Wanted dead or alive
Wanted dead or alive
31 December 2008 :: 15:06

Op de valreep

31 December 2008 :: 15:06

Op de valreep

31 December 2008 :: 15:06

Op de valreep

31 December 2008 :: 15:06

Op de valreep

31 December 2008 :: 15:06

Op de valreep

31 December 2008 :: 15:06

Op de valreep

31 December 2008 :: 15:06

Op de valreep

31 December 2008 :: 15:06

Op de valreep

31 December 2008 :: 15:06

Op de valreep

14 December 2008 :: 21:58

Het heerst

Ik ben moe. Ik rochel de hele straat wakker. Mijn ontlasting is vrij vloeibaar.
Mijn spieren doen pijn, ik ben een beetje stram. En ik heb het warm.

Griepje onder de leden? Nee, ik heb vandaag een goede cross gereden.
31 December 2008 :: 15:06

Op de valreep

31 December 2008 :: 15:06

Op de valreep

31 December 2008 :: 15:06

Op de valreep

31 December 2008 :: 15:06

Op de valreep

31 December 2008 :: 15:06

Op de valreep

31 December 2008 :: 15:06

Op de valreep

31 December 2008 :: 15:06

Op de valreep

31 December 2008 :: 15:06

Op de valreep

31 December 2008 :: 15:06

Op de valreep

01 December 2008 :: 19:40

Verhaal op maandag: Het tweede boek (deel I)

Teder legt hij zijn hand om mijn middel en tilt mij op, terwijl mijn voet op de grond blijft staan. Lang heb ik klaargelegen, het leek een eeuwigheid voordat hij ertoe kwam mij op te nemen. Uren zat hij naast mij op zijn stoel met zijn hoofd in zijn handen. Soms verhief hij even zijn hoofd en schudde het. Om het uur stond hij even op, liep de kamer uit; ik hoorde hem rommelen in de badkamer. Ik hoorde het water dat uit de kraan stroomde en even later kwam hij met natte haren binnen.
Vandaag was het weer zo’n dag dat het leek alsof hij niet zag dat ik gebruikt wil worden. Je weet het gewoon nooit van tevoren met hem. Als hij binnenkomt, zie ik direct wat het wordt. De ene keer neemt hij me meteen op en gaat hij woest te keer. Ik hoef me dan alleen maar te laten leiden. Altijd met zijn rechterhand, maar dat voelt vertrouwd en nooit hoef ik bang te zijn dat hij me laat vallen. Hij gooit mij dan weer van links naar rechts, dan laat hij mij weer zwieren en draaien als een balletdanseres.
Maar vaak ook laat hij mij gewoon liggen, wetend dat hij mij op moet pakken, maar het lijkt wel alsof hij geen idee heeft waarom. Terwijl het eigenlijk zo simpel is. Zonder hem heb ik geen reden tot bestaan en zonder mij komt hij niet veel verder. Samen kunnen wij tot grote hoogten stijgen, zijn wij tot grote hoogten gestegen ook. Gelauwerd is hij om wat wij presteerden. Niemand weet echter van mij bestaan, maar dat geeft ook niet. Ik vind dat helemaal niet erg, als hij mij maar laat dansen, laat opgaan in wat hij voor ons bedenkt. Ik wil zijn hand rond mijn middel voelen, zijn vingers, ik wil het vocht uit mij voelen stromen.
Ik wil gebruikt worden.
Maar vandaag kan het lang duren. Het lukt hem niet. Iets zit hem dwars. Ik zou willen dat ik hem kon influisteren wat hij moet doen, wat hij moet zeggen. Laat hem lieve woordjes fluisteren, woest schreeuwen, subtiel praten. Ik zal hem antwoorden door hem te volgen, te doen wat hij wilt. Laat mij het middel zijn waarmee hij zijn doel kan bereiken.
Hij kijkt op en ziet mij liggen nu. Hij kijkt mij aan, maar zijn blik is niet vastberaden. Aan zijn ogen zie ik al dat hij het gaat proberen, maar dat het hem nu niet zal lukken. Vandaag is zijn dag niet.
Voorzichtig raken eerst zijn vingertoppen mij aan, maar hij trekt ze terug. Hij twijfelt. Nogmaals beweegt hij zijn hand in mijn richting en zijn vingers roeren mij iets onder mijn middel. Dan pakt hij mij vast en tilt mij langzaam op. Hij zet mij op de grond en wil een aanzet maken om mij te laten dansen. Maar in plaats van een vurige tango komen er de eerste passen van de horlepiep. Ruw trekt hij mij terug naar waar we gestart waren, alsof hij de passen uitveegt die hij mij liet maken. Nogmaals wil hij beginnen, maar na de eerste pas weet hij al dat dit niet de passionele dans zal worden die hij voor ogen had.
Kwaad laat hij mij vallen.
Vandaag zullen wij niet één worden…

Het recht van de sterkste

Tijmen (33), José (30) en Koosje Jans (1) bezien de wereld met hun eigen blik. En daar schrijven ze dan over. Nu ja, Koosje Jans natuurlijk niet, maar Tijmen en José wel. Hoe, dat is zelfs voor hen regelmatig een verrassing.

Logtantes

Zij zijn reeds gelauwerd en geprezen. In de literaire wereld houdt men al sinds de negentiende eeuw rekening met deze vooruitstrevende dames en nu zijn ze weer helemaal terug. Rosalie en Virginie, wij zijn vereerd dat wij in jullie zog mee mogen doen!

Nuit Blanche

Net geschoten

sanneke (Opbouwen): En toen kwamen wij en toe…
José (Dit was november.…): @Tijmen: die had ik aan K…
sanneke (Dit was november.…): Wat een harde werker ben …
Tijmen (Dit was november.…): Ik was echt ziek. Kan me …
sanneke (Dit was november.…): Ziek zijn is stom en je k…
sanneke (Disco): Ja, nu baalt de buurman n…
José (Disco): @sanneke: Aha twitterdisc…
Door (Disco): Wat een swingend huishoud…
sanneke en rinke (Disco): Waah, geweldig!! Precies …
José (Gewoontedier): @sanneke: ehm ja… zand du…

Zoek!