Over en uit
22-06-08 - 17:19 Na de negentig minuten word ik gebeld."Cyriel, waar ben je? We zitten hier met het cadeau voor E.!"
Shit, vergeten. Verjaardag van E. en ik zit thuis in mijn eentje voetbal te kijken.
"Ik kom eraan! Geef me een kwartiertje, ik mis wel de eerste helft van de verlenging." Ik sluit het gesprek en ook mijn huis.
Op de Waalbrug is het rustig. Een enkele auto komt voorbij. En ik geniet. Heerlijk rustig. Je hoort zelfs de vogeltjes. Dan bedenk ik me dat dit het eerste toernooi is dat voetbal me niet interesseert. Vroeger, toen was ik fanatiek. Elke wedstrijd op tv zag ik, ik zat om de week bij Fortuna op de tribune en in de even jaren was ik drie weken lang oranje.
Maar nu? Dit was al de tweede wedstrijd die ik in mijn eentje zat. Ik had ook echt geen neiging om naar het café te gaan en bij doelpunten stond ik niet op de tafel te dansen, ook niet bij de wedstrijden die ik wel in gezelschap bekeek. Nee, ik vond het wel leuk en zeker ook gezellig, maar ik ben geen voetballiefhebber meer.
Dat bedenk ik me allemaal als ik Nijmegen binnenfiets. En daar kijk ik bij mensen naar binnen en zie ze voor de tv zitten. Soms alleen, soms met vrienden en enkele groepen staan in de tuin. Stiekem geniet ik van dit stukje volksvermaak, de saamhorigheid die dit teweegbrengt. En als ik op het feestje de tweede helft van de verlenging meemaak en oranje zie verliezen, baal ik niet, maar ik geniet van de mensen die wel balen. Samen balen.
Ik ben misschien geen voetballiefhebber meer, maar van de toernooien zal ik blijven houden.
drie schoten