Wanted dead or alive
Wanted dead or alive
28 Maart 2011 :: 08:33

Verhaal op maandag: Uitgekauwd

Kauwloos eten is geen dieet. Het is een levensinstelling.
Bij binnenkomst wil Sandra (23) het vooroordeel meteen uit de wereld helpen. En niet onterecht, want het valt meteen op hoe mager ze is.
“Als ik af zou willen vallen, kan ik beter helemaal niks eten,” lacht ze hardop. Misschien dat de kilo's verdwijnen, maar haar humor blijkbaar niet. “Natuurlijk, doordat ik ervoor kies kauwloos te eten, weet ik dat ik afval. Dat is inherent aan deze manier van leven. Maar dat is slechts van secundair belang.”

Kauwloos eten. Na vegetarisch, veganistisch, biologisch en rauw eten lijkt dit de volgende trend. De bestseller van dit moment is Kijk mama, zonder tanden, met vijftig snelle recepten voor kinderen die kauwloos willen eten.
Diëtisten en doktoren waarschuwen en masse in de media voor de gevaren van deze nieuwe manier van voedsel bereiden. Sandra snapt echter wel waarom mensen hier geen gehoor aan geven.
“Iedereen kent wel iemand met wie het is misgegaan, die te ver is doorgeslagen en uiteindelijk niet meer at,” zo stelt Sandra. “Maar geloof me, dat zijn randgevallen. Die zorgen ervoor dat kauwloos eten een slechte naam krijgt. Maar de meeste mensen die kauwloos eten, zijn juist heel sterke mensen. Anders hou je dit niet vol.”

Onbegrip
Op de website van het Genootschap Kauwloos Eten, www.kauwloos.nl, staat veel informatie over deze nieuwste hit in eetland. Het genootschap heeft de website in leven geroepen, omdat de aanhangers vaak tegen onbegrip aanlopen. Op feestjes krijgen ze alleen borrelnootjes en pinda's aangereikt, onder het mom: “Die kun je in een keer doorslikken.”
Maar daar gaat het juist niet om. Misschien is kauwloos eten ook geen goede term. Waar het om gaat, is dat het eten onbewerkt en heel de maag bereikt. De gedachte hierachter is dat dan alle voedingsstoffen de maag bereiken, waarna het lichaam zelf kan bepalen wat het nodig heeft.
“Ons lichaam zit uiterst slim in elkaar,” zegt Marja Tubbersen, voedingsdeskundige van het genootschap. “Zo slim, dat doktoren nog lang niet alles van het lichaam weten. Waarom zouden wij dan voor het lichaam bepalen welke voedingstoffen het binnenkrijgt? Als je ons dus iets op een feestje voor wilt zetten, doe dan iets van druiven. Die zijn redelijk goed door te slikken.”
Vanuit de overheid wordt juist voor dit doorslikken gewaarschuwd. De kans op verstikking is volgens de overheid erg groot, maar Tubbersen bestrijdt dat. “Je moet ook niet met iets groots beginnen. Als iemand kauwloos wil gaan eten, adviseren wij altijd een geleidelijke overgang. Blijf nog even alles wat je te groot acht kauwen, maar probeer wel alvast dingen als doperwtjes in één keer door te slikken. Lukt dat, dan kun je iets groters nemen. En als je de kunst van het slikken onder de knie hebt, ga dan voor het echte werk. Op onze website vind je overigens genoeg tips en recepten, ook voor beginners.”

Regeltjes
Het principe van kauwloos eten is eigenlijk vrij simpel: opwarmen mag, breken niet. Daarom eten de aanhangers ook met handen of met stokjes. “Met mes en vork beschadig je het eten. Het kan zijn dat dan bepaalde stoffen verdwijnen, die noodzakelijk zijn voor onze spijsvertering,” verduidelijkt Tubbersen.
De meeste kauwlozers, zoals ze zichzelf noemen, eten vegetarisch. “Maar dat is met name omdat het praktisch is,” legt Tubbersen uit. “De meeste dieren zijn te groot. Bovendien liggen botten over het algemeen zwaar op de maag. Zeker als je het niet gewend bent. Het is tegenwoordig wel in om insecten te eten, wat als voordeel heeft dat je ook je proteïnegehalte aanvult. De meeste daarvan zijn goed in een keer door te slikken. Het enige dat wennen is, is dat je ze in principe levend verorbert. Kapotmaken mag niet, dus doden ook niet. En waar vind je een boel dode insecten?”

Verlichte geest
Gedurende haar studietijd was Sandra een 'gezonde' meid, zoals anderen dat zouden zeggen. Maar zelf weet ze beter. Naar eigen zeggen zit ze nu veel beter in haar vel.
"Ik voel me verlicht. Toen ik nog kauwde, bepaalde ik voor mijn lichaam wat het nodig heeft. Daardoor kreeg het beperkt zijn voedingsstoffen en kostte het veel energie om toch een beetje te kunnen functioneren. Die energie komt nu vrij om na te denken. Dit is zo lekker, dat het lijkt alsof ik zweef."
Vanuit de reguliere geneeskunde wordt dit bestreden. Men waarschuwt zelfs voor deze effecten van kauwloos eten. “Het is juist tegenovergesteld. Doordat je veel te weinig binnenkrijgt, schakelt je lichaam over op zijn noodrantsoen. Eet maar eens een paar uur later. Je merkt dan al dat je minder energie hebt en dat nadenken moeilijk gaat,” verklaart Rob Slagman, internist en uitgesproken tegenstander van kauwloos eten. “Mensen die kauwloos eten zijn helemaal niet gezond bezig. Ze vernietigen zichzelf. En ze steken elkaar aan met de verhalen over hoe goed ze zich wel voelen. Ik zou het eerder een sekte willen noemen dan een filosofie.”

Isolement
Sandra's vrienden en familie hebben haar in de steek gelaten. “Als een dokter het zegt, geloven ze hem klakkeloos. Maar dat ik het wandelende bewijs ben dat hij ongelijk heeft, dat willen ze niet zien.” Sandra vindt dat jammer, maar niet meer dan dat. “Ondertussen ben ik verhuisd naar een huis met alleen maar kauwlozers. Die begrijpen mij. Nee, ik ben niet eenzaam. Ik ben kauwloos.”
In tegenstelling tot de kilo's heeft ze haar trots niet verloren.
23 Maart 2011 :: 20:49

Bergschoenen

Als ik iemand ontmoet, kijk ik altijd zo'n beetje het eerst naar zijn of haar schoenen. Nu niet denken dat ik een of andere pervert ben, maar ik kan wel op schoenen afknappen. Als iemand zijn schoenen met smaak uitzoekt, weet je dat iemand ook oog voor de details heeft. Een liefhebber is. Iemand met smaak.
Nu moet u weten dat ik een heuse schoenentic heb. Ik heb meer schoenen in de kast dan J. Oké, dan tel ik ook mijn wielrenschoenen mee, maar toch.

Onder die schoenen bevindt zich ook een paar bergschoenen. En daar zijn we waar ik zijn wil. Want lijkt alsof steeds meer mensen bergschoenen dragen. En lieve mensen, dat kan dus niet.
Ja, natuurlijk. Als je de Alpen ingaat, dan wel natuurlijk. Maar niet in Bergen aan Zee. Hier in Nederland hebben we helemaal geen bergen aan zee.
En u kunt ze helemaal niet in Nijmegen dragen. Het is hier misschien een ietsiepietsie heuvelachtig, maar bergschoenen hebt u hier echt niet nodig.

Oké, misschien noemt u ze wandelschoenen. "Haha, daar hebben we je mooi tuk, jongen! Want dan mag het ook buiten de bergen."
Touché. Punt. U hebt gelijk, het mag ook buiten de bergen. Op een hei bijvoorbeeld. Of als je de Kennedymars loopt (hoewel ik uit ervaring weet dat dat ook best op hippe sportschoenen kan). Want dan wandel je. Boodschappen doen is geen wandelen en door de stad slenteren helemaal niet.

Dus kijk eens bij de schoenen die bij de deur staan. Of in de bijkeuken. Want die schoenen trekt u waarschijnlijk het vaakst aan. Staan daar bergschoenen tussen? Die u aantrekt als u even het huis uit moet om de kinderen naar school te brengen? Als u in de stad een boek gaat halen en u met een vriend of vriendin toch per ongeluk op een terrasje belandt (want zo gaan die dingen)? Sta dan even op, pak die bergschoenen en zet ze waar ze horen. Bij de vakantiespullen. Of bij uw wandelrugzak. Maar dus niet bij de dagelijkse schoenen.
Zo. Hebt u zojuist de wereld een stukje mooier gemaakt. En mij gelukkiger.
19 Maart 2011 :: 18:59

De vrouw met de zwarte snor

Ruud had zoals gewoonlijk het hoogste woord, Rosalie gooide er af en toe een welgemeend "Kwatsch!" doorheen, Virginie hield zich bezig met de baby van Lezen-kijken-luisteren en vrouw, die op hun beurt in de keuken het eten bereidden en ik hield me bezig met de whisky. Het was alleen nog wachten op Octavie voor het bacchanaal met de naam Neerlandiner kon ontbranden.
Heb ik nu iedereen genoemd? Nee. Want ik zag zowaar Lange Prosper over het hoofd. U weet wel, de man die na drie berichtjes in twee jaar het hier voor gezien hield en zich daarna alsnog op zijn eigen blog tot een Groots Schrijver ontpopte. En die bovenal een goede vriend is.
Maar goed, Lange Prosper dus. Die zat heel stilletjes in een hoekje van zijn glas cassis te nippen.
"Prosper, jongen, je ziet pips," zei ik recht voor zijn raap. "Wat is er aan de hand?"
"Nou, ik ben een beetje zenuwachtig," opende Prosper zijn hart. "We hebben dus allemaal - weliswaar verspreid over verschillende jaren - Nederlands in Nijmegen gestudeerd. We zijn ook allemaal actief geweest bij de studievereniging, danwel als bestuur danwel als frequent bezoeker. En we hebben zo goed als allemaal een prima blogje. En toch is het dadelijk de eerste keer dat ik Octavie zie."
"Kwatsch," schalde Rosalie. "Dat kan helemaal niet, Prosper. Weet je het zeker?"
"Jawel," zei Prosper stellig, "zo zeker als ik weet dat je 'hij wordt' met dt schrijft." He, we blijven neerlandici natuurlijk.
"Maar dat is toch helemaal geen reden om zenuwachtig te zijn," zei de baby van Lezen-kijken-luisteren en vrouw. Oh nee, dat zei Virginie, die achter de baby schuilging.
"Nou ja," bracht Prosper met angst en beven naar buiten, "ik heb gehoord dat Octavie als voorzitter van de studievereniging nogal een schrikbewind voerde. Dat het een heel harde tante is. Dat zij eigenlijk de Stalin van de neerlandici is. Ik verwacht straks eigenlijk een vrouw met een zwarte snor."
Het hoge woord was eruit en wij vielen even stil.

En juist op dat moment ging de bel. Het mag u dan ook niks verbazen dat ik Octavie begroette met "Hé Stalin," want ik ben immers de vriendelijkheid zelve. En als ik Prosper terug kan pakken omdat hij mij op Het Recht Van De Sterkste in de steek heeft gelaten, dan speelt dat natuurlijk ook een heel klein beetje mee.
Octavie zette twee grote, vragende, blauwe ogen op. Met daaronder natuurlijk geen zwarte snor. Want u kent Octavie. En in het echt is ze precies hetzelfde.
Het kostte Prosper dan ook enige overtuigingskracht om het Octavie uit te leggen, die zich vervolgens het hoofd brak waar die reputatie vandaan kwam. Want daar was natuurlijk niks van waar, zo kon het merendeel van de aanwezigen uit eigen ervaring vertellen.

Waar gaat dit verhaal verder heen? Nergens natuurlijk. Maar omdat we geheid vaker een neerlandiner zullen houden (had ik al gezegd dat het zeer geslaagd was) en het bovenhalen van Gouden Herinneringen en Grote Verhalen bij zulke bijeenkomsten onmisbare ingrediënten zijn, moet het verhaal van Octavie en Stalin wel even vastgelegd worden. Zodat we daar in de toekomst smakelijk om kunnen lachen.
Octavie met een zwarte snor. Het idee.
08 Maart 2011 :: 16:46

Eindelijk weer carnaval

Carnaval. Het is iets aparts. Toen ik als achtjarige knul naar Limburg verhuisde, kostte het me echter weinig moeite om me aan te passen. Verkleden was namelijk een hobby van me. En dat is in de loop der jaren niet veranderd. ANWB-praatpaal, Sneeuwwatje en de zeven dwergen, Oscar inclusief vuilnisbak: het zijn slechts enkele van de zelfontworpen en door mijn moeder in elkaar gezette pakken waarin ik me in het feestgedruis heb geworpen. En nog steeds: is er ergens een themafeest, dan ben ik de eerste die zich verkleedt.
In Sittard kon je carnaval ook niet ontlopen. De hele stad is vrij en geen winkel was open. Alleen als je voor enkele dagen proviand insloeg en de deuren en ramen barricadeerde, kon je carnaval ontlopen. Moest je ook nog eens niet als ik bij de scouting zitten, want dan kon je voor de optocht uitlopen en carnavalsboekjes verkopen.

Enfin, dat carnaval, dat paste me wel. Toch is het langzaam uit mijn leven verdwenen. Ik verhuisde naar Nijmegen, waar de winkels gewoon open zijn en je best een kroeg kunt vinden waar geen carnavalsmuziek uit de luidsprekers schalt. Mijn vriendschappen uit Sittard verwaterden en ik merkte op een gegeven ogenblik dat ik al vijf jaar achtereen geen optocht meer had gezien, laat staan eraan had deelgenomen. Een jubileum, waar ik niet echt om rouwde, maar dat mij ook niet tot vreugde stemde.

Tot dit jaar. Het begon met de Lentse optocht die zich in onze straat opstelde. Meer dan een uur lang werd de muziek ons huis binnen gewaaid. Eigen muziek was niet te horen. En dat was jammer, want blijkbaar is carnavalsmuziek uit en skihutmuziek in. Ik begon carnaval 2011 dus met een lichte ergernis.
Gelukkig had ik een fietstochtje naar Den Bosch ingepland. Daar vierde mijn zus immers haar verjaardag en er moest toch getraind worden.

Ik was echter vergeten dat hoe dichter je bij Den Bosch komt, hoe fanatieker men carnaval viert. Twee dorpjes voor Den Bosch kruiste ik dan ook de eerste optocht van de dag (op die van Lent na dan, maar die stond voor ons huis stil). Even baalde ik dat mijn tempo eruitlag, maar toen een stel koekiemonsters me wat stroopwafels aanbood, was ik om.
Vrolijk fietste ik verder naar het volgende dorp. Precies in de richting waar ik heen moest, verplaatste zich ook een rij praalwagens en dansmariekes. Ik probeerde me enigszins aan de zijkant te houden, maar het publiek stond af en toe in de weg en dwong me langs de optocht op te fietsen. Eentje schreeuwde me toen: "Hey, bende gij als wielrenner verkleed of wa?" Ik knikte vrolijk en reed mee tot de volgende bocht. Daar sloeg de optocht rechtsaf en reed ik rechtdoor.

De vrolijke geluiden uit de optocht en de te harde muziek verstomden langzaam. Maar mijn humeur steeg. Want voor het eerst in jaren vierde ik weer een beetje carnaval. Sterker nog, ik deed zelfs een beetje aan de optocht mee.

En ik nam me voor komend jaar in Lent mee te doen. Ga ik als Lents Armstrong.
03 Maart 2011 :: 18:14

De eerste bijeenkomst

"Ik ben Cyriel en hoor bij J. Een maand of zeven geleden begon het met wat drank en sindsdien is het allemaal bergaf gegaan. Ik zou wel willen stoppen, maar J. dwingt me door te gaan. En kijk nu zelf wat het gevolg is: J. is alleen maar gaan uitdijen. Fatsoenlijk slapen zit er ook niet meer in, aangezien J. steeds meer snurkt. En als zij slaapt, hou ik haar met mijn geronk wakker, waar zij mij weer wakker maakt om te zeggen dat ik haar wakker hou. Puntje bij paaltje: ik neem vaak mijn kussen mee naar de bank en slaap daar de rest van de nacht. Wat natuurlijk 's ochtends weer ruzie oplevert."

"Het is ondertussen ook allesbepalend. Ik ben er de godganse dag mee bezig, of ik wil of niet. Mijn dagelijkse bezigheden hebben er zwaar onder te lijden en ik heb het idee dat dat voorlopig alleen maar erger wordt. Loop ik nu door de stad, dan kijk ik constant om me heen of er nog iets te scoren valt. Is het niet voor mij, dan is het wel voor J. Want ik heb het idee dat ik haar daar gelukkig mee maak."

"Anderen zien het tegenwoordig ook. Konden we het eerst nog stil houden, nu vraagt iedereen of het wel goed gaat. En het erge is dat iedereen zich op de vrouw richt. Want oh oh, alsof dat niet normaal is. Als man word je in deze situatie gewoon genegeerd. J. en ik zijn ook vooral met onszelf bezig. Bezig onze eigen weg hierin te vinden. Komt ook doordat J. vaak afwezig lijkt. In zichzelf gekeerd."

"Ik ben dus Cyriel en hoor bij J. En ik wil graag dat het weer normaal wordt."

Bij de partnerles van J.'s zwangerschapscursus moesten de mannen zichzelf voorstellen, hun partner en vertellen hoe zij de zwangerschap beleven. En van dat soort dingen krijg ik dus AA-visioenen en word ik enigszins opstandig.
Gelukkig was ik als derde aan de beurt. Net genoeg tijd om dit allemaal te verzinnen en precies genoeg tijd om te besluiten het toch maar voor me te houden.

Het recht van de sterkste

Cyriel (31) en J. (28) bezien de wereld met hun eigen blik. En daar schrijven ze dan over. Hoe, dat is zelfs voor hen regelmatig een verrassing.

Prrrrrrrrijzenfestival!

Wanneer komt Vic, wat is zijn geslacht en hoe gaat 'ie heten? Laat hier uw voorspelling achter!

Logtantes

Zij zijn reeds gelauwerd en geprezen. In de literaire wereld houdt men al sinds de negentiende eeuw rekening met deze vooruitstrevende dames en nu zijn ze weer helemaal terug. Rosalie en Virginie, wij zijn vereerd dat wij in jullie zog mee mogen doen!

Nuit Blanche

Net geschoten

Iris (Verhaal op maanda…): En opeens geloof ik het o…
Iris (Verhaal op maanda…): Ik keek ook meteen naar d…
Dionne (Een droom komt ui…): Van zulke mooie verhalen …
JJ (Een droom komt ui…): Gaaf, ga er voor!
hnk (Een droom komt ui…): :D heerlijke inspirerende…
J. (Een droom komt ui…): Lag ik vannacht zo lekker…
Wien (Een droom komt ui…): Ik dacht toen ik reageerd…
Cyriel (Een droom komt ui…): @Pieter en sanneke: je zo…
sanneke (Een droom komt ui…): Hmmm. Bij mij viel net in…
Pieter (Een droom komt ui…): 1 april?

Zoek!