Wanted dead or alive
Wanted dead or alive
22 Juni 2011 :: 15:07

Dertien jaar geleden

Iedereen heeft wel enkele data in zijn kop gegraveerd. Van die momenten die de tijd verdelen in voor en na. Natuurlijk zitten daar van die grote gemene delers tussen als je eerste vriendinnetje, je trouwdag, je kind, enfin, u kent ze wel.
Maar je hebt ook van die eigen momentjes. Zo'n datum die eigenlijk alleen voor jou belangrijk is, maar waar je wel elk jaar weer opnieuw bij stilstaat. Gewoon, omdat het weer die dag is.

22 juni 1998 is er voor mij zo eentje. Ik had de week ervoor te horen gekregen dat ik geslaagd was en had een te gekke zomer voor de boeg. Eindexamenfeesten, rijexamen, diploma-uitreiking, vakantie naar Salou (dat mag nog op je 18e), een hele zomer hard werken en daarna eindelijk naar de grote stad. Naar Nijmegen, om te studeren en op kamers te gaan.
Het is 21 juni 1998. Locatie: iets buiten Sittard, in Oirsbeek. Tijdstip: 22.00 uur. Reden: eindexamenfeestje. Omstandigheden: apocalyptische regen. Mijn moeder belt naar het feestje om te zeggen dat ik voor de terugweg maar gewoon een taxi moet pakken. De fiets halen we later wel op. Dus ik zet het op een drinken, want ik hoef niet meer te fietsen.
Een uur of vijf later is het wonder gebeurd: het is droog. Met twee vrienden willen we de taxikosten besparen en besluiten we alsnog terug te fietsen. Op de Windraak (heuvel tussen Oirsbeek en Sittard) ligt bergafwaarts een parkeerplaats. Ik denk grappig te zijn en wil de parkeerplaats opduiken om honderd meter verder weer het fietspad op te gaan. Dat is in mijn geval niet raar, want zulke dingen doe ik ook in nuchtere toestand.
Ik rij dus de parkeerplaats op, schiet achter de heg waar ik denk dat er asfalt ligt (het is donker, dus niet te zien) en word pas weer wakker als ik de ziekenauto in ga - althans, dat gedeelte herinner ik me. Echt helder staat het me pas weer vanaf een dag later bij.

Wat bleek? Achter de heg lag een betonnen greppel. Zo'n meter diep. En die geven weinig mee als je daar met zo'n vijfendertig, veertig kilometer per uur induikt. Heel mijn gezicht opengescheurd, gek genoeg niks gebroken. Dat zal de alcohol zijn geweest, die maakt de mens toch wat flexibeler. Maar vooral: alle eindexamenfeestjes afzeggen, waaronder de mijne. Rijexamen voor onbepaalde tijd uitstellen. Alleen snel bij de diploma-uitreiking zijn, maar niet op de borrel blijven hangen. Vakantie naar Salou afzeggen. Niet werken. En net op tijd hersteld zijn om tijdens de intro weer te drinken - wat prompt mijn eerste keer alcoholspugen oplevert. En voor altijd enkele littekens in mijn gezicht.

Het gekke is dat ik ondertussen zo aan die littekens gewend ben, dat ik mij niet meer zonder kan voorstellen. Alleen de dikke lip voelt nu, na dertien jaar, nog steeds onwennig aan, niet bij mij horend. Maar het is vooral een heel duidelijke scheidslijn geworden tussen mijn jeugd en mijn zelfstandige leven als volwassene. Op 22 juni 1998 stopte mijn jeugd, mijn schoolperiode. Twee maanden later was ik eindelijk hersteld en kon ik mij weer volop in het leven storten, maar nu in het studentenleven.
En elk jaar op 22 juni kijk ik in de spiegel, zie de littekens weer eens en denk terug aan het greppelkoppen. Omdat dat nu mijn datum is.
06 Juni 2011 :: 20:34

Geef de hormonen maar de schuld

Ik word wakker van een klik. José heeft haar nachtlampje aangedaan. Ik kijk op mijn wekker, constateer dat het 4.26 uur is en vind dat wel iets te veel midden in de nacht om al wakker te worden.
"He lieverd, moet dat licht echt aan?" Ik zie dat José op haar armen leunt en om zich heen kijkt.
"Ja, ja, want ik ben Koosje Jans kwijt! Weet jij waar ze is?"
"Uhm, ja, die ligt al een paar uur in haar wieg. Ze zal straks wel wakker worden voor voeding."
"Niet. Ik heb haar hier net zien liggen." José tast nu ook met haar handen om zich heen. "Waar is ze?"
Ik leg mijn hand op haar arm en zeg: "Echt waar, lieverd, ze is niet hier. Je kunt rustig gaan slapen."
"Oh. Oké dan." En José doet het licht uit en slaapt verder.

Het zijn niet alleen de voedingsbeurten van Koosje Jans die mijn nachten breken. José heeft ook regelmatig last van een fantoomkind.
03 Juni 2011 :: 17:58

Kinderkamer

Belofte maakt schuld, want ik had in februari al beloofd foto's van de kinderkamer te plaatsen als deze helemaal af was, inclusief kind (want dat máákt een kinderkamer). Er zijn al voldoende woorden aan gespendeerd, dus deze keer houden we het bij foto's.

Glow-in-the-dark vogeltje

Glow-in-the-dark vogeltje 2

De wieg

Commodekleed

Het bijna complete plaatje

En nu mét Koosje Jans! 

Met Koosje Jans

Dit alles werd mede mogelijk gemaakt door...

De Santenkraam!

Het recht van de sterkste

Tijmen (31), José (28) en Koosje Jans (0) bezien de wereld met hun eigen blik. En daar schrijven ze dan over. Nu ja, Koosje Jans natuurlijk niet, maar Tijmen en José wel. Hoe, dat is zelfs voor hen regelmatig een verrassing.

Logtantes

Zij zijn reeds gelauwerd en geprezen. In de literaire wereld houdt men al sinds de negentiende eeuw rekening met deze vooruitstrevende dames en nu zijn ze weer helemaal terug. Rosalie en Virginie, wij zijn vereerd dat wij in jullie zog mee mogen doen!

Nuit Blanche

Net geschoten

Dionne (Cocoonen): Mooi stel zo samen. En we…
Iris M. (Cocoonen): Wat een leuke foto van ju…
José (Cocoonen): @sanneke: Beetje kleine d…
sanneke (Cocoonen): Heel blij weer wat van ju…
José (Dertien jaar gele…): @sanneke: Jaja, we zullen…
Door (Dertien jaar gele…): Ik ben aan het bijlezen …
sanneke (Dertien jaar gele…): Dertien jaar geleden schr…
Tijmen (Dertien jaar gele…): @janine: ja, ook met litt…
Novy (Dertien jaar gele…): Jemig. En ik nog grapjes …
Octavie, die Tjme… (Dertien jaar gele…): Jaaa, man, dat was wat, i…

Zoek!