29 November 2009 :: 22:27

Iets voor John de Mol

Het gesprek neemt een wending naar het buitenland en wel naar uitheemse gevangenissen. Vriendin J. heeft namelijk een documentaire gezien over een wel-dan-niet-bewuste drugssmokkelaarster en haar periode in een buitenlandse bak.
Mensonterend, menen vriendin J., vriend J. en ik eensgezind. Dat kun je een normaal mens niet aandoen.

Alleen J. houdt zich de hele tijd een beetje bezijden de discussie. Afwezig staart ze voor zich uit en knikt ja waar het nee is en schudt nee waar ja gepast is. Er broedt duidelijk iets bij haar.
En ze sluit ons gesprek met het gouden idee: "Is dat niet iets voor Expedition Robinson: overleven in een echte wildernis?"

26 November 2009 :: 21:37

Zoete woorden van pasgetrouwden

Zij: "Ik heb zo slecht zonder jou geslapen!"
Hij: "Ik sliep helemaal niet zonder jou. Ik heb je gemist."
Zij: "Ik heb je gemister."
Hij: "Zucht, volgende week heb je wéér nachtdienst. Ik zie er nu al tegenop."
Zij: "Pfff. Wéér een hélé nacht zonder jou. Hoe deden we dat vroeger?"
Hij: "Hier, een nachtzoen. Slaap lekker ding."
Zij: "Weltrusten. Ik ook van jou."

...

Zij: "Slaap je al? Ik ga trouwens in maart een weekje skieën. Dat je het weet."
Hij: "Oh, mooi. Dan ga ik ergens die tijd een paar dagen op Mallorca fietsen. Lekker. Trusten!"

23 November 2009 :: 18:18

Ik maak er geen punt van

Eén punt. Dat is de heilige graal voor de koekenbakkers onder de veldrijders. De mannen die voor de laatste vijf plaatsen knokken. Mannen als ik, die vierkant door de bocht rijden en languit in de modder liggen.
Eén punt kan het het verschil maken tussen een goede startpositie en jezelf in de eerste 500 meter opblazen om in een beetje goede positie de eerste bocht door te gaan, een positie die je in de halve ronde daarna zeker zult verliezen omdat je hijgt als een buffel met astma.
De eerste twintig van de gefinishten krijgen namelijk punten en hiermee wordt een klassement opgesteld. Op basis van dit klassement worden de startposities bepaald.

Al drie jaar ben ik naarstig op zoek naar een schamel puntje. Die punt waarmee ik een glansrijke carrière in gang schiet. Die mij bloemen en zeges brengt. Waarmee ik rustiger kan beginnen en dus op techniek kan starten. Techniek die ik uiteraard ga verfijnen, waardoor ik nog verder naar voren geraak. Ja, ik zie het helemaal voor me. En droom lekker verder.

Gisteren reed ik bijna net zo kansloos als normaal rond. Al bij het warmrijden vloog ik over mijn blokkerende voorwiel in de enige modderplas op het parkoers. Languit. Ik startte achteraan en knalde mijn benen bij de start kapot. Twee keer het lint opgezocht en weer ingehaald worden door de uiteindelijke winnaar. Oké, ik reed iets lekkerder dan de afgelopen weken, maar echt vooraan was het niet te noemen. Dus toen ik met 500 meter te gaan wat foutjes maakte en degene achter mij mij inhaalde, dacht ik: "Hé, die zie ik na de finish wel terug. Bij de klassering een plaatsje hoger rekenen en ik ben tevreden."
Werd die knakker uiteindelijk twintigste. Grmbl.

18 November 2009 :: 19:04

De communiegang

Als goede katholieken hebben mijn ouders mij keurig gedoopt inclusief drie doopnamen. Vervolgens wilde ik natuurlijk mijn eerste communie doen, want wat mocht je dan prachtige witte lakschoentjes aan! Voorafgaand aan de daadwerkelijke eerste communiegang moesten enkele zaken worden geoefend (en dat koste een paar middagen): gelovig zijn, hard alle liedjes meezingen en hoe je ter communie ging.

Dat behoort namelijk als volgt te gaan:

- Je staat op uit de kerkbank en loopt met de handen over elkaar richting meneer pastoor.
- Met nog één persoon te gaan maak je alvast een kommetje van je handen ter hoogte van je navel.
- Wanneer je aan de beurt bent, zet je een stap naar voren en kijk je meneer pastoor aan.
- Meneer pastoor prevelt een boodschap en maakt daarbij een beweging met de hostie die begint op ooghoogte en eindigt in het kommetje van je handen.
- Hier komt de cru(sifi)x van de communiegang, die heel wat oefening vergt: je mag namelijk NIET kijken naar de hostie!
- Je kijkt meneer pastoor aan en zegt 'amen', waarna je de hostie in je mond stopt.
- Vervolgens loop je met gebogen hoofd en gevouwen handen terug naar je plaats.

U raadt het al, als achtjarige is het een kwelling om NIET te mogen kijken naar een hostie waar je de hele dienst al naar uitkijkt. Want je hebt inmiddels al best een beetje honger. En je weet nog goed die tijd dat je zussen al wel ter communie mochten en jij niet, dus die hostie is om meerdere redenen felbegeerd. Maar oefening baart kunst en als negenjarige had ik de communiegang al aardig onder de knie.

En toen kwam onze trouwdag, vrijdag de dertiende. Mevrouw ambtenaar had een prachtig verhaal gehouden, Tijmen zorgde voor een paar tranen bij ons beiden en ook ik had de familie-eer hoog weten te houden met een toespraak. We waren klaar voor het ja-woord ten overstaan van 130 gasten. Mevrouw ambtenaar waarschuwde ons: "Ik sta hier alleen maar om jullie huwelijk officieel te maken, maar je trouwt met elkaar. Dus kijk elkaar aan als je ja-zegt."
"Eitje," dacht ik met mijn eerste communie-ervaring in het achterhoofd, "het zal voor Cyriel, die elke vorm van catechese heeft ontbeerd, nog lastig worden."
Maar Cyriel mocht eerst en doorstond glansrijk de test door mij superstrak aan te kijken terwijl hij mij een onverstaanbaar 'Ja' overhandigde. Vervolgens kwam mijn luide 'Ja' die ze in Nijmegen zelfs konden horen.  En trots dat dit er goed uitkwam, bleef ik strak mevrouw ambtenaar de hele tijd aankijken.

14 November 2009 :: 23:09

Zonder woorden

Honderddertig lieve mensen hoorden en zagen hoe ik bij mijn speech voor J. niet meer uit mijn woorden kwam. Ik kon haar alleen nog maar een knuffel geven, een knuffel waarmee zij mij altijd alles om me heen laat vergeten.
Ik had blijkbaar geen woorden nodig om het haar te zeggen.

Daarom hou ik het voor nu ook bij een foto.

12 November 2009 :: 08:27

Weg

Op de tast heb ik mijn boterhammen naar binnengewerkt, ben ik naar beneden gelopen, heb ik daar mijn tanden gepoetst en probeer ik mijn handschoenen te vinden. Dankzij alle voorbereidingen op de grote dag heb ik 's ochtends wat moeite om wakker te worden.
Waar zijn die handschoenen nu?
Grmbl.
Oh, wacht, waarschijnlijk liggen ze nog bij mijn racefiets.
Dus ik pak mijn tas, loop naar het schuurtje en doe de deur open.
Iets klopt er niet.
Eén, twee, drie, vier. Vier? Ik mis een fiets.
Ik mis een fiets!? Ik ben in één keer wakker en er begint iets te dagen. Gisteren met L. thuisgekomen, waarbij ik mijn fiets in de brandgang tegen de muur heb gezet. Hem in de schuur laten zien hoe ik mijn andere fiets gemold heb en toen alles afgesloten.
Met mijn racefiets nog tegen buiten de poort. Zonder slot.
Een snel schietgebedje en ik open gehaast de poort. Daar wacht het Grote Niets.
Kwijt. Mijn goede, trouwe wedstrijdfiets. Mijn enige wegfiets. Samen hebben we in vijf jaar zo'n zestigduizend kilometer weggetrapt. Frustraties en geluksmomenten hebben we gedeeld. En nu is 'ie weg.
Ik voel een traantje opwellen en slik even.

Dan draai ik me om, ga terug naar binnen en zoek de autosleutels. Dan maar met de auto naar het werk.
Morgen ga ik trouwen. Maandag zal deze klap wel komen Balen doen we dan wel weer.

01 November 2009 :: 18:30

Afstuderen

Drie jaar geleden trok ik mijn nieuwe pak aan (gekocht van mijn eerste salaris van mijn nog te vinden eerste baan). Cyriel, vader, zussen, oma, vrienden, familie, schoonfamilie, allemaal zijn ze present. Van tevoren had ik ze gewaarschuwd dat het een soort toneelstuk in een sfeerloze zaal zou worden. Het tegendeel bleek waar. De toga's van de hoogleraren, de officiele bewoordingen en de reden waarom we hier met twintig afstuderenden stonden maakten indruk op mij en de aanwezigen.

Over enkele minuten zou ik gaan beloven dat ik de rest van mijn leven:
- Mij ten dienste stel van mijn medemens. Zal zorgen voor zieken, gezondheid zal bevorderen en lijden zal verlichten.
- De patient nooit zal schaden en geheim zal houden wat mij word toevertrouwd.
- Mijn kennis zal bevorderen en er geen misbruik van zal maken, ook niet onder druk.

Ik voelde me doordrongen van het feit dat ik voor een bijzonder vak had gekozen, en dat ik de bijbehorende verantwoordelijkheid graag accepteerde. Het afstuderen als afsluiting van de lange studie en het begin van het solliciteren naar een baan als orthopedisch chirurg in opleiding. Het zou niet gemakkelijk worden, maar ik hou wel van een uitdaging. Het past bij mijn karakter: eigenwijs en daar vol voor te gaan. Daar kwam de decaan ook achter...

 
"Zo, u heeft dus al een opleidingsplaats voor de orthopedie", was de retorische vraag ten overstaan van alle aanwezigen toen ik aan de beurt was voor het persoonlijke praatje (op basis van het door mijzelf ingevulde formulier).

"Nee."

De man raakt in verwarring. Hij vond het al zo sterk dat een meisje zou kiezen voor een mannenvak als de orthopedie en dan ook nog een van de weinige opleidingsplaatsen zou hebben bemachtigd. Genant dat hij het verkeerde briefje heeft voorgelezen, waarschijnlijk van die jongen die naast haar staat, die er echt uitziet als een aanstaande orthopeed. Echter, boven aan het formulier staat haar naam...

"Maar u schrijft dat u orthopeed wordt?"

"Ja! Ik héb nog geen opleidingsplaats, maar ik wórd orthopeed."

Hoorde ik daar achter mijn rug mijn gehele aanhang gniffelen?

---
Naschrift:
Tien maanden later werd ik orthopedisch chirurg in opleiding...
... en de jongen naast mij ook.