Wanted dead or alive
Wanted dead or alive
27 Januari 2013 :: 23:16

Slapen

Er komen steeds meer woorden en langere zinnen uit dat kleine kopje. De nieuwste aanwinst is: "Hoef niet te slapen" - het liefst uitgesproken terwijl twee knuistjes hard in de oogjes wrijven.
Vanavond werd deze zin weer veelvuldig gebezigd. Koosje Jans moest naar bed, maar weigerde te slapen. Hartverscheurend, minutenlang aanhoudend gebrul kwam er uit haar slaapkamer zodra ze alleen in het donker was. Per toerbeurt togen José en ik naar boven, maar niks hielp. We vonden haar staand in bed, zittend, hangend over de zijkant. Voor een knuffel of een kus wilde ze wel even stoppen met huilen, maar neerleggen was het sein om de stembanden weer goed aan het werk te zetten.

Na de zoveelste keer - ik was de tel kwijt - vond ik haar echter liggend. Weliswaar brullend, maar overduidelijk zo moe, zo ontzettend bekaf. Er was maar één remedie en dat was dat ik bij Koosje Jans in bed kroop en naast haar ging liggen.
Nog één keer fluisterde ze in mijn oor. "Hoef niet te slapen." En langzaam, heel langzaam werd haar ademhaling rustiger.
Tijd voor mij om op te staan. Ik hoefde nog niet te slapen...
24 Januari 2013 :: 23:22

Alles voor de wetenschap

Tijdens mijn studie werd ik pas echt gelukkig in de specialisatiefase. Daarvoor had je nog wel eens stampwerktentamens, maar na twee jaar braken de jaren van onderzoeken en scripties aan. Mijn nieuwsgierigheid en eigenwijsheid kwamen hier goed van pas, die kon ik botvieren op studies naar het gebruik van 'Dat ziet niet uit' door Limburgers, het verschil tussen 'Meppel ligt tien minuten fietsen van Nijeveen' en 'Meppel ligt tien minuten fietsen verwijderd van Nijeveen' en een vergelijking tussen de prenominale possessieve constructies 'Tijmens scriptie' en 'Tijmen z'n scriptie'. U ziet het: reuze interessant!
En José, die zie ik ondertussen alleen nog bij het eten. De rest van haar vrije tijd besteedt ze aan het afronden van haar promotie, zodat ik dadelijk met een doctor dokter getrouwd ben.

Dus toen wij als jonge ouders een brief tussen de post vonden waarin ons gevraagd werd Koosje Jans op te geven voor het Baby Research Center aan de Radboud Universiteit, twijfelden wij geen moment. Elektrische draden aan het hoofd of intelligentietesten, kom maar op.

Vorige week dinsdag maakte Koosje Jans haar debuut als onderzoeksparticipant - en ik als begeleider. De kabouter gooide al haar charmes in de strijd, palmde de onderzoeksters in en ik hoefde alleen maar de trotse vader te spelen.
Wat blijkbaar gelukt was, want vorige week donderdag werden we teruggebeld. Of we mee wilden werken aan opnames voor VPRO's Labyrint. Die zouden in een uitzending aandacht besteden aan een onderzoek van het Baby Research Center en wilden daar graag beeldmateriaal bij. Ook al is het onderzoek al lang afgerond, dan moesten we maar gewoon faken.

Dus vandaag waren Koosje Jans en ik weer op de universiteit. Want alles voor de wetenschap. En om met onze koppen op tv te komen. Nu maar hopen dat ze ons niet wegsnijden.
22 Januari 2013 :: 08:55

Talenten

Je bereikt het meest als je je talenten benut.

Ik heb me lang afgevraagd wat de mijne zijn. Fietsen is in elk geval niet mijn grootste, anders had ik nu wel in Australië gereden. Schrijven dan? Ik tik best wat woorden weg en het levert ook nog wel eens wat moois op, maar dat ik daar nu het allerbest in ben? Als papa ben ik ook best geslaagd, hoewel aan de puur huishoudelijke skills nog wel wat verbeterd kan worden.

Vannacht werd ik wakker, de wekker gaf 4:52 aan. Ik maalde wat, zag de tijd voortkruipen, de nacht lengen en om 6:12 wist ik het. Wakker liggen, dat is mijn talent.
Het gebeurt regelmatig. Ik kan door niets of juist door iets gewekt worden, ben meteen klaarwakker en slaap vervolgens niet in. Uitrusten kan ik dan best, maar slapen lukt gewoon niet meer - in elk geval het eerste uur.
En hier faal ik nooit in, hè. Het gebeurt nooit dat ik na tien minuten weer weg ben.

Nu alleen nog een beroep zoeken waarin dit talent optimaal benut kan worden.
18 Januari 2013 :: 18:14

Vastlopende plaat

Als goede ouders proberen we Koosje Jans fatsoenlijk te drillen. Ze kan het hele leesplankje 'voorlezen', van aap tot schapen. Ze kan diverse dieren nadoen, waaronder de panda. En ze weet dat onze koningin Beatrix heet - hoewel dat meer een geintje van ons was.
En oh ja, ze kan tellen. In eerste instantie tot tien, wat dat zijn het aantal druppels vitamine D dat ze elke ochtend krijgt. Toen tot elf, omdat er elf vlinders in haar favoriete boekje staan. Twaalf hebben we erin gestampt en toen was het de beurt aan dertien. Daar ging het mis. Want na dertien werd ze een vastlopende plaat.
1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 11, 12, 13, 11, 12, 13. Enzovoort.

Even wilden we Koosje Jans voor zo veel onnozelheid straffen. Totdat we bedachten dat ze eigenlijk geniaal logisch dacht. Want na tien volgt elf. Dus is het elf, twaalf, der-tien, elf, twaalf, der-tien, elf, et cetera.
Geen speld tussen te krijgen. Dat wordt op zijn minst een Nobelprijs later.
07 Januari 2013 :: 11:53

Opbouwen

"Ik ben dat niet gewend. Dat moed-de opbouwen."

Het is de zaterdag voor Oud en Nieuw, we hebben net wat spareribs ingeslagen, sloten cola en natuurlijk wat sterretjes. José draagt Koosje Jans, ik de boodschappen. We lopen richting de auto als we een oudere vrouw passeren die met haar rollator richting winkel schuifelt, samen met haar dochter of zo.
"Ik denk dat het over het lopen achter een rollator ging, want snel is ze niet," zeg ik tegen José. Ik zie vraagtekens in haar ogen en vertel haar het zinnetje dat ik in het voorbijgaan oppikte.
"Neuh," zegt José. "Ik gok dat het over vuurwerk gaat." En ze proest het uit.
"Seks," schater ik.
"Uitgaan!"
"Xtc-pillen..."
"Vast voedsel!"
"De marathon. Daar moet je met zo'n rollator wel even voor oefenen, ja!"

Koosje Jans schudde meewarig haar hoofd. Spotten met ouderen, dat doe je natuurlijk niet.

Koosje Jans lachte natuurlijk hard mee, ook al had ze geen idee waarom. Maar anders had dit verhaal geen moraal gehad en dat kan natuurlijk niet...

Het recht van de sterkste

Tijmen (33), José (30) en Koosje Jans (1) bezien de wereld met hun eigen blik. En daar schrijven ze dan over. Nu ja, Koosje Jans natuurlijk niet, maar Tijmen en José wel. Hoe, dat is zelfs voor hen regelmatig een verrassing.

Logtantes

Zij zijn reeds gelauwerd en geprezen. In de literaire wereld houdt men al sinds de negentiende eeuw rekening met deze vooruitstrevende dames en nu zijn ze weer helemaal terug. Rosalie en Virginie, wij zijn vereerd dat wij in jullie zog mee mogen doen!

Nuit Blanche

Net geschoten

Stijn Laureys (Alles voor de wet…): Beste Tijmen; via googl…
Sanneke (Festival Geheime …): Ere wie ere toekomt. Gefe…
Door (Festival Geheime …): Wow Tijmen! Wat goed zeg.…
Iris Boter (Festival Geheime …): Wow, wat een geweldige ge…
Sanneke (De taal der liefd…): Schattig. En je was dus l…
Sanneke (Slapen): Tja, gewoon vaker bij Nee…
Tijmen (Alles voor de wet…): Ach, Amiek, dan komen we …
Amiek (Alles voor de wet…): Pas maar op dat je niet p…
Tijmen (Alles voor de wet…): Mijn conclusie was dat Li…
suzan (Alles voor de wet…): Wat leuk!! Ik ben ook al …

Zoek!