Wanted dead or alive
Wanted dead or alive

« Over tot de orde van … | Home | Op de tocht »

Eén verliezer te veel

10-05-11 - 15:18 Geschreven door: Tijmen Wielrennen is een prachtige sport. Het vraagt het uiterste van een atleet en kent veel meer verliezers dan winnaars. Ik kan mijn energie er in kwijt, baal als ik niet goed rijd, maar ben nog sneller euforisch als het wel goed gaat. Het is de kick van de snelheid, het opzoeken van het randje. Haal ik deze bocht nog? Kan ik deze snelheid nog minuten aanhouden?

Ooit was ik geblesseerd en reed ik voor onze ploeg in de volgwagen, tijdens een tweedaagse wedstrijd. Ik baalde dat ik zelf niet kon rijden, maar wilde me toch voor de ploeg nuttig maken. Reservewielen klaar en ladingen bidonnen mee. Het was bloedheet, zo'n echte zomerdag - in de lente. Een andere studentenploeg had geen volgauto tot hun beschikking en vroeg of wij ook hun renners van wielen en water wilden voorzien. Geen probleem natuurlijk. We zijn concurrenten, maar hebben allemaal uiteindelijk hetzelfde doel: genieten van het afzien.
In de laatste ronde lag er een renner met een blauw-grijs shirt in het gras. Er zaten al mensen van de organisatie naast, toch piepende remmen en ik sprong met een wiel in mijn hand uit de auto. Ik had immers beloofd ook deze renner te helpen.
En toen overviel de stilte me. Ik hoorde de wind waaien, vogels fluiten en de motoren van de volgauto's die voorbijreden. Maar geen gepraat van de arts tegen de gevallen renner en vooral geen gekerm of geschreeuw van de renner zelf. Niks dan stilte. Enge stilte.
Dan weet je genoeg. Als een renner geluid maakt, komt het wel goed. Gejammer kan door merg en been gaan, maar is een teken van leven. Stilte is hels.

De dag erna ging de koers niet verder. De jongen was overleden aan een acute hartstilstand. En wij, de renners, de volgers, de organisatie, wij waren verslagen.

Maar de koers gaat door, zoals dat heet. Er kwamen nieuwe wedstrijden en het voorval drong steeds verder naar de achtergrond. Soms dacht ik nog aan hem, als ik als hypochonder mij voorstelde dat het tijdens de koers zomaar over kan zijn. Maar ook dat werd minder en minder.

Tot gisteren. Ik zat de Giro te kijken omdat ik daarover mag schrijven. Een fijne klus, want wie is er nu niet graag professioneel met zijn grote liefde bezig? Ik wel.
Er werd een valpartij gemeld. Er wordt vaak een valpartij gemeld, dus erg schrik je er niet meer van. Totdat de gevallen renner in beeld kwam.

Hij was stil. Oorverdovend stil. En denkend aan die jongen, jaren geleden, in het gras, wist ik genoeg. Ik hoorde hetzelfde. Niets.
Wielrennen is een prachtige sport. Maar soms even niet. Dan kent het één verliezer te veel.
vijf schoten

Mooi geschreven
Nicolet (Email) - 10-05-11 - 15:38

De laatst ronde is dan wel heel definitief. Het gebeurt. Hoort het erbij? Weet ik niet. Pech is altijd en overal en als je het hebt, kom je het tegen. Ik vond de tvbeelden overigens naar om te zien. Als je er dan ook nog een nare herinnering bij hebt… sterkte.
Dionne - 10-05-11 - 15:39

Wat heb je dit mooi opgeschreven, Tijmen. Wat zal het er in gehakt hebben.
sanneke - 10-05-11 - 16:50

Een heel fijngevoelig en mooi geschreven logje. Het is verschrikkelijk als een jonge, getalenteerde sporter zoiets afschuwelijks overkomt. En dan te weten dat zijn kindje straks in september geboren gaat worden.. om stil van te worden. Sterkte voor jou en je clubmaten!
Door (Email) (URL) - 11-05-11 - 07:42

Wat vreselijk! En op zo’n moment ook niks meer voor zo’n arme jongen te kunnen doen… dit stukje laat nog maar eens zien hoe euforie en verdriet heel dicht bij elkaar kunnen liggen…
janine - 11-05-11 - 10:02


  
Persoonlijke info onthouden?

Emoticons / Textile



Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.

Het recht van de sterkste

Tijmen (33), José (30) en Koosje Jans (1) bezien de wereld met hun eigen blik. En daar schrijven ze dan over. Nu ja, Koosje Jans natuurlijk niet, maar Tijmen en José wel. Hoe, dat is zelfs voor hen regelmatig een verrassing.

Logtantes

Zij zijn reeds gelauwerd en geprezen. In de literaire wereld houdt men al sinds de negentiende eeuw rekening met deze vooruitstrevende dames en nu zijn ze weer helemaal terug. Rosalie en Virginie, wij zijn vereerd dat wij in jullie zog mee mogen doen!

Nuit Blanche

Net geschoten

Pharmd24 (Driedagenlief): Hello! sildenafil generic…
Pharmf23 (Driedagenlief): Hello!sildenafil generic …
Smitha291 (Driedagenlief): Hello! Do you use Twitter…
Stijn Laureys (Alles voor de wet…): Beste Tijmen; via googl…
Sanneke (Festival Geheime …): Ere wie ere toekomt. Gefe…
Door (Festival Geheime …): Wow Tijmen! Wat goed zeg.…
Iris Boter (Festival Geheime …): Wow, wat een geweldige ge…
Sanneke (De taal der liefd…): Schattig. En je was dus l…
Sanneke (Slapen): Tja, gewoon vaker bij Nee…
Tijmen (Alles voor de wet…): Ach, Amiek, dan komen we …

Zoek!