Wanted dead or alive
Wanted dead or alive
31 Oktober 2012 :: 14:56

November, daar ga je

Nog een dikke tien uur en dan is het november. In november ga ik een boek schrijven.
Nu ja, ik ga de schets van een boek schrijven. Dit jaar doe ik mee met NaNoWriMo. In 30 dagen moet ik 50.000 woorden schrijven - gemiddeld 1667 woorden per dag. En dat naast mijn normale werkzaamheden en verplichtingen. Ik hou wel van een uitdaging op zijn tijd.
Natuurlijk kunnen jullie daarbij helpen. Negeer me als ik door slaapgebrek chagrijnig ben, zeg niks als mijn haar eens niet perfect zit. Maar geef me een kop koffie (overdag) of een glas cola ('s avonds). Of een pet in het geval van mijn haar. En vraag gerust hoe het ervoor staat. Dan heb ik een kans mijn frustraties eruit te gooien of euforisch te vertellen hoe geweldig het gaat.

Of ik het ga halen? Je weet het nooit. Maar niet beginnen is geen optie. Dan haal ik het zeker niet.

www.nanowrimo.org
29 Oktober 2012 :: 16:22

Herfst

Ondanks mijn flagrante aversie tegen seizoenen waar de temperaturen dalen of onder het vriespunt komen, wilde ik hier toch een ode aan de herfst plaatsen. Omdat ik niet blind ben voor de schoonheden die het najaar heus wel kent.

Ik wilde schrijven over de ochtendnevel boven het gras, de geur van rottende bladeren die herinneringen aan kastanjepoppetjes naar boven halen. Over heel alleen in het bos omhoog knallen tegen onder goudgele bladeren verstopte heuvels. Over verse sporen die ik in het slijk trek, een spoor van zwart modder dat mijn achterband verlaat. Over de grijns die hoort bij de natuurlijke schans die je net een meter de lucht in geschoten heeft. Paddestoelen als groepjes kleine toeschouwers. Een hert die je vanaf een afstand gadeslaat. Over de kou van het eerste kwartier die door de inspanning van binnenuit verdreven wordt. Over de lage ochtendzon die hier een beetje bij helpt.
Maar bij alles wat ik typ, komt het juiste gevoel net niet op het scherm.

Ik hou het bij het volgende: ik het het extra uur wintertijd in het bos gestopt. De beste investering in jaren.
24 Oktober 2012 :: 22:09

Vakantieblues

Aangewakkerd door net iets te lang moeten wachten op de shuttlebus, moeheid en honger na een lange vlucht doen de vakantieblues hun intrede al voordat we thuis zijn. In de auto naar huis moppert Tijmen een beetje dat het stomste van vakantie het thuiskomen is, terwijl ik niet probeer te denken aan het feit dat ik overmorgen alweer moet werken. Koosje Jans pikt het veranderende humeur van haar ouders op en haakt aan met gejengel over eten en drinken. Het gejengel neemt elke kilometer dichter bij huis toe in volume en enigzins gehaast en getergd loop ik met een tas chinees in mijn hand en Koosje Jans onder een arm de trap op. Voordat ik de borden op tafel heb gezet heeft Koosje Jans kastanjes uit een emmer naar haar keukentje verhuist. Als de appelsap is ingeschonken heeft ze de bezem te pakken en voordat ik de slabber omdoe moet ik eerst twee playmobil poppetjes wegleggen.

Terwijl we eten overdenken Tijmen en ik de vakantie en vooral van onze laatste vakantiedag in Valencia. Het Oceanografic vonden we aardig aan de prijs, totdat we Koosje Jans volledig uit haar dak zagen gaan in een ondergrondse aquarium en ze al rondjes rennend 'vis!' en 'blubblub' bleef roepen. Jahoor, dit was 50 euro meer dan waard ook al zijn alle foto's bewogen!

Haai!



En de dag werd nog beter doordat we @doorgaatervoor en haar mannen (voor het eerst) ontmoetten. We zouden elkaar eigenlijk over 2 weken zien, maar maakten gebruik van deze toevallige samenloop van vakanties. En wat was dat leuk! Zoon C blijkt een geboren oppasser, gaf zijn aap-speeltje direct weg aan Koosje Jans, bewonderde haar vrachtwagen, deed 'high-fives' en ging met haar aan de wandel. Ideaal, konden wij kletsen met Dorien en de rest van de familie. Misschien was die laatste dag wel het mooiste van de vakantie?

 

Dorien met KJ

Ineens zien we dat Koosje Jans ondanks haar eten-mantra onderweg nu elke hap uit haar mond laat vallen en zit te kliederen. Achteloos stel ik haar de vraag 'Ga je nu eten of er alleen maar mee zitten spelen?' Alsof ze erop zat te wachten zegt Koosje Jans met glinsterende ogen 'spelen!' trekt haar slabber af, klimt uit haar kinderstoel en gaat gelukzalig zitten spelen.

Thuiskomen was nog nooit zo leuk!

23 Oktober 2012 :: 12:34

We waren op vakantie...

Vakantie



Een week in april, in juli naar Grenoble voor een bruiloft van vriendin L., in september Vlieland ITGWO vieren met de familie van José en we zijn net terug van twee weken Spanje en bijna een jaar blog-vakantie. Waarom we op vakantie gaan naar verre of minder verre oorden weten we wel, maar die blog-vakantie... tja, die hebben we niet kunnen doorgronden. Gaan we ook niet doen, want dan kunnen we nog een jaar dubben, wikken en wegen en daarmee komt er geen letter op het scherm. Dus we gaan gewoon weer beginnen en we zullen zien of en waar het schip strandt.

Het recht van de sterkste

Tijmen (32), José (30) en Koosje Jans (1) bezien de wereld met hun eigen blik. En daar schrijven ze dan over. Nu ja, Koosje Jans natuurlijk niet, maar Tijmen en José wel. Hoe, dat is zelfs voor hen regelmatig een verrassing.

Logtantes

Zij zijn reeds gelauwerd en geprezen. In de literaire wereld houdt men al sinds de negentiende eeuw rekening met deze vooruitstrevende dames en nu zijn ze weer helemaal terug. Rosalie en Virginie, wij zijn vereerd dat wij in jullie zog mee mogen doen!

Nuit Blanche

Net geschoten

Door (Herfst): Mooi geschreven! Dat word…
Door (November, daar ga…): RESPECT! Kom je de koffie…
Door (Lezen): Waaat?! Heb je haar al op…
sanneke nogmaals (Lezen): En wat ben ik blij voor o…
sanneke (Lezen): Meine gute! Hoe krijgt ze…
suzan (Ochtendhumeur): Een jaar na dato maar noo…
Tijmen (Herfst): Het was heerlijk, Sanneke…
Sanneke (Herfst): Lekker man, in het slijk!…
José (Vakantieblues): @Door: het is niet zo moe…
Door (Vakantieblues): Nou, wat een lief stukje!…

Zoek!