We komen voor Cyriel
02-12-08 - 20:55 Dit stukje van Rose bracht de volgende herinnering bij mij naar boven.---
J. en ik wonen net in ons eerste appartementje. J. is alleen thuis en er wordt aangebeld.
"Hallo? Wie is daar?"
"Woont hier ene Cyriel," vraagt de stem aan de andere kant van de intercom. "Ik kom voor hem."
"Uh, ja, we wonen net hier, maar hij is niet thuis."
"Kan ik wel iets afgeven?"
J. drukt op het knopje om de deur te openen.
"Hallo, wij hoorden dat Cyriel hier naartoe is verhuisd. En namens de parochie willen we hem van harte welkom heten."
"Uhm... U bent van de parochie? Dan moet u vast mij hebben. Ik ben J. Ik heb alle katholieke rituelen ondergaan."
De vrouw kijkt op haar lijstje. "J.? J. hoe? Ik zie hier geen J. staan. Wel een Cyriel, op dit huisnummer. Die moet ik dus hebben."
"Maar... Maar... Cyriel is bij helemaal niet gelovig! Hij is nooit gedoopt of gevormd en heeft geen communie gedaan."
"Oh. Maar hij staat in ons bestand. Dus kom ik voor hem, om hem welkom te heten. Kijk, ik heb hier informatie, dat hij weet bij wie hij moet zijn."
"Dat kunt u dus houden. Cyriel zit niet bij de kerk."
"Weet u dat wel zeker?"
"Zeker, zeker... Voor zo ver hij mij dat verteld heeft wel, ja. En waarom zou ik daaraan twijfelen? Ik denk dat u verkeerd bent."
"Zou U hem dit toch willen geven? Nog een fijne dag nog."
"Maar u hebt mij dus niet nodig? Dat u zo'n pakketje alvast voor mij afgeeft?"
"Nee, mevrouw. U staat niet op mijn lijst. Zo kan ik administratief toch nooit fatsoenlijk werken? Als u op onze lijst komt, komen wij vanzelf naar u toe. Goedendag!"
U raadt het waarschijnlijk al, voor J. zijn ze nooit gekomen. Maar ergens zit er wel een pastoor op mijn bezoek te wachten. De arme man, hij weet vast niet dat ik ondertussen alweer verhuisd ben.
veertien schoten