31 Mei 2009 :: 22:38

Vers van uw sportverslaggever

De start werd wegens sponsorproblemen een uurtje of drie uitgesteld. Het mocht de pret niet drukken, want ik had er onwijs zin in.
Bij het wegrijden voelde ik het al: het zou een gevecht met de elementen worden. Het had van mij een tikkeltje warmer gemogen, maar vooral de wind baarde mij zorgen. Het was duidelijk dat ik die de hele dag tegen zou hebben.
Het koersverloop is eigenlijk snel te vertellen: de eerste twee uur gingen rap, daarna werd mijn ritme door een lekke band verstoord. Ik kon mijn weg snel vervolgen, maar kwam niet meer in de flow. En dan is wind tegen érg zwaar. Vooral de laatste 26 kilometer vormden een ware lijdensweg.

Toch bleek ik voor te liggen op het snelste tijdschema. Bij de finish stonden mijn grootste fans al enthousiast te klappen en te juichen, maar de organisatie liet weten dat de faciliteiten voor de echte finish nog niet gereed waren. Met een kleine vertraging kon ik geïmproviseerde finishlijn passeren. Een enorm applaus viel mij ten deel en ik kon gehuldigd worden.
Omdat de rondemiss besloten had dat ze beter kon gaan eten, moest er in allerijl vervanging worden geregeld. Gelukkig wilde een knuffelbeer die rol wel overnemen.

Met een heuse krans van karton en een kus van de knuffelbeer nam ik de overwinning en de bijbehorende gele trui in ontvangst. Ik was uiteraard uitzinning van vreugde, maar tegelijk blij dat de tocht erop zat en ik mijn doel bereikt had. Aan de terugweg dacht ik maar even niet.
Het feestmaal dat volgde (waarbij mijn vriend Coca Cola uiteraard een prominente rol vervulde), duurde wederom ongemerkt tot in de heel kleine uurtjes.

28 Mei 2009 :: 23:05

Lief

Denk ik dat ik alles goed voor elkaar heb - leuk huis, leuk werk, leuke vriendin, leuke persoonlijkheid -, begint J. tijdens een etentje op ons dakterras een gesprek met de woorden: "Zeg, Cyriel. Even over de laatste tijd..."
Mijn hart stond even stil. In een nanoseconde flitsten de zwartste gedachten me door het hoofd. Als iemand zo een gesprek begint, weet je dat er een vervelende mededeling komt. Dus ik zag mezelf al alleen op een zolderkamertje zitten, ergens in Dukenburg (de Nijmeegse lezers weten dan genoeg), berooid en chagerijnig. En daar werd ik niet vrolijk van. Dus in diezelfde nanoseconde besloot ik niet weerloos en neergeslagen te blijven zitten, maar direct actie te ondernemen op J.'s komende mededeling.

"Ik vind je te lief..."

Dus ik gooi onze tuintafel opzij (het scheelt dat we toch een nieuwe nodig hebben, dus dat kon. Alleen jammer van het serviesgoed dat erop stond), ik pakte J. stevig vast, zoende haar passievol op haar mond en sleepte haar aan heur haar de trap op naar de slaapkamer. Enfin, wat ik daar van plan was, zal ik hier niet uit de doeken doen.
Maar ik had net J. op bed gesmeten, toen ik merkte dat J. nog iets wilde zeggen. En galant als ik ben, vind ik dat je een dame altijd uit moet laten spreken. Dus ik zette een poeslief stemmetje op - "Ai," dacht ik, "géén lief stemmetje" - en ik zei: "Ja, wat wilde je zeggen?"

"Uhm, ik vind je te lief op je weblog. Er mag wel weer wat pit in."

En eigenlijk moet ik J. daar gelijk in geven. Het is potverdomme niet alleen liefde wat de klok slaat. Dus vooruit, als hier binnenkort ook wat stoere praat, heftige verhalen en andere ongein op komt te staan, geef mij dan niet de schuld. Het moest van J.

26 Mei 2009 :: 22:52

Het recht van de sterkste

Een duif worstelt met een takje, net zo lang totdat hij het goed vast heeft om ermee te vliegen.
Hij gaat naar de dichtstbijzijnde boom en kiest een tak uit vanwaar hij de rest van de boom goed kan bekijken. Waar kan hij zijn nestje gaan bouwen?
Af en toe schudt de duif z'n hoofd, om het takje in zijn snavel weer goed te leggen. En steekt zijn nek naar links, naar rechts. Kijkt hoger in de boom. Alleen het beste is goed genoeg voor zijn nieuwe onderkomen, waar hij zijn vrouw laat broeden en waar zijn kinderen uit het ei zullen kruipen.
Als hij een mooi plekje heeft gevonden, hopt hij daar naartoe. Eindelijk, hij kan met het fundament beginnen.

Vanaf het gras komt ineens een andere vogel aanvliegen. De hele tijd heeft hij de duif in de gaten gehouden, en snel heeft hij een takje van de grond gegrist. Brutaal kijkt hij de duif aan.
Even kijkt de duif terug. De andere vogel zet een stapje in de richting van de duif. Die schrikt en laat het takje vallen.

De duif moet weer op zoek naar een geschikte plek om zijn gezin te stichten.

25 Mei 2009 :: 16:45

Spelletjesman

Onder het dekbed kruipen en wachten totdat J. me gevonden heeft.
Net zo hard mijn cola inschenken dat het schuim boven het glas uitkomt, maar niet overstroomt.
Zo lang mogelijk met de fiets stilstaan zonder m'n voeten van de pedalen te halen.
Achter J. lopen en haar nadoen zonder dat ze het merkt.
Op de fiets voor elk plaatsnaambordje sprinten, ongeacht mijn medefietsers of type fiets.
Minimaal twintig seconden mijn adem inhouden.
Op de snelweg zo veel mogelijk gele auto's tellen.
Mooie woorden in een tijdschrift plaatsen.

Ik ben een spelletjesman. En zorg er wel voor dat ik altijd win.

24 Mei 2009 :: 18:36

Verrassing

Het concert van vrijdag opende met een mooi, gevoelig stuk blaas-, strijk- en drumwerk. Hoewel het hiphop heette te zijn, leek het haast wel jazz.
Dat liet een kwartje vallen: speelde dit weekend niet een van mijn helden in Nederland en België? En kon ik niet toch misschien wat werkzaamheden verschuiven om zondag vanaf vijf uur vrij te hebben? Hou ik er niet van om J. te verrassen (ook al is dit voor mij minstens zo'n grote verrassing)?
Tussen twee nummers door fluisterde ik J. in het oor dat ze zondagavond vrij moest houden en de ochtend erna pleegde ik een buitenlands telefoontje. En jawel, hoor: er waren nog kaartjes!

Dus als u dit leest, heb ik J. naar Turnhout ontvoerd, om ons daar te laven aan de klanken van Branford Marsalis en zijn kwartet. Soms kan het allemaal zo eenvoudig zijn...

23 Mei 2009 :: 09:44

Vergissing

Bij DWDD stond een gast met ADHD een hiphoporkest aan te sturen. Hij stuiterde het scherm rond, dus het was maar goed dat we geen breedbeeld hebben. Dan had ik mijn nek zeker verrekt.
J. en ik keken elkaar aan, renden naar beneden en zochten op internet naar tourdata.
"Ha, over drie maandjes staat hij in Arnhem," zei J.
"Arnhem?"* Ik trok een vies gezicht. "Is er niks anders mogelijk?"
"Nee," zei J., mijn weerstand negerend. En ze drukte op de bestelknop. Nog even een cd'tje bestellen bij de dikke blauwe online cd-winkel en wij waren er klaar voor.

Dachten we. Want de cd kwam en we zetten hem in de auto op. "Wauw, te gek!," krijsten wij toen de eerste blazers uit de boxjes kwamen.
"Ja, leuk," zei ik na twee nummers.
"Hmmm, ik weet het niet, hoor." Na drie nummers durfde J. haar twijfels te uiten.
"Wat hebben we nog meer?" Na vijf nummers vroeg ik het me af en zocht tussen de andere cd's in de auto naar Nirvana.

Kortom, thuis maakte ik bij de K wat ruimte en plaatste de cd tussen de driehonderd andere cd's. Natuurlijk werd de plaat in onze herinnering steeds minder leuk en afgelopen week zei J.: "Dat optreden van vrijdag, hè... Wordt dat nog wat?"
Hollands als we zijn gingen we toch, de kaartjes waren immers betaald.

En daar stonden we in de rij, in het zonnetje. De zomer maakte dat wij een lekker nonchalante houding hadden. "We zien het wel," zei ik tegen J. "Misschien wordt het toch wel wat."
"Ja, en anders gaan we gewoon weer weg en pakken we ergens een terrasje," bood J. een prima alternatief in het vooruitzicht.
En we gingen naar binnen, waar we bij de trappen gingen staan. J. een treetje achter mij, zodat ze lekker op me kon leunen

Het orkest kwam op, zette een prachtig, gevoelig nummer in en we waren vertrokken. Twee uur pure energie op het podium. Achter me voelde ik iemand swingen en klappen en meezingen. Toen het afgelopen was, waren we verbijsterd en gelukkig.
Thuis zochten we het cd'tje toch maar weer op. Het had zijn eigen tweede kans verdiend.

*Als je in Nijmegen bent gaan wonen, hoor je voor de vorm een aversie tegen Arnhem op te bouwen. Integratie heet dat.

19 Mei 2009 :: 17:10

Zen in bed

Op Mallorca sliepen J. en ik telkens een gat in de dag. Waar J. normaal om een uur of zeven wakker wordt en acht uur uitslapen noemt, opende een van ons rond een uur of negen zijn ogen om vervolgens brood te gaan halen en daarna de ander met een vers ontbijtje te wekken.
"Hè, hè, wat waren wij aan vakantie toe," zo luidde onze conclusie. En we kropen 's avonds weer lekker tegen elkaar aan.

Na de eerste nacht thuis werd ik wakker met een ochtendhumeur. "Godnondeknetter," zo mopperde ik voor me uit, "wat heb ik beroerd geslapen!"
"Wees eens even stil!" Van de andere kant van het bed werd ik streng toegesproken. "De nachten zijn hier een stuk korter dan daar op Mallorca!"

Na een uur of vier van gezucht, geklaag en gesteun waren we beiden weer enigszins aanspreekbaar en concludeerden we dat we voor onze vakantie ook al niet echt lekker sliepen.
"Volgens mij tocht het ook over het bed heen. Ik ben daar erg gevoelig voor, zoals je weet," opperde ik een oorzaak.
"Ja ja," antwoordde J. "Of je hebt last van aardstralen."
"Nou ja," reageerde ik verontwaardigd. "Neem mij even serieus..."
"Oké, oké... Je hebt blijkbaar nog last van je ochtendhumeur," stookte J. nog even snel, "maar we zullen het bed wel anders zetten."

En zo gebeurde het. 's Avonds draaiden we het bed een kwartslag en verschoven we het een metertje. Het was even schrikken hoeveel stof er tevoorschijn kon, maar tevreden concludeerden we de dagen erna dat de onrustige nachten verdwenen waren. Noem het de tocht, aardstralen, ingedutte gewoontes of verandering van spijs, maar het werkt. Fluitend staan wij weer op!

17 Mei 2009 :: 21:32

Trots

Eigenlijk is er maar een woord dat de afgelopen week kan dekken: trots.

Natuurlijk ben ik trots op mezelf, dat ik afgelopen week na een paar maanden gekwakkel weer wedstrijden kon rijden. En en passant in de tweede tijdrit een tweede plaats pakte. Mijn eerste beker voor op de schouw die wij niet hebben, ik loop twee dagen later nog te glunderen. Ik ben weer terug, zo voelt het.
Of trots omdat de straatstichting mij als voorzitter wil. Ik, de benjamin in de straat. Omdat ik rustig ben. Ja ja.
Dat zijn fijne momenten, hoor.

Maar nog fijner is de trots die je voelt voor anderen, voor prestaties die je zelf niet geleverd hebt. Ik was trots op J., toen zij vanmiddag over de meet kwam na haar eerste hardloopwedstrijd. Ik heb langs de kant gestaan, geschreeuwd toen ze voorbijkwam. Dat iedereen wist dat ik fan van haar ben. En dat ze direct na haar finish zei dat dat harder moest kunnen. Die drive, die was wel een flesje champagne waard.
Het trotst was ik echter vorige week op mijn zusje, die een mooie witte jurk droeg en graag wilde dat ik haar en haar man de ringen kwam brengen. Omdat ze dat niet door een of ander neefje wilde laten brengen, maar door iemand die voor haar belangrijk was. En dat ze dat na de dienst nog eens zei, toen we samen dansten.

De trots maakte dat ik vol indrukken zat die ik moeilijk onder woorden kan brengen. Daarom is het hier even stil. Maar het gaat dus goed.
Maakt u zich over mij geen zorgen. Ik straal nog even verder. Dan komt het hier vanzelf weer goed.

13 Mei 2009 :: 21:49

Zo simpel

Vier mei, iets na achten. J. en ik zijn ver de boulevard voorbijgelopen, weg van de mensenmassa. Aan het einde van de bebouwing, tegen het water, staat een bankje waar wij zijn gaan zitten.
Uit mijn rugtas heb ik de fles cola gepakt, de lollies en onze leesboeken. Drie kwartier zijn stilzwijgend voorbijgelopen als ik de tijd op mijn horloge bekijk.
"He J., het is al iets na achten."
"Uhuhum," mompelt J. vanachter haar boek.
"Luister nou even. We moeten een minuutje stil zijn. Dat vind ik belangrijk." Vier mei is vier mei, ook op vakantie.
"Goed schat, gaat 'ie nu in. Sttt." En J. houdt haar vinger voor haar lippen.

We zwijgen. We kijken naar de zonsondergang, de lucht die oranje kleurt en de streep die de zon op het water trekt. We luisteren naar de watervogels, die de stilte nog stiller maken. J. legt haar hoofd op mijn schouder, ik sla mijn arm om haar heen. Ze rilt een beetje, de nacht valt over ons heen. We blijven zwijgen, veel langer dan een enkel minuutje.
En we denken dat we zomaar op vakantie kunnen zijn. Beetje fietsen, onderweg bij een restaurantje eten, stoppen voor het uitzicht vanaf de bergen. Zes dagen alleen maar onbekommerd leven. Vier mei is vier mei, en het laat je nog meer genieten van een vakantie die al niet meer stuk kon.

11 Mei 2009 :: 22:43

Een teaser

01 Mei 2009 :: 11:14

En we zijn weg

Mallorca, we komen eraan!