Wanted dead or alive
Wanted dead or alive
26 Februari 2009 :: 21:50

Terug naar Rome

Voor ons ligt een opengeslagen atlas met de kaart van Europa, naast onze reisgidsen van vier jaar geleden.
"Vier jaar geleden alweer?" Vriend J. kijkt me verbaasd aan.
"Ja, dat moet haast wel, want ik was net afgestudeerd." Het rekensommetje is heel eenvoudig, maar voor ons beiden lijkt het de dag van gisteren.

Al jaren deelden J. en ik een passie voor fietsen. Bovendien waren we in de vijfde klas van de middelbare school samen in Rome geweest en we wilden graag terug. Op de fiets. Tijdens onze studententijd kwam het er echter niet van, maar zo vlak na ons afstuderen vonden we het een geschikte tijd. Alles hadden we geregeld. Fietskarren, tentje, kaarten, terugreis.
Alleen het weer niet en dat werd een probleem. De eerste week regende het wel vaak en daar werd vooral ik erg humeurig van, maar we konden fietsen. Na zeven dagen stonden we echter in Bregenz en daar bleef het regenen. Drie dagen lang. Die derde dag gingen we wel op weg, maar onderweg waarschuwden de ondergelopen wegen en bruine, woeste rivieren ons al: we zouden niet ver komen. En Feldkirch zou de eindhalte worden.
De politieman was onverbiddelijk: de weggeslagen wegen in de Alpen maakten het onverantwoord om verder te fietsen. De bus wilde ons met onze fietskarren niet meenemen en de trein kon niet om de Alpen heen. Er was maar een weg en dat was de terugweg.
Rome werd niet gehaald, onze missie niet volbracht.

Dit jaar worden wij allebei dertig. Vinden we weer een mijlpaal, al is het maar omdat we een reden zoeken om de reis opnieuw te maken. En dit maal komen we verder, daarvan zijn we overtuigd. Mannen die wij zijn, hechten we niet veel belang aan foto's en helemaal niet aan het terugkijken ervan. Maar we blijken beiden nog regelmatig de reis via onze computer herbeleefd te hebben. En al vier jaar zeggen we tegen elkaar: "Die reis, die gaan we zeker overdoen." Nu is het moment daar.
Fietskarren, tentje, kaarten, terugreis. Dit weekend hebben we veel al kunnen regelen, in juli en augustus moet het ervan komen. Het weer hebben we echter nog niet geregeld, maar het belangrijkste is er. We hebben er zin in!
23 Februari 2009 :: 18:47

Kindermaatje

Cijfergek die ik vroeger was, had ik vrij snel door dat de maat van je kleding overeenkwam met je lengte in centimeters. Dus als mijn moeder mij mijn jas aantrok, haar portemonnee pakte en zei: "We gaan even kleren kopen," dan rende ik eerst naar boven om op de muur een streepje boven mijn hoofd te zetten. Ik pakte dan de lineaal erbij en mat het verschil in de hoop dat ik twee maten groter moest hebben. Want een maat overslaan, dat was toch wel heel vet.

Na mijn twaalfde wilde ik geen maat overslaan, ik wilde uit de kinderkleren. Het kinderhempje en -onderbroek had ik al uit mijn garderobe weten te stoten, maar een Elmo-boxer, dat was het stoerste dat er in mijn maat te krijgen was. Toch werd telkens voor het kopen van kleding nog een streepje gezet. Want als ik boven de een meter zeventig was, ja, dan mocht ik volwassen kleding.
Het duurde even, maar vlak na mijn vijftiende verjaardag was het zo ver. Ik was volwassen! Oké, kledingtechnisch gezien dan, maar dat was een eerste, belangrijke stap in mijn ontwikkeling tot man.

Afgelopen week liep ik in de HEMA, op zoek naar een nieuwe boxershort. Daarbij liep ik ook langs het jongensondergoed. En tot mijn verbazing zag ik dat de jeugd echt steeds groter wordt. Want in plaats van 170 was 176 nu de grootste maat. Dat is slechts een paar centimeter kleiner dan ik ben.
Nieuwsgierig als ik ben, heb ik toch een flitsend gestreept hemd met bijbehorende slip gekocht. En oké, het zit wat krap, maar wat zal J. opkijken als ze vanavond bij me in bed stapt!
22 Februari 2009 :: 15:06

Jõvvõ siemnaigõ!

Ergens in een huisje aan de Baltische kust zit een oude vrouw aan de eettafel. Zojuist heeft ze in de keuken haar eten op een bord geschept. En weer had ze te veel gemaakt. Ze kan er niet aan wennen dat ze alleen nog maar voor zichzelf hoeft te koken.
Ze neemt een slokje van haar drinken, zet haar mok terug en kijkt naar de lege plek tegenover zich. En net als elke avond schraapt ze haar keel en wenst ze, met luide stem zodat hij haar kan horen, waar hij ook is, een smakelijke maaltijd: "Jõvvõ siemnaigõ!"


Wereldwijd worden er 2500 talen met uitsterven bedreigd, zo las ik zaterdagochtend in de Volkskrant. Het Lijflands is er eentje van, er schijnt nog een persoon op de wereld te zijn die deze Baltische taal spreekt.
Een taal die door een persoon gesproken wordt? Zoiets intrigeert me. Want hoe kan een taal door een persoon gesproken worden? Is diegene gek? Praat hij of zij tegen zichzelf? Tegen zijn of haar planten? Tegen overleden familieleden?
En hoe komt een onderzoeker daarachter?

Een man loopt over straat, zijn gedachten zijn bij het talenonderzoek waar hij mee bezig is.
Hij passeert een openstaand raam. De geuren van een warme maaltijd bereiken zijn neus en zijn maag knort. Hij hoort een vrouwenstem mompelen en kan niet meteen horen wat ze zegt. Hij blijft stilstaan en luistert.
"Jõvvõ siemnaigõ!" De vrouw zegt het nog een keer, maar hij heeft geen idee wat het betekent. Niemand ook die het gesprek overneemt, de vrouw moet alleen thuis zijn.
"Verdorie," denkt hij bij zichzelf. "Deze vrouw is niet van hier. Of... Of... Zou ze een bijna uitgestorven taal spreken? Dat moet het zijn!"
Dan belt hij aan en kan hij weer een bedreigde taal op zijn lijstje zetten.
20 Februari 2009 :: 17:35

De slechte invloed van Tommie

Het zal een jaar of 23 geleden zijn - tot welke leeftijd kijk je Sesamstraat? Tommie had zin in krentenbrood en ik ook. Dus nam hij een sneetje brood, duwde er krenten in en begon te eten.
Gebiologeerd zat ik te kijken. Dit was geniaal. Je eigen krentenbrood maken, wie heeft er nog een bakker nodig?
Met mijn korte beentjes repte ik mij naar de keuken, pakte ik een boterham en voordat mijn moeder uit kon roepen "Waar ben jij in godsnaam mee bezig?" had ik er al een halve zak krenten opliggen. Met twee knuistjes drukte ik de krenten diep in de boterham.
Ik vouwde hem dubbel, bracht hem met twee handen naar mijn mond en nam een hap.
Gatverdamme. Wat was dat ranzig, een droge boterham met krenten. En chocola met rozijnen kon ik zo ook wel vergeten.

Toen ik vanmiddag boodschappen deed en ik naar het brood in mijn wagentje keek, kreeg ik zin in krentenbrood. Ik stond toevallig bij de krenten en dacht heel even: "Zal ik?"
Maar ik bedacht me wijselijk en liep terug naar het broodgedeelte.
18 Februari 2009 :: 21:40

Verwarring

Bel mij daarom morgenvoormiddag op.

Deze zuiderbuur was duidelijk in zijn e-mail: hij had weinig tijd en kon mij slechts kort telefonisch te woord staan.
En daar ik nauwkeurigheid hoog in het vaandel heb, hield ik de klok goed in de gaten. Niet om klokslag noen bellen, maar half een leek mij een nette tijd. Ik nam de hoorn in de hand, toetste zijn nummer en wachtte geduldig. Net zo lang tot de wachttoon overging in een onwenselijk, snerpend tuut-tuut-tuut.
"Die is vast even naar de wc, of een dergelijke onderbreking van zijn werk," zo dacht ik. "Laat ik het over vijf minuten nog eens proberen."
Zo gezegd, zo gedaan en na vijf minuten en een beetje hoorde ik weer de wachttoon voorbijgaan.
"Wat de [piep; censuur voor de jonge lezers]?" Inwendig zat ik een beetje te vloeken. "Dit zijn toch geen afspraken? Ik heb keurig gewacht tot het voorm..."

Op dat moment viel bij mij het kwartje. Voormiddag, betekende dat in Vlaanderen niet net iets anders? Google bood uitkomst. Inderdaad, ik had de beste man volgens de aldaar heersende betekenis van voormiddag vóór twaalf uur moeten bellen.

Lachend begon ik mijn mailtje met "Sorry, we kunnen het tijdstip de volgende keer beter concretiseren."
16 Februari 2009 :: 22:16

Post voor J. en Cyriel

De Santenkraam (ik zeg: allemaal logeerbedden, veel eten, speciaal ingeslagen Lego, een pooltafel, YouTube en whisky en whisky-cola; u zegt: gezellig!) kondigde zich gisteren aan met een luid en duidelijk: "Jullie moeten op nummer 124 zijn! Want daar ligt post voor jullie!"
We vonden het een originele begroeting, maar onze gezichten verraadden dat we niet precies wisten wat we hiermee aan moesten.
"Nee, echt. Daar hangt een blaadje voor het raam met 'J. + Cyriel, er ligt hier post voor jullie'. En dat is of een originele manier van kennismaking, of er ligt echt post. Ik zou het maar eens controleren als ik jullie was."
Goed, door de overweldigende vanzelfsprekendheid en lol waarmee deze pyjamaparty gepaard ging (Rinke en ik, wij kunnen een pyjama hebben, hoor), verdween dit in mijn achterhoofd, maar toen ik vanavond met een verdoofd hoofd in de Jan Linders stond, viel mijn oog op een opgehangen boodschap. "J. en Cyriel, op VU 124 ligt er post. SVP ophalen." En met alle energie die ik had, repeteerde ik als een mantra: "Post ophalen. Post ophalen. Post ophalen."

Ik steek mijn sleutel in het slot en denk: "Post ophalen. Verdomme." Dus ik keer om, ga naar 124 en inderdaad, de boodschap op het raam is duidelijk: hier moet ik zijn. Ik bel aan, dankzij de regen diep in mijn capuchon gedoken, en de vrouw die opendoet, schrikt even. Ik steek mijn hand uit en stel me voor: "Hoi, ik ben Cyriel!"
"Ja, ik heb post voor jullie. Ik had het opengemaakt, maar volgens mij komt het van kinderen en dan doe je toch wel alle moeite dat het op het goede adres aankomt."
Uit de envelop komt een prachtig schilderijtje van J.'s neefje en nichtje, om te bedanken dat ze een maand geleden bij ons mochten logeren. En de moeite die die vrouw gedaan heeft, dat was dit schilderijtje meer dan waard.
15 Februari 2009 :: 17:11

Voorpret

Zijn alle bedden opgemaakt? Sopje over de wc's gehaald? Hebben we genoeg getraind met poolen? Hebben we wel leuk speelgoed? En wat gaan we eten? Cyriel, ruim jij je bureau nog even op? En die stapel gereedschap die je in fases van de schuur naar je kantoor hebt verscheept?
Oei, stof op de trap! En snel nog een stapeltje spelletjes naar beneden versleept. En J., ik ruim toch maar niet te veel rotzooi op, want dat ben ik gewoon niet. Nee, logisch, laat inderdaad maar zitten, Cyriel. Als die afwas maar gedaan wordt.

U leest het, wij zijn helemaal klaar voor de logeerpartij van de Santenkraam. En we hebben er zin in!
13 Februari 2009 :: 16:31

Red de mooie woorden

's Ochtends schrijf ik voor een webdesigntijdschrift. Handig, want zo ben ik elke maand zeker van mijn geld en wat ik daar leer, kan ik 's middags en 's avonds bij mijn eigen bedrijf in praktijk brengen. Een soort van zelfstudie, waar je ook nog voor betaald wordt, zeg maar.
Alleen, als je een jaar of anderhalf hetzelfde doet, wil de uitdaging wel eens wegsluipen. En tenzij nu iedereen ineens een website bij me bestelt (dat mag best, hoor), wil ik dat redactiewerk graag blijven doen. Je bent nog eens buiten, leuke collega's, het heeft ook z'n voordelen.
Maar goed, die sleur dus. Die moest doorbroken worden. "Hoe gaan we dat aanpakken," vroegen we ons af. Het begon met Red de ijsbeer. Ieder nummer probeerden we ergens de woorden ijsbeer of ijsberen te schrijven. En dat is nog verdomde lastig, als het blad over webdesign gaat.
Een nummer of zes wisten we het voor elkaar te krijgen, en toen was ook daar de lol vanaf. Er moest een andere uitdaging komen. En nu zitten we met de actie Red de mooie woorden. Want iedereen heeft het wel over die schattige, witte lobbes die verdwijnt, maar wie gebruikt nog dagelijks het woord grasduinen? Of atmosferisch? Wij vinden dat ook zij bestaansrecht hebben en daarom roept een van ons af en toe zo'n woord. Dat schrijven we op en proberen we te verwerken. Helaas gaat dat niet altijd en wordt er af en toe een zachte dood gestorven, maar vaak lukt het en staat het voor altijd in ons blad.
Vanochtend had ik er weer eentje. Bij de Santenkraam op virtueel bezoek schoot dankzij Nisses actie het woord belhamel mijn hersenpan in. En nu probeer ik dus belhamel en webdesign te relateren. Wat nog verdomd lastig is, dat kan ik u vertellen.

Kent u trouwens nog een woord waarvoor de vergetelheid dreigt? Laat het hier achter en wij nemen het in onze lijst op. En wie weet krijgen wij er nog wat leven in.
08 Februari 2009 :: 22:38

Sportief type

L. en ik zeggen tegen elkaar dat we het getroffen hebben, met onze vriendinnen die begrijpen dat sport een belangrijk onderdeel van ons leven is. Het maakt niks uit dat ze zelf niet aan sport doen, als ze maar snappen dat we niet mee kunnen naar de stad omdat we moeten sporten. We knikken instemmend: we hebben geboft met onze niet-sportieve vriendinnetjes.
Daar denk ik een dag later aan, als ik op de hometrainer tweeëneenhalf uur wegtrap met het WK Schaatsen op mijn laptop. J. zit achter me, een beetje voor haar opleiding te studeren. Tenminste, dat denk ik. Ik hoor namelijk ineens: "Hmmm, pas over 122 dagen kan ik vijf kilometer rennen."
De slok water uit mijn bidon schiet mijn luchtpijp in en ik proest alles over het toetsenbord. Enigszins geschrokken draai ik me - uiteraard doortrappend, want sporten gaat voor alles - half om. En daar zit J. in vol ornaat een online trainingsschema in te vullen: kekke hardloopschoenen, een zwarte loopbroek, een rood shirtje met lange mouwen, een blauw windjasje en een bruine diadeem in het haar.
Ze verklaart: "Bij het orkest verklaarden ze me voor lui toen ik vanochtend met de auto was gekomen. En verdorie: ze hebben gelijk. Dus toen zat er maar een ding op: ik ga de Marikenloop rennen. Nu ja, ik ga in elk geval eerst trainen. Heb je een sporthorloge met clockwatch voor me?"
Beduusd reik ik die haar aan. Ze staat al bij de deur en blaast me een kusje toe. "Tot over twintig minuten".
Trots kijk ik mijn iets sportiever meisje na, die de zon tegemoet loopt.
07 Februari 2009 :: 11:50

Het weekend van wachten

Dit is het weekend van wachten.
Van wachten voor het stoplicht tot wachten op de thuiskomst van J. 's avonds laat. Van wachten op het broodje döner kebab tot wachten dat het droog genoeg is om te trainen.
Van wachten op het telefoontje van mijn zus over haar trouwkaart tot wachten dat dat heel vervelende nummer op de radio over is. Van wachten op het ontdooiende brood, wachten op de post voor het tijdschrift bij de lunch tot J. die mee komt eten.
Wachten op uitzendinggemist, die een filmpje laadt.
Wachten op inspiratie voor een blogje, wachten op inspiratie voor een verhaal, wachten op inspiratie voor een website.
Dit is het weekend van wachten en geduldig zijn.
04 Februari 2009 :: 22:14

Een modern sprookje

Nog niet zo heel lang geleden, toen de mensheid steeds meer afval op straat deponeerde, stond er een oude vrouw over de goot gebogen. Het blikje dat ze liet vallen rammelde de middagstilte aan flarden en trok mijn aandacht. Even schoot er een vermanende opmerking over mijn tong, maar voordat die via mijn lippen naar buiten kon gaan, wist ik hem in te slikken. Er klopte iets niet.
Vijf meter verder zag ik een bakje in de goot en vijf meter daar weer achter nog een blikje. Het spoor liep door tot in de bocht en waarschijnlijk nog verder. De vrouw had met afval een kruimelspoor achtergelaten. Het aanblik vertelde een sprookje en zoals elk sprookje leek ook dit positief te eindigen. De stoep was schoon en de vrouw kon die middag de weg naar huis weer vinden.

Tenzij de reinigingsdienst langs is gekomen. Maar laten we daar voor een keer niet op hopen.
03 Februari 2009 :: 21:45

Pijnlijk

Zij was een van mijn eerste grote liefdes. En dat terwijl ik haar eerst nauwelijks zag staan.
Tijdens mijn pubertijd werd ik door enkele vrienden op haar gewezen en beetje bij beetje ging ik haar leuker vinden. Een eerste afspraakje werd gemaakt en langzaam groeide dit uit tot toch wel iets van een relatie. We hadden een warme band, moet ik zeggen. Om de twee weken zagen we elkaar in het weekend en ook toen ik naar Nijmegen verhuisde, bleven ik haar tweewekelijks bezoeken.
Maar je weet hoe dat gaat. Het leven in Nijmegen lonkte en dat in Sittard vervaagde steeds meer, werd eerder een herinnering. Steeds vaker zegde ik ons afspraakje af en op een gegeven moment kon ik niet anders dan erkennen dat onze relatie doodgebloed was. Ik zegde ons contact op. Sorry.

Natuurlijk bleef ik haar volgen en dat het haar minder ging, vond ik niet leuk. Tegenover vrienden kon ik niet anders dan haar verdedigen, misschien wel tegen beter weten in. Maar hoe dat gaat met iemand die een belangrijke rol in je leven gespeeld heeft: een stukje van je hart blijft voor altijd gestolen.
Toch dacht ik dat ik het allemaal wel zo'n beetje afgerond had.

Tot vandaag. Zij bleek een nieuwe relatie aan te willen gaan. En hoewel het tussen ons allang uit is, voelt het een beetje als vreemdgaan.
Weemoed en verdriet vullen mijn gedachten vandaag.

Het recht van de sterkste

Tijmen (31), José (29) en Koosje Jans (0) bezien de wereld met hun eigen blik. En daar schrijven ze dan over. Nu ja, Koosje Jans natuurlijk niet, maar Tijmen en José wel. Hoe, dat is zelfs voor hen regelmatig een verrassing.

Logtantes

Zij zijn reeds gelauwerd en geprezen. In de literaire wereld houdt men al sinds de negentiende eeuw rekening met deze vooruitstrevende dames en nu zijn ze weer helemaal terug. Rosalie en Virginie, wij zijn vereerd dat wij in jullie zog mee mogen doen!

Nuit Blanche

Net geschoten

José (Oma): @Wien: Absoluut! Ze heeft…
José (Tienertour): @Nicolette: Echt waar, wo…
sanneke (Oma): Wat mooi, José. Volgens m…
Nicolette (Tienertour): Hé wat grappig vanuit Lel…
Wien (Oma): Prachtig, ontroerend José…
José (Oma): @Octavie: Dank je. Ik heb…
Jeanine Guidry (Oma): Oh Jose, daar ben ik dus …
Octavie (Oma): Ach, wat ontroerend, mijn…
José (Oma): @Marieke: Ik vrees dat T…
Dionne (Oma): Wat een mooie oma.

Zoek!