twintig minuten de tijd voor. Twintig minuten die helemaal voor mezelf zijn.
Heerlijk.

17 Juni 2008 :: 17:21

Kolder in de polder

De haas staat rechtop in de berm, zijn oren gespitst. Ik kom van ver aanrijden en hij kijkt me aan. Blijft me aan kijken. En net voordat ik langs hem fiets, springt hij voor mij de weg op en over. Ik kijk hem om en hij mij na, uiterst brutaal.
In het gras stapt een ooievaar rond. Hoge poten. Zijn hals beweegt op het ritme van zijn voeten. Een parmantig beest. Het veld is van hem, hij is de baas. Niemand die het anders kan denken.
Op het fietspad liggen drie vogels. Geen idee wat voor vogels het zijn. Nu ja, waterbeesten, dat weet ik wel. Het fietspad is twee banen breed, maar wil je er voorbij dan moet je of over het gras of uiterst behoedzaam tussen twee van die mormels door. Ik kies voor dat laatste, en ze geven geen kick. Alsof ik niet besta.
Op de wal zie ik van ver allemaal plukjes witte wol. Dichterbij zijn het schapen en lammetjes. Veel lammetjes. Ze springen en huppelen en de zon schijnt. Het gras wuift en een van de lammetjes huppelt met mij op. Totdat hij bij het hek komt. Dan huppelt hij terug naar zijn moeder om te blaten dat hij toch wel héél ver met me mee is gehuppeld. Vast.

Onder een blauwe hemel rijd ik terug naar huis. Vermoeid van de training, maar vol van de zomer.

16 Juni 2008 :: 17:05

Ijsboetseren kun je leren

Op station 's-Hertogenbosch moet ik ruim twintig minuten wachten. Grote groepen Guus Meeuwis-fans wachten met mij en zijn uitgelaten over zijn optreden. Zelf kom ik uit Sittard, maar in Eindhoven enterden veel dronken mensen de trein.
Gedachteloos lepel ik mijn Swirl leeg. Ineens merk ik dat iets aan het creëren ben. Onderin zit nog een beetje ijs en met de lepel maak ik hier bultjes en geultjes in. Met de bolle kant duw ik het ijs aan en met de holle kant schraap ik wat weg en eet dat op. Blijkbaar ben ik al even bezig, want ik weet niet wat het voor moet stellen, maar het ziet er retestrak uit. En ik denk aan vroeger, zomer, het badje in de tuin. Want toen deed ik dit ook, met de bakjes roomijs die we opaten.
Ijskunstenaar, zou dat niet iets voor me zijn?

15 Juni 2008 :: 22:00

Rails

Ik wil er ook een keer in, dus om het jullie makkelijk te maken hoeven jullie alleen dit formulier in te vullen en op te sturen naar Rails. Als je me tenminste vandaag gezien hebt.

Het is zondag 15 juni. Jij, jongen met leren motorjasje, baard, kuifje en een laptop op je schoot. Op het traject Nijmegen Lent-Arnhem/Arnhem-Utrecht/Utrecht-Schiphol/Schiphol-Utrecht/Utrecht-Sittard/Sittard-'s-Hertogenbosch/'s-Hertogenbosch-Nijmegen Lent* zag ik je alleen/met je moeder* zitten. En ik, ...**, zag jou echt wel zitten. Alleen durfde ik je niet aan te spreken, bang het gesprek met je moeder/je noeste arbeid op je laptop* te verstoren.
De littekens op je gezicht moeten wel een heel verhaal vertellen. Mag ik het een keer horen?

* Doorstrepen wat niet van toepassing is
** Invullen wat op jou van toepassing is

12 Juni 2008 :: 14:11

Afplakken

Gisteren fietste ik door onze nieuwe straat. Een erg nieuwe straat zelfs, want een gedeelte is net opgeleverd. En toen ik daarlangs snelde, viel me iets op.
Ik heb namelijk de prettige gewoonte onbeschaamd bij mensen naar binnen te kijken. In de loop der jaren heeft dat een aantrekkelijke naakte studente, een vrijend stelletje en veel onderuitgezakte, slapende mannen opgeleverd. Maar gistermiddag kon ik dus niet bij die klussende mensen naar binnenkijken. Tenminste, ik vermoed dat ze aan het klussen waren, want er hingen dus kranten voor het raam. En dat snap ik dus niet. Die studente, dat stelletje en die mannen, die hadden hun raam beter kunnen afdekken. Met een gordijn of een krant, daar wil ik vanaf wezen. Maar die klussende mensen, wat hebben die te verbergen? Tappen ze illegaal stroom van de buren af? Zetten ze een wietplantage op? Dragen ze geen helm en gebruiken ze geen goedgekeurde steigers? Of zijn ze het huis aan het inwijden?
Gezien de kinderrijke buurt, gok ik op dat laatste.

11 Juni 2008 :: 14:27

Compliment

Een braverik, studiepik, ideale zoon. Saai zou je het ook kunnen noemen, maar feit is dat ik niet de kwaadste knaap ter wereld was. Nu nog steeds niet natuurlijk, maar laten we het even over vroeger hebben.
Als ik een vrij minuutje had, dook ik in een boek en als ik had gekund, las ik meer dan twee boeken per dag. Maar dat mocht niet van mijn moeder. Goed, ook dat is niet waar ik het over wil hebben. Nee, ik heb namelijk een keer straf gekregen. Ik zat inmiddels in groep acht en het leesbeleid van mijn moeder had als resultaat dat ik wat meer vriendjes had. En daarmee was mijn bewijsdrang ook toegenomen, dus af en toe misdroeg ik mij lichtjes in de klas. Tafel optillen als mensen aan het schrijven waren, dat soort geintjes. En dat had meester Joop dus gezien en hij vond het reden genoeg om mij de klas uit te sturen. Strafwerk moest er geschreven worden! Ai ai, ik wist niet wat mij overkwam.
Dus toen 's middags de directeur twee kinderen zocht die hem konden helpen en hij hiervoor de braafste kinderen wilde, was mijn verbazing dan ook groot dat hij mij eruitpikte. Reden? Meester Joop was er niet en de directeur wist zeker dat ik niks gedaan had.
Eigenlijk vond ik dat best beschamend en beschouwde ik het niet als een compliment. Nee, het compliment van die dag was het strafwerk geweest, want ik was echt geen brave jongen meer. Oh nee!

10 Juni 2008 :: 08:32

Afscheid nemen bestaat niet

De dozen staan binnen, de bank waar hij hoort en de boeken in de kast. De sjouwers zijn naar huis, de poetsers hebben hun doek aan de wilgen gehangen en ook de aanhangwagen is teruggebracht. We betalen tot morgen huur op het studentencomplex en dus breng ik nog even de laatste grote rotzooi weg.
Als ik in de auto wil stappen, kijk ik nog even om me heen. De zon schijnt en alles straalt. Ik zie een echt studentencomplex. Jonge mensen, mooie mensen. Veel oude fietsen op een hoop. De ombouw van ons tweepersoonsbed die we achterlieten, is al weg en kent blijkbaar een nieuwe eigenaar. Net zoals wij onze salontafel kregen, onze lamp op straat vonden en van een oud-bewoner van het complex de tv-kast overnamen.
Mijn melancholische aard komt boven en ik moet eigenlijk een traantje wegpinken. Ik heb het gevoel afscheid te nemen van mijn studententijd. Drie jaar na mijn afstuderen sluit ik voor mijn gevoel definitief een periode. En ik bedenk me hoe mooi ik het vond. Tien jaar geleden was ik een bleue jongen, maar wel een die er zin in had, die het mee wilde maken toen hij aan zijn studie begon. De eerste kus, stappen tot je de kroeg uitgezet wordt, de stroeve scriptie, maar ook het meisje leren kennen waarmee ik oud wil worden. Waarmee ik nu ons eerste echte huis betrek.
Ik denk terug aan de mensen die ik heb leren kennen, van mijn intromama's en -broertjes en -zusjes tot aan mijn ganggenoten, van mijn studiegenoten tot aan mijn sportmaten. Verbazingwekkend hoeveel ik daarvan nog spreek, in tegenstelling tot de mensen van mijn middelbare school. Nijmegen, de studiestad die van een logeerstad tot mijn thuis is geworden, de omgeving die ik als sporter zo waardeer. Tien jaar die voorbij zijn gegaan alsof het niks was, ware het niet dat ik er zo veel in geleefd heb.

De weemoed neemt toe en even voel ik me verdrietig. Maar dan rij ik over de Waalbrug, zie ik de mooie dijk en onze nieuwe wijk. Onze wijk, met ons huis. Ik neem geen afscheid, we beginnen pas.

06 Juni 2008 :: 15:07

Zeg dan niks...

"Nee, meneer, u kunt nu uw internetabonnement nog niet aanvragen. Want dan sluiten we binnen een week de huidige bewoners af en dat lijkt ons niet de bedoeling. Echt, eerder kan niet, dat gaat gegarandeerd fout."
Logisch, dus ik vraag wanneer ik dat wel kan doen.
"Als u nu een week voor de sleuteloverdracht alles in werking stelt, gaat het waarschijnlijk net goed."

Prima, dus een week of drie later bel ik op en vraag ik alles aan.
"Wanneer verhuist u? Oh, over een week al? U weet dan toch dat u dan zo'n vier weken geen internet hebt? Misschien had u het al eerder aan kunnen vragen."

Virtueel heb ik even iemand gewurgd en het kan zijn dat het de komende weken hier wat stiller wordt. Maar ik garandeer niks, want daar heb ik even genoeg van.

03 Juni 2008 :: 23:46

Vette korting

Afgelopen zaterdag liep ik door de Gamma en kwam daar een setje van vier pionnen en een minivoetbal tegen. Nu vind ik - zeker in deze tijd - zulke aankopen volkomen nutteloos, maar ik kon zo'n setje uitstekend gebruiken voor een wielrentraining. Er lag nog een heel setje en twee setjes waarvan de bal verdwenen was.
Goed, ik kwam vandaag weer in de Gamma en zag dat de pionnen nog steeds balloos in de bak lagen. Meteen schoot me door het hoofd dat ik best meer pionnen voor mijn trainingen kon gebruiken en dat ik misschien wel zou kunnen vragen of ze voor de balloze setjes een mooi prijsje konden maken. Had ik mijn pionnen, waren zij van hun onverkoopbare setjes af. Twee keer liep ik langs de bak om ze op te rapen en naar de counter te gaan en twee keer liet ik ze liggen. Ik zou het wel vragen als ik de parketschuurmachine zou reserveren. Maar dat durfde ik niet en dus liep ik zonder pionnen naar buiten, de hele tijd denkend hoe goed ik die pionnen wel kon gebruiken.
Dus eenmaal buiten besloot ik niet om weg te fietsen, maar weer naar binnen te gaan en het toch te vragen. Na vijf minuten bij de bak te hebben gestaan, de pionnen twee keer geteld te hebben en zo'n zeven Gamma Kluskampioenen te hebben laten passeren, sprak ik er toch maar een aan. En uiteraard was het een prima plan van mij, want voor de prijs van één normaal setje mocht ik alle pionnen meenemen.

Goed, ik heb dus mooi denk ik zo'n twee euro bespaard met tien minuten dralen.

03 Juni 2008 :: 07:53

De trap

Tips bij het verven van de trap:

- Verf van boven naar beneden. Zo kun je nog gewoon naar buiten nadat je de trap hebt gedaan. check. Daar gebeurt ons niet
- Zorg dat je boven alle ramen dicht hebt. Mocht het dan 's nachts gaan regenen en onweren, dan lig je niet wakker van het idee dat alles naar binnen regent. ...

01 Juni 2008 :: 23:04

Schoenen aan, gaarne!

Ik vind het zo betuttelend als ik bij mensen mijn schoenen uit moet doen. Dat er zo'n bordje bij de deur hangt: "Graag schoenen uit!" Helemaal niet graag, ik word er pislauw van. En nu wil J. dat ook in ons eigen huis.
Niet dat ik niet graag op sokken loop. Oh ja, juist thuis doe ik dat graag. Lekker vrije voeten. Maar bij anderen? Liever niet. Welke argumenten gebruik je dan als je J. wilt overtuigen dat niet te doen?
Na een hele dag hard werken trok ik zojuist mijn schoenen uit. En nu hoeft dat dus niet meer. Schoenen mogen gewoon aanblijven, hoor. Maar doe ze gerust uit, alleen als je dat zelf wilt.