Wanted dead or alive
Wanted dead or alive
30 November 2012 :: 14:09

Dit was november.

November, het bracht niet helemaal wat ik gedacht had. Ik zou natuurlijk weer jarig zijn en een mooi feest geven, maar bovenal zou ik meedoen aan NaNoWriMo, in één maand 50.000 woorden van mijn verhaal schrijven. Eigenlijk al een droom die uit zou komen, want met zoveel tekst heb je een mooie basis voor een boek.

Tot en met mijn verjaardag (13 november) was er niks aan de hand. Ik kreeg het briljantste cadeau dat ik kon krijgen, lag keurig op het schema van 1667 woorden per dag en er ontrolde zich zowaar nog een interessant verhaal ook. Het was af en toe worstelen, dat wel. Met de tijd, met de personages, met het verhaallijn, met mijn zelfvertrouwen. Maar ik kwam steeds alles te boven, alleen of met behulp van anderen. Dus toen ik op 15 november de kaap van 25.000 woorden rondde, had ik ook goede hoop dat ik het zou halen.
Alleen jammer dat ook op 15 november een virusje mijn leven binnensloop. De eerste dagen zorgde het voor hoofdpijn en vermoeidheid. Het feestje kon ik nog houden, maar het schrijven ging op halve kracht. En na vijf dagen werd de hoofdpijn aangevuld door koorts, waardoor er helemaal niks meer van schrijven kwam.

En nu is het 30 november. De laatste dag van de maand en ik ben nog net zo ver als tien dagen geleden. Zowel met de koorts als met het verhaal. Hoe weinig ik hier ook aan kan doen en hoe lief iedereen ook zegt dat het mijn schuld niet is, het voelt toch als een nederlaagje. Inderdaad, wel een verkleinwoord. Want wat er ligt, dat biedt mogelijkheden. De basis van het verhaal was ook met 30.000 woorden bijna rond en ik mag de komende tijd gaan schrijven, schrappen en herschrijven.
Moet wel eerst dat virus mijn leven verlaten. Maar dat zal vast lukken.
19 November 2012 :: 20:19

Disco

"Een discobol/discobal/spiegelbol is een met kleine spiegeltjes beklede bol die dient om een theatraal lichteffect te bewerkstelligen. Vaak is de discobol aan een motor bevestigd zodat deze kan draaien, door de discobol met spots vanuit verschillende zijden te belichten wordt een patroon van bewegende lichtvlekjes verspreidt. De discobol werd vooral populair door zijn toepassing in discotheken in de jaren 70. [Wikipedia]" 

Terwijl ik een paar weken geleden opperde tegen Tijmen dat wij ook eens een discobol moesten hebben, had de Santenkraam het cadeau voor de verjaardag van Tijmen al in huis gehaald. En kreeg hij die twee weken geleden omdat ze helaas op het feest zelf niet konden komen. Dus zaterdagmiddag de discobol opgehangen. En ja hoor, in plaats van het voor ons zo gebruikelijk 'kringgesprek-feestje', werd het een dampend en stampend feest, allemaal dankzij de discobol!

Disco HRVDS

 

Toen wij vanavond daar min of meer van bijgekomen waren besloten we te kijken welk effect het zou kunnen hebben op onze rustige zondagavond: Lichten uit, discobol aan, dansmuziek aan en voor de tweede avond op een rij ging het los! Wij dansten, schudden de billen, draaiden de heupen... En daarna genoten wij, al loungend op de grond (normaal 'lig' je, maar met een discobol 'lounge' je) van ons discobolletje die alle lichtjes probeerde te pakken.  

Vanaf nu elke avond Disco HRVDS!

08 November 2012 :: 22:22

Gewoontedier

Ik had vanochtend enige moeite met uit bed komen. Wilde 5 minuten snoozen, maar zonder bril verzette ik eerst twee keer de tijd in plaats van het alarm en bleven er na correctie hiervan nog 2 minuten snoozetijd over. Aankleden, boterham eten, tanden poetsen en dan met enige tegenzin jas aan en sleutel in de achterdeur gestoken.

Flits!

'Huh,' denk ik terwijl ik naar de onbewolkte lucht kijk. 'Onwee-' GGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGGG! De rest van mijn gedachte wordt overstemd door een enorme donder die als een golf over ons huis heen komt en niet meer ophoudt.

Ondertussen heb ik de deur opengedaan, vanwege het onheilspellende geluid weer gesloten en weer geopend. Want als er een explosie zou volgen, moeten de ruiten natuurlijk niet springen! Zo leer je jezelf om 7.00 's ochtends kennen; als er een ramp gebeurt, sta ik als een soort debiel een schuifpui open en dicht te doen.

Die explosie komt niet. Via twitter komen Tijmen en ik er snel achter dat het een ontploffing in de de electriciteitscentrale in Nijmegen te zijn, waar inmiddels wat witte rook een armetierig zwarte rookpluim was opgevolgd. Aangezien dat er minder bedreigend uitziet en het aanhoudende geluid geen instortende brug meer kon zijn, lijkt het me handig te profiteren van mijn hartslag tussen 150 en 200 door op de fiets naar mijn werk te springen. Tijmen staat echter driftig met zijn telefoon te zwaaien: BNR meldt op twitter dat ramen en deuren dicht moeten! Met als enige zeer zwakke argument dat ik poli heb, stap ik toch op mijn fiets. Je kunt immers niet 'omdat twitter het zegt' twintig patiënten en een paar collega's in de kou laten zitten. En ik hou mezelf voor dat die dampen heus zo giftig niet zullen zijn. Onderweg blijkt er op een subtiel brandluchtje na niks veranderd, iedereen fietst of rijdt gewoon naar zijn werk. Er komt welgeteld één brandweerauto langs. Alleen dat continue gebrul alsof er een straaljager boven je hoofd hangt... 

Het was een bizarre gewaarwording dat als er een ramp lijkt te gebeuren (achteraf bleek het gelukkig reuze mee te vallen; geen gevaarlijke stoffen, geen gewonden), iedereen stoïcijns doorgaat met de dagelijkse routine, inclusief mezelf. En dan kan je misschien zeggen dat er geen alarm afging en er het eerste uur geen officiële berichtgeving was, maar ik denk dat dat niks had uitgemaakt. Tegen beter weten in gaat iedereen als een gewoontedier door waar hij/zij mee bezig was. Eerlijk gezegd denk ik dat ik zelfs kwaad op Tijmen had kunnen worden als hij mij écht had proberen tegen te houden. Wonderlijk...

01 November 2012 :: 17:30

Lezen

Geregeld wijst Koosje Jans naar de boekenplanken boven de bank en zegt dan 'lezen'. Of hangt al aan deze boekenplanken om zelf een boek te pakken als ik niet oplet. Zegt vervolgens wel keurig 'mah niet' op mijn strenge blik en vraag 'wat zegt mama dan?' Dus daar kijken we niet meer van op.

 

Leesplankje

Maar gisteravond wilde ze weer graag 'lezen' en 'aap aap aap aap aap'. Dit blijkt het leesplankboek te zijn wat ze van oma J. heeft gekregen. Ze kruipt met het boek bij Tijmen op schoot en zegt vervolgens alsof het de gewoonste zaak van de wereld is achter elkaar alle woorden bij de juiste plaatjes van het leesplankje: aap - noot - Mies - Wim - Zus - Jet - Teun - vuur - Gijs - lam - Kees - bok - weide - does - hok - duif - schapen. Daar werden wij dan weer even stil van...

NB. Mijn lievelings is het nadrukkelijk uitgesproken 'duif' met getuite lippen

Het recht van de sterkste

Tijmen (32), José (30) en Koosje Jans (1) bezien de wereld met hun eigen blik. En daar schrijven ze dan over. Nu ja, Koosje Jans natuurlijk niet, maar Tijmen en José wel. Hoe, dat is zelfs voor hen regelmatig een verrassing.

Logtantes

Zij zijn reeds gelauwerd en geprezen. In de literaire wereld houdt men al sinds de negentiende eeuw rekening met deze vooruitstrevende dames en nu zijn ze weer helemaal terug. Rosalie en Virginie, wij zijn vereerd dat wij in jullie zog mee mogen doen!

Nuit Blanche

Net geschoten

sanneke (Dit was november.…): Ziek zijn is stom en je k…
sanneke (Disco): Ja, nu baalt de buurman n…
José (Disco): @sanneke: Aha twitterdisc…
Door (Disco): Wat een swingend huishoud…
sanneke en rinke (Disco): Waah, geweldig!! Precies …
José (Gewoontedier): @sanneke: ehm ja… zand du…
Amiek (Gewoontedier): Daardoor schijnen bij ram…
sanneke (Gewoontedier): Dat klinkt helemaal José.…
José (Gewoontedier): @Door: Mijn hart zat ook …
sanneke (Gewoontedier): En ik me ondertussen thui…

Zoek!