Bij de huisarts
07-04-09 - 16:41 "Tja." De dokter kijkt me ernstig aan. "Wat denk je zelf?"Ik zucht, ik verwacht geen goed nieuws.
"Je bloed is in orde. Je hebt geen Pfeiffer. Het Hb-gehalte is aan de lage kant, maar je ijzerniveau is oké. Hartslag is mooi laag, net als je bloeddruk. En ook je longen klinken goed."
Ik vraag mijn huisarts nog een keer of hij echt niks concreets kan aanwijzen.
"Nee, je moeheid en regelmatig terugkerende griepsymptomen sinds januari zul je met rust en regelmaat moeten laten genezen. Je mag blijven doen wat je doet, dus sporten is geen probleem. Als je het maar niet zo intensief doet dat je klachten ervan verergeren. Meestal duurt het een maand of drie, vier."
Dat is inderdaad de diagnose die ik verwacht had. Ik hoopte echter op een "Oh, maar je hebt zus en zo. Hier, drink van dit medicijn gedurende twee weken elke dag 50 milliliter en dan is alles over. Ben je weer hartstikke gezond."
Maar nu heb ik dus een post-virale moeheid. Dat is dokterstaal voor: 'Leer ermee leven. Ik weet niet wat je hebt, maar het gaat vanzelf over. Succes!'
En ik stond weer buiten.
Thuis probeerde ik nog een tip van de dokter uit te buiten om zo het geheel nog een positieve wending te geven. Hij vertelde dat de lente misschien kon helpen, dat ik last had van de winter. Dus ik vertelde J. dat we helaas weer moeten verhuizen. Naar Italië. Op doktersadvies.
Maar daar trapte mijn eigen dokter niet in. We kopen wel een lichtbak. Praktisch, zucht.
twaalf schoten