22 December 2009 :: 16:40

Winters

Brrr... J. slaat haar armen om zich heen en rilt helemaal. Ze kruipt zo dicht mogelijk tegen me aan op nog een beetje warmer te worden. Ze heeft al drie truien over elkaar heen, maar het helpt weinig.
Ik rommel in mijn kleding, op zoek naar een jas. Bar- en barkoud vind ik het. Dit is toch geen weer voor een neger?

We hebben al prachtige dingen mogen ervaren in Namibie. Zebra etende leeuwen, vlees gooien naar cheetahs, een Hof van Eden in de bergen en met een biertje in de handen en ons liedje op de MP3-speler naar de zonsondergang kijken.
Maar die 20 graden in Swakopmund, dat is echt te gek. Hebben we verdorie alsnog een beetje winter te pakken.

12 December 2009 :: 12:11

Alvast fijne feestdagen

"Niks vergeten?" J. staat met haar lijstje in haar hand. "Onderbroeken, pinpas, paspoort, rijbewijs. De jas laten we maar thuis."
"Hmmm. Volgens mij heb ik ook alles," twijfel ik hardop. "Maar mijn gevoel zegt dat we wel iets vergeten."
J.'s vinger zoeft nogmaals langs alle items. Helemaal op het eind staat iets met potloods geschreven. Onduidelijk. Met z'n tweeën proberen we te ontcijferen wat er staat.

"Bloot rotjoch?" Nee, dat kan het niet zijn. Voor zover ik weet zijn er van mij geen naaktfoto's.
Dan geeft J. me een por. "Natuurlijk niet. Foto's weblog! Dat staat er. Er moesten nog wat foto's van mij in mijn trouwjurk. Je hebt nog twintig minuten, zorg maar dat er iets staat."

Veel meer dan dit bleken we nog niet te hebben. De mooie plaatjes liggen nog bij de fotograaf. Maar als jullie ons de komende drie weken missen, dan zullen jullie het toch hiermee moeten doen.
Praten we alvast authentiek Namibiaans: auf Wiedersehen! En tot volgend jaar. Wij houden een barbecue als kerstdiner.

Oh ja, op de foto's klikken geeft een véél beter beeld!

11 December 2009 :: 09:23

Mannen met krukjes

"Het is de langemensenterreur! Alleen dat is de reden dat je steeds meer van ons soort mensen ziet. En we hebben lang genoeg met ons laten sollen, het is tijd dat we actie ondernemen." Achter het spreekstoel balde Joram zijn vuist. Blijven concentreren, blijven concentreren. Als de woede de overhand kreeg, zou hij gaan stotteren.

Gemeenschapszaal Concordia zat barstensvol. Uit alle hoeken van het land waren ze hiernaartoe gekomen. Ze waren het zat. Als paria's werden ze aangekeken.
Een jaar of vijf was er nog geen vuiltje aan de lucht. Het omslagpunt was ook niet duidelijk aan te wijzen. Maar langzaam sloop het erin.
De gleuf van de brievenbus zat een centimeter of vijf hoger.
Er kwam een extra bovenrek in de supermarkt.
Om de bagage in de trein op te bergen moest je een stukje verder reiken.

Beetje bij beetje werd de lat overal hoger gelegd. De kleine mens kreeg het moeilijk. Op een dag had Joram er schoon genoeg van en besloot hij niet meer zonder krukje naar buiten te gaan. Oké, één keer nog. Naar de Leenbakker, om een klapkrukje te kopen. Van lichtgewicht aluminium, zodat hij deze altijd bij zich had. Hij koos een rode uit, zodat hij goed gezien werd.
Een voor een zagen zijn kleine lotgenoten hier het voordeel van. Nooit meer de koppijnwijn van het onderste schap als je in de supermarkt was. Niet meer overgeslagen worden als je bij de viskraam een lekkerbekje wilde bestellen. Geen hulp meer inroepen van welwillende voorbijgangers. De minimensen waren weer vrij.
Als een sprinkhanenplaag op oorlogspad verspreidde de groep krukdragers zich over Nederland. De kleur rood overheerste in het straatbeeld.

"En nu klagen ze dat we altijd in de weg staan!" Joram begon steeds meer te trillen, zijn rede werd vuriger. "Overal krijgen wij de schuld van. Onze krukken zouden onnodig veel ruimte innemen. We zouden er geweldadig mee om ons heenslaan. We houden zogenaamd geen rekening meer met de normale mens." Bij normale maakte Joram met zijn wijs- en middelvingers het bekende haakjesgebaar. "Maar gemakshalve vergeten ze dat zij begonnen zijn alles aan hun lengte aan te passen. Alles moest hoger, moest langer. Bah, hoe kortzichtig!"

09 December 2009 :: 21:27

Besmet

Omdat ik dertig ben, wordt het toch eens tijd het fietsvirus door te geven. Kan er nog wel een jaartje of tien in het amateurpeloton tegenaan, maar je kunt nooit te vroeg beginnen om je opvolging te regelen. Ik keek wat in mijn familie rond om te kijken of er een geschikt neefje of nichtje was, maar helaas. Kleine familie en allemaal ver weg.
Gelukkig wilde J. met me trouwen. Want naast dat we het hartstikke gezellig hebben, heeft zij wél een grote familie. Een heel grote familie. Dus daar moest wel een kandidaat tussen zitten.

Terloops liet ik op diverse familiefeestjes weten dat ik wielren. In de zomer legde ik extra nadrukkelijk mijn goddelijk gebruinde, gespierde en geschoren benen op tafel, in de hoop dat een oom of tante dacht: "Hé, zo'n zoon moet ik ook!"
Ik fietste 's winters na het kerstdiner door weer en wind van J.'s familie naar de mijne, om ze een beetje te imponeren.
En bij elke koers die een beetje in de buurt lag, liet ik vallen hoe leuk ik het vond als er publiek langs de kant stond.

En ja, hoor, vier jaar geleden hapte er eentje toe. Hij ging eens mee naar de koers en als achtjarige knul stond hij met ratels te draaien en door toeters te schreeuwen. En een jaar later weer. Hij wilde er een traditie van maken.
Toen hij twee jaar geleden de een meter vijftig was gepasseerd, schroefde ik mijn zadel helemaal naar beneden en plantte ik hem op mijn crossfiets. Ik liet hem los in het bos en rende achter hem aan. Twee keer vallen, maar wat was 'ie stoer.

Dus toen hij twee weken geleden liet weten graag eens met mij te komen fietsen, gooide ik meteen mijn twee fietsen in de auto, haalde ik hem op en reden we naar Helmond om daar een mooie toertocht door de bossen te rijden.
Het regende, het woei en het was koud. Als mijnwerkers kwamen we terug, bruin van de modder, verkleumd en klappertandend. Maar we hadden het leuk gehad.

Toen ik zijn moeder aan de lijn had, zei ze nadat ik uitgekuchd was, een beetje verwijtend dat haar zoontje al twee weken verkouden was.
Ik hoop dat ik hem besmet heb.

08 December 2009 :: 20:33

Asociaal?

Een meisje en haar vader lopen achter mij langs met een sterke sigarettenlucht in hun kielzog en nemen plaats in de gipskamer. Zij heeft haar pols gebroken en komt voor controle lees ik in de status. Ik controleer de foto’s en loop naar ze toe. Ik zie een 12-jarige meisje zitten, tot mijn verdriet veel te jong voor haar gewicht. Ik geef haar en haar vader een hand. Dan kijk ik nog eens naar het meisje en zie dat het grootste probleem niet haar overgewicht is, maar een spaghettibandtruitje (in december!) wat opgekropen is tot net onder haar borsten terwijl er geen enkele noodzaak is om haar buik te tonen. Geen kwaadwillendheid, niet om uit te dagen, maar misschien nooit geleerd dat dat niet netjes is...

Onbewust asociaal.


Ik geef een klopje op de deur en stap een patiëntenkamer binnen. Op mijn ‘goedemorgen’ volgt geen enkele reactie vanuit het bed waarin een rug naar de deur toegekeerd is. Te ziek? Doof? Slapend? Ik loop om het bed heen en zeg nogmaals ‘goedemorgen!’ en steek mijn hand uit om mij voor te stellen. De patiënt in bed is wakker, kijkt niet op of om en wanneer hij mijn uitgestoken hand niet langer kan negeren schudt hij hem en eist diezelfde ochtend een uitslag en behandelplan te horen.

Bewust asociaal?


Ik word gebeld door een verpleegkundige: Patiënt A. vond het nodig op zijn kamer sigaren te roken tot ongenoegen van de andere patiënten. De verpleegkundige die meneer hierop aansprak kon nog net de stok ontwijken waarmee hij haar wilde slaan. 'Het is toch logisch dat je het vervelend vindt wanneer je gestoord wordt tijdens een telefoongesprek, dat vindt u toch ook dokter? Trouwens, de 3 verpleegkundigen die binnenstormen, dat was pas bedreigend!' is zijn verweer. 'Ik ga er vanuit dat u regelt dat ik morgen word geopereerd?' Met deze retorische vraag sluit de man het gesprek af.

Bewust asociaal!

03 December 2009 :: 20:36

Tsss

Waarom denken mensen 3 weken voor je bruiloft dat je Mexicaanse griep hebt en drie weken na je bruiloft dat je zwanger bent als je niet lekker bent?

Alsof wij zo ouderwets zouden zijn!