Wanted dead or alive
Wanted dead or alive
30 April 2011 :: 20:46

Koosje Jans is geboren!

Eerst even wat basisinfo: donderdag 28 april is na een lange, pittige bevalling van 17 uur Koosje Jans (roepnaam: Koosje Jans) geboren. Ze woog 3618 gram en was net als haar vader bij de geboorte 51 centimeter. Ze heeft de oren van haar moeder en het vacuümpomphoofd van haar vader, maar bovenal al een heerlijk rustig, maar eigenwijs karakter. Voor eten en slapen heeft ze in elk geval een talent, maar we weten nog niet of ze wielrenner, schrijver of toch een dokter in hart en nieren is.
Maar omdat jullie natuurlijk toch liever plaatjes zien, hieronder de foto's.

Navelstreng


Beschuit met muisjes


Pasgeboren


Eigenwijs


Eerste badje


Voetjes


Trotse papa

25 April 2011 :: 21:40

Wiegje

Schreef ik rond de 20 weken zwangerschap over mijn zwangerschapsfetish haken, die is inmiddels een zachte dood gestorven. Toen de muts af was (maatje ikzelf) en ik aan een sjaal begon (handig met de zomer in zicht) pakte ik mijn werkje steeds minder vaak op totdat het ergens uit het zicht is verdwenen. Er waren belangrijkere zaken om me mee bezig te houden: werk, verslagen afronden, artikelen schrijven en uiteraard een kinderkamer in de maak. 

Voor de kinderkamer hebben we in november hebben we bij een nicht het familiewiegje opgehaald: 64 jaar oud, betaald door mijn opa met een zak haver toen de oudste zus van mijn vader geboren was. Mijn moeder heeft er 30 jaar geleden wiegbekleding voor gemaakt, maar deze was inmiddels gedateerd. Dus mijn missie werd zelf nieuwe bekleding maken aangezien mijn moeder er niet meer is om dat voor Vic te doen. Dankzij een examen waarvoor ook nog voor geleerd moest worden hoopte Cyriel de stress weg te nemen door regelmatig uit te roepen: 'Laat mijn moeder/de kledingchinees/iemand anders het toch maken!' Maar ik moest en zou het zelf doen. Mijn moeder heeft me, terwijl ze zelf al ziek was, niet voor niks op m'n 12e geleerd hoe je met een naaimachine om moest gaan. Dus het patroon van haar wiegbekleding uitgemeten/uitgeplozen/berekend, stof gekocht en aan de slag met de naaimachine. Stiekem zag ik er een beetje tegenop, spannend om de schaar in de mooie stof te zetten en gewoon te beginnen. Maar meters stof, garen en band later (zijpanden samen 5,5 meter lang!) kon ik 2 dagen na mijn examen de stof in het wiegje hangen.  

Het proces...

Ik kan me bijna niet voorstellen dat ik straks nog trotser ben op wat er ín het wiegje ligt. En ik weet zeker dat mijn moeder van boven heel trots toekijkt hoe ik met haar hulp en in haar nagedachtenis dit gemaakt heb.

Het eindresultaat!

23 April 2011 :: 21:54

Gedwongen vegetarisch

J. kookt sinds een jaar of twee met voorkeur vegetarisch. Omdat ze mij niks wil opleggen en ik toch wel een carnivoor ben, hebben we het compromis bereikt dat als ik kook, dat met biologisch vlees mag zijn.
Nu hou ik niet van koken. Dus vind ik weinig vlees op mijn bord. Geen karbonade bij de aardappelen, maar een vegetarische schnitzel. Geen spekjes door de hartige taart, maar een of andere exotische noot. En geen frikandel bij mijn frieten, maar ik mag het met een kaassoufflé doen.
Toch blijf ik een hang naar vlees houden. Ik droom van rode biefstuk, van een varken aan het spit, van stapels spareribs die ik met woeste halen met mijn tanden verscheur. Dan stoot J. mij aan en vraagt ze op de jus mag. Jus? Dat is verdorie aangemaakte groentebouillon!

Maar goed. Eens in de zoveel tijd wordt het me allemaal een beetje te gortig. Ik heb dan vlees nodig. Gewoon, veel en vet. Zo'n echte mannenmaaltijd.
Dus dan trek ik mijn jas aan, duik in mijn capuchon en stiefel naar de shoarmaboer, na tegen J. gezegd te hebben dat ik sigaretten ga halen.
Ja, als zij groentebouillon jus noemt, dan mag ik ook liegen. Ik rook immers helemaal niet.

Voldaan kom ik thuis. Ik steek de sleutel in het slot, slik nog een laatste shoarmareepje door en open de deur.
Waarachter J. mij al opwacht. "Sigaretten halen? Sinds wanneer rook jij?"
Ik weet niks anders te mompelen dan sorry en dat ik het haar heus wel een keer had willen vertellen.
"Nee, mannetje," zegt J. "Jij had hele andere plannen. Want ik zie het wel, hoor, hoe jij met lange tanden dat tofublok naar binnen werkt. Jij bent vlees gaan eten."
Ik probeer het nog halfslachtig te ontkennen, maar J. pareert. "Ik ruik het toch? Knoflook. Hoe verklaar je dat anders?"
"Knoflooksigaretten. Helemaal de bom." En ik schiet langs J. naar boven, naar de badkamer. Mijn tanden poetsen.
21 April 2011 :: 22:01

Borstvoeding en andere ongemakken

Een waarschuwing vooraf. Dit is een smerig verhaal, dat bovendien van de hak op de tak springt. Hebt u een gevoelige maag of last van epileptische aanvallen, dan raad ik u af verder te lezen. Doet u dat wel, dan is dat op eigen risico. Dat ik het even gezegd heb.

----
Bij een gedegen voorbereiding op de bevalling hoort ook een bezoekje aan de borstvoedingsmaffia. En sorry voor alle mensen voor wie borstvoeding heilig is, maar als je stelt dat borstvoeding vanwege de bonding met het kind beter is, omdat je bij flesvoeding wellicht sneller geneigd bent je kind door anderen te laten voeden - en ik citeer - "bijvoorbeeld door de vader", ja, dan verdien je de titel maffia wel. Nee, want stel je eens voor dat het kind zich aan de vader zou hechten. Moeten we niet willen met zijn allen...
Maar goed, het was best wel leerzaam om toch eens te horen hoe dat in zijn werk gaat, borstvoeding. Want laten we eerlijk zijn: de meesten hebben er wel ervaring mee, maar ik kan me van 31 jaar geleden toch bar weinig herinneren. En op zich geloof ik best in borstvoeding, dus filteren wij even de nonsens van de waardevolle info tijdens deze infoavond (oké, nog eentje: "In Europa kennen we de meeste flesvoeding ter wereld en zijn we dus het slechtste bezig." Uhm, wellicht kúnnen we in Europa makkelijker flesvoeding geven in vergelijking met bijvoorbeeld Afrika?).
J. zal er dan ook zeker aan beginnen, dus sloegen wij enige tips in ons hoofd op. Zoals deze: draag tijdens je zwangerschap alvast een keer geen BH. Dan schuurt je shirt over je tepels en kunnen die vast wennen. Dat u het weet.

Een ander fijn iets aan zwanger zijn is dat iedereen zijn ervaringen met je wil delen. De fijne, die ze zelf meegemaakt hebben en de verschrikkelijke, die natuurlijk altijd van de tante van het buurjongetje van de slager afkomstig zijn. Gruwelverhalen die het uitstekend zouden doen bij een kampvuur of in een horrorfilm. Enfin, zo hoorden J. en ik dat iemand een kindje kreeg dat al meteen tanden had. En dat de moeder toch borstvoeding gaf. Nu komt het kampvuurgedeelte: "En dan waren er dagen bij dat het kind meer bloed dan melk binnenkreeg."
Nou, lekker dan. Daar zit je als toekomstig melkmachine op te wachten...

Goed, maken we even nog een sprongetje in dit ogenschijnlijk onsamenhangende verhaal, waarbij de verbanden pas aan het eind duidelijk worden. Want nu bevind ik me onder de douche, met scheermesje in mijn hand. Als wielrenner moet je immers met enige regelmaat je benen ontharen, zeker nu het weer weer zo fijn is. Mooie gespierde, bruine benen...
We dwalen af. Want wat ik eigenlijk wilde zeggen, is dat ik ook even mijn vier borstharen verwijderde. Ja, hé, als ik toch bezig ben, kan ik die meteen meenemen. Had ik een mooi mannelijk tapijtje, dan had ik dat wel laten liggen, maar op die dorre akker die mijn borst vormt groeit geen fatsoenlijk gewas. Dus ik twee keer met het mes over mijn borst, waarbij ik één keer ietwat uitschoot. Over mijn tepel. Beetje bloed, maar mannelijk als ik ben gaf ik geen kick en schoor me vrolijk verder.

Komen we nu bij de ontknoping. Want na het afdrogen pakte ik een schoon T-shirt uit de kast en trok ik dat aan. Ik draaide mijn gespierde torso en... U raadt het al: schurende tepels! Bloedende, schurende tepels!
En op dat moment besloot ik niet eerst te kijken of Vic een piemeltje heeft of niet. Nee, ik open eerst Vics mond. En zie ik ook maar iets dat op een tandje lijkt, dan behoed ik J. voor de helse pijnen die ik een dag lang doorstaan heb. Wordt het gewoon een flesvoedingkindje.
19 April 2011 :: 20:54

Voor mij is zo'n zwangerschap toch op een houtje bijten...

Ja, we kunnen er een mooi verhaal van maken, maar het was gewoon een heerlijk dagje in de Biesbosch!

Honger!


Smakelijk eten


Bordje leeg



J. was trouwens gewoon mee:

Toepasselijk bordje

12 April 2011 :: 09:10

I'm cool

We nemen de volgende ingrediënten:

- een snelweg waar gewerkt wordt
- twee met paaltjes afgesloten rijstroken aan de linkerkant, twee extra smalle rijstroken aan de rechterkant voor het doorgaande verkeer
- 90 km/u+ op de teller
- een brede vrachtauto op de meest rechter rijstrook
- de gedachte 'goh, dat we allemaal links langs die vrachtwagen kunnen'
- piepende remmen
- felrode remlichten voor je
- een vrachtauto die ineens stilstaat
- twee auto's naast de vrachtwagen die ook ineens stilstaan
- twee auto's die dus voor je neus ineens stilstaan
- tijdens het remmen naast je kijken en denken: 'dan maar tussen die paaltjes door het nieuwe wegdek op'
- precies naast die stilstaande auto's zelf stilstaan

Kijk, dan verwacht je dus een dikke adrenalinestoot. Zo eentje waarbij je hartslag nog minutenlang de vetste dancetrack overtreft en je op je stoel stuitert. Dat lijkt me een vrij normale reactie.
Maar die kwam dus niet. Natuurlijk, ik was opgelucht dat ik geen botsing had, dat ik heelhuids thuis zou komen, dat Vic niet vaderloos door het leven zou hoeven te gaan en wat er meer door een mens' hoofd kan spoken, maar ik ging ook uitermate snel weer over tot de orde van de dag, namelijk verder rijden.

Even was ik teleurgesteld in mezelf. Waar bleef die adrenalinekick? Waarom bleef ik zo koel? En toen viel het kwartje.
Ik ben koel. Geef mij een noodsituatie en ik hou het overzicht en reageer gepast. Om vervolgens uitermate cool door te rijden.
En dat bleek de kick voor mij. Ik ben cool. Zo cool als een lekker ijsje op een zomerdag. Waarop ik me dus maar even getrakteerd heb.

Met een extra bolletje citroen als beloning, maar dat geheel terzijde
02 April 2011 :: 00:01

De meeste dromen zijn bedrog...

...maar dat wil niet zeggen dat je niet hoeft te dromen. Het muzikale verhaal op maandag zal voorlopig wel een ideetje blijven, aangezien het inderdaad een 1-aprilgrap was. Ik dacht dat ik wel zo voorspelbaar was dat dat snel duidelijk was.
Maar werkelijk waar, de reacties waren overweldigend. Lag ik eerst in een scheur omdat zelfs J. bekende een traantje weggepinkt te hebben bij het mooie nieuws en ik al mijn vrienden er met open ogen in zag trappen, later raakte ik ontroerd door alle toejuichingen, succeswensen en kom-op-je-kunt-hets. Ik werd er een beetje stil van en schaamde me bijna dat ik iedereen voor de gek heb gehouden. Maar aangezien schamen een lelijker werkwoord is dan dromen, besloot ik dat toch niet te doen.

Want een groot deel van het verhaal was waar, hoor. Henk en ik hébben over dromen gepraat en het ís zo dat schrijven mijn grootste passie is. Alleen dat gedeelte over het muzikale verhaal op maandag, dat heb ik dus onderweg terug naar huis erbij gefantaseerd. Erbij gedroomd, zeg maar. Omdat dromen zo fijn is, omdat dromen het leven mooier maakt.

Dus lieve mensen, ik wil jullie allemaal bedanken voor het goede gevoel dat jullie mij uiteindelijk gegeven hebben.
En wie weet, ooit. Henk?
01 April 2011 :: 00:16

Een droom komt uit

Vanavond hing ik met Henk Kanning een beetje in de studio rond. Tussen de plaatjes door hadden Henk en ik het over dromen. En dan bedoelen we niet die dromen die je 's avonds in je bed beleeft, nee, we bedoelen de dromen die het leven mooier maken.
Als jongetje kun je dromen over profwielrenner worden. Of brandweerman. Je droomt van een optreden in een band. (Helaas had de bassist van De Staat geen gekneusde vinger. Anders had ik natuurlijk geheid mijn debuut in een band gemaakt.) Dromen van het mooiste meisje in de klas. Dat soort dromen.

Henk liet weten dat met zijn programma voor hem een droom al behoorlijk uitgekomen was en vroeg mij wat mijn grootste droom was. Ik vertelde hem eerlijk dat ik momenteel best goed bezig ben mijn dromen te realiseren. Binnen zes weken ben ik hoe dan ook vader. Ik ben nu volledig zelfstandig als webdesigner bezig. Dat zijn toch zaken die tellen.
Maar mijn grootste droom zit daar niet bij, vertelde ik Henk. Dat is namelijk dat ik ooit doorbreek met mijn verhalen. In het schrijven ben ik het meest mezelf en ik het zou het heel bijzonder vinden om dat aan een groot publiek te tonen en daar waardering voor te krijgen.

"Als dat ooit waarheid wordt, ja, dan zal ik mij wel eens extra in mijn arm knijpen om te kijken of ik echt wakker ben," zei ik.
"Tja," zei Henk, "daar moet je natuurlijk wel geluk bij hebben. Maar je moet ook de juiste mensen leren kennen. Zo is het bij mij ook gegaan. Je moet het zelf doen, maar een steuntje in de rug en vertrouwen van de juiste persoon maakt wel net dat je doorzet, dat je je droom verwezenlijkt." En hij gaf mij een dikke knipoog.

Toen Henk zag dat ik die niet begreep, herhaalde hij: "Het gaat erom dat je de juiste mensen kent." En hierbij wees hij naar zichzelf.
"Ik heb namelijk een mooi idee, dat mij een tijdje geleden te binnen schoot. Ik weet hoe je schrijft en zou het tof vinden als je eens per week een verhaal schrijft waarbij je je laat inspireren door muziek. Muziek die ik in mijn programma draai. Zodat jij daarvoor als een soort column je verhaal kunt vertellen. Ik denk dat dat een mooie rubriek is op bijvoorbeeld de maandagavond. Een beetje zoals het verhaal op maandag, dat je op je blog had. En je mag gerust weten dat ik het spannend vind dit te vragen, maar ik geloof erin. Nou, wat denk je? Zullen we dit eens gaan uitwerken?"

Natuurlijk heb ik uiteindelijk ja gezegd. Binnenkort kom ik via uw speakers uw huiskamer binnen.
Ik weet niet of ik het echt durf en zal er vast aan twijfelen of ik het kan. Maar als zo'n kans zich voordoet, dan mag je hem niet laten liggen. Dat ben je verplicht, aan alle mensen met mooie dromen.

Het recht van de sterkste

Tijmen (31), José (28) en Koosje Jans (0) bezien de wereld met hun eigen blik. En daar schrijven ze dan over. Nu ja, Koosje Jans natuurlijk niet, maar Tijmen en José wel. Hoe, dat is zelfs voor hen regelmatig een verrassing.

Logtantes

Zij zijn reeds gelauwerd en geprezen. In de literaire wereld houdt men al sinds de negentiende eeuw rekening met deze vooruitstrevende dames en nu zijn ze weer helemaal terug. Rosalie en Virginie, wij zijn vereerd dat wij in jullie zog mee mogen doen!

Nuit Blanche

Net geschoten

José (Koosje Jans is ge…): @soes: Haha, zal je altij…
janine (Eén verliezer te …): Wat vreselijk! En op zo’n…
Door (Eén verliezer te …): Een heel fijngevoelig en …
sanneke (Eén verliezer te …): Wat heb je dit mooi opges…
Dionne (Eén verliezer te …): De laatst ronde is dan we…
Nicolet (Eén verliezer te …): Mooi geschreven
Nicolet (Over tot de orde …): ja die kleine kleertjes e…
sarazao (Koosje Jans is ge…): daar let ik even niet op,…
Sarah (Koosje Jans is ge…): Veel te laat, maar nog al…
sanneke (Over tot de orde …): Ja, dat denk ik ook wel e…

Zoek!