Eindelijk
14-04-09 - 17:06 Het is zaterdagnacht. Al twee dagen ben ik naar de ijssalon gefietst en heb ik daar een ijsje gehaald (veertig kilometer verderop). We hebben op ons dakterras al koude schotel met salade en stokbrood gegeten. Het eerste witbiertje is genuttigd en J. heeft de tuin weer op orde.Ik maak me al een beetje zorgen over het lichte wielrennersstreepje op mijn armen. Gelukkig zitten we over drie weken op Mallorca, daar kan ik vast mouwloos rijden en bijkleuren.
De winterjas is ingepakt, de zomerkleren uit de doos gehaald. De buren spreken we in drie dagen meer dan in de drie maanden daarvoor. Kinderstemmen klinken door het geopende raam.
Maar de regen die deze nacht tegen het raam aan klettert. De knal die ons ruw uit de slaap heeft gestoord en de bliksem die de slaapkamer verlicht. Het tellen hoever de onweer weg is. Een twee drie vier seconden. Meer dan een kilometer van ons dus.
De onweer die de eerste warmte verdrijft. Die maakt dat het voor mij echt lente is. Ik hou J. stevig vast en slaap intens gelukkig in.
acht schoten